Photo

31.10.16

Άγιοι: 11 Ιανουαρίου

11 Ιανουαρίου




Ορθόδοξος Συναξαριστής-Αγιολόγιο

 Κελτών Αγίων & Πάντων των Αγίων της Ορθοδόξου Εκκλησίας

Συντάκτης: Άβελ-Αναστάσιος Γκιουζέλης

Email: gkiouz.abel@gmail.com

Αν κάποιος έχει ελεύθερο χρόνο και επιθυμεί να βοηθήσει στην ταξινόμηση των Αγίων (http://saintsofmyheart.wordpress.com) μπορεί να μου στήλει email στο gkiouz.abel@gmail.com για να του στήλω μερικούς Αγίους για ταξινόμηση.

http://gkiouzelis.wordpress.com
http://saintsofmyheart.wordpress.com

Το Αγιολόγιο είναι υπό κατασκευή 
με αρχή κατασκευής το 2004

Συμπεριλαμβάνονται 
& οι Ορθόδοξοι Άγιοι της Δυτικής Ευρώπης
όπου κοιμήθηκαν πριν το 1054 όπου έγινε το 
σχίσμα των Ρωμαιοκαθολικών

Επίσης συμπεριλαμβάνονται όσοι 
Νεομάρτυρες της Συρίας του 21ου αιώνα 

είναι σίγουρα Ορθόδοξοι




Αγιολόγιο Ιρλανδίας - Ορθόδοξοι Ιρλανδοί Άγιοι του Ιανουαρίου



Ἁγία Φανχέα (St Fanchea), 

ὁσία στό Rossory Ιρλανδίας, ἀπό Clogher Ιρλανδίας (+585)

1 Ἰανουαρίου & 11 Ἰανουαρίου

Χαιρετισμοί στήν Ὑπεραγία Θεοτόκο,
μέ τιμητική ἀναφορά στήν Ὁσία Φανχέα τήν Ἰρλανδή,
μοναχή στή Μονή τοῦ Rossory Ιρλανδίας,
ἀπό Clogher Ιρλανδίας (1/1 καί 11/1, +585)

Χαῖρε, Κεχαριτωμένη Μαρία
Χαῖρε, Θεοτόκε Μητέρα τῆς ὑφηλίου

Χαῖρε, φωτόλουστη ἐγκάρδια ἀγαθοσύνη
Χαῖρε, φεγγοβόλα μονογραφή στήν καρδιά μας

Χαῖρε, Ὑπεραγία Θεοτόκε κόσμημα τῆς ὁσίας Φανχέας
Χαῖρε, ἁγιογραφία στήν ψυχή κάθε Ὀρθοδόξου Ἰρλανδοῦ

Χαῖρε, Θεοτόκε βαθύσκια ἅρπα τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ
Χαῖρε, Κεχαριτωμένη Θεοτόκε γάργαρο νερό μέ μελωδια

Χαῖρε, Θεοτόκε ἀπαλό κελάρισμα στά ρυάκια
πού σκάλισε ὁ Θεός στήν καρδιά μας

Χαῖρε, ἁγιολούλουδο στό χέρι τῆς
ψυχῆς μας πού δέν μαραίνεται ποτέ.

Χαῖρε,Ὑπεραγία Θεοτόκε!

Ποιητική μου Συλλογή

“Ζωγραφίζοντας Φύλλα”

Άβελ-Τάσος Γκιουζέλης




REJOICE CELTIC SAINTS

PAINTING LEAVES POEMS


Η Αγία Φανχέα (St Fanchea) του Rossory της Ιρλανδίας είναι μια Ορθόδοξη Αγία του 6ου αιώνα η οποία γεννήθηκε στο Rathmore της Ιρλανδίας, κοντά στο Clogher και ήταν αδελφή του Αγίου Ένντα (St Enda) των Νήσων Arran της Ιρλανδίας, ο οποίος με την βοήθειά της μεταστράφηκε στο Χριστό και έπειτα έγινε μοναχός και αγίασε.

Η Αγία Φανχέα (St Fanchea) ήταν μία από τις τέσσερις κόρες του Conall Derg του Oriel και της συζύγου του Briga. Οι αδελφές της ήταν η Lochinia, η Carecha και η Darenia η οποία παντρεύτηκε τον Βασιλιά Angus του Cashel.

Ο Óengus mac Nad Froích, ο πρώτος Χριστιανός Βασιλιάς του Munster της Ιρλανδίας ήθελε να παντρευτεί την Αγία Φανχέα (St Fanchea), αλλά εκείνη αποφάσισε να γίνει μοναχή. Με τη βοήθεια της αδελφής της Darenia έχτισε ένα μοναστήρι στις όχθες της λίμνης Lough Erne της Ιρλανδίας.

Η μεταστροφή του Αγίου Ένντα (St Enda)

Η Αγία Φανχέα (St Fanchea) βοήθησε στη μεταστροφή του αδελφού της Αγίου Ένντα (St Enda) ο οποίος ήταν πρώην πολεμιστής πρίγκηπας του Oriel και της είπε οτι θα άφηνε τις πολεμοχαρής συνήθειές του αν συμφωνούσε να του εδινε μια συγκεκριμένη νέα μοναχή απο το μοναστηρι για σύζυγό του.

Ο Άγιος Ένντα (St Enda) σοκαρίστηκε όταν η Αγία Φανχέα (St Fanchea) του έφερε τήν νύφη που είχε επιλέξει, αλλά η οποια μόλις είχε πεθάνει. Ο Άγιος Ένντα (St Enda) μέσα στη βαθιά του θλίψη και μετά από τις υπενθυμίσεις της Αγίας Φανχέα (St Fanchea) περί θανάτου καί Κρίσεως, μετανόησε, πίστεψε πραγματικά στο Χριστό και αποφασισε να αλλαξει τροπο ζωης.

Ο Άγιος Ένντα (St Enda) κάποιο χρονικό διάστημα παρέμεινε στο Μοναστήρι της αδελφής του υπό την πνευματική καθοδήγησή της, φτιάχνοντας παράλληλα μία αμυντική τάφρο και τοίχος γύρω από το Μοναστήρι.

Κάποια ημέρα οι πρώην συμπολεμιστές του Αγίου Ένντα (St Enda) αποπειράθηκαν να τον πάρουν πίσω και να τον αποκαταστήσουν στην προηγούμενη ζωή που έκανε. Η Άγια με το σημείο του Σταυρού ανάγκασε τα πόδια τους να κολλήσουν στη γη διδάσκοντάς τους ότι και αυτοί που επιθυμούν τα επίγεια πράγματα είναι έτσι κολλημένοι σε αυτά.  Η Αγία Φανχέα (St Fanchea) τους είπε οτι θα τους ελευθέρωνε μονο αν υπόσχονταν οτι θα μετανοούσαν όπως και έκαναν.

Νήσοι Aran, Ιρλανδία

Όταν ο Άγιος Ένντα (St Enda) το 484 ίδρυσε το πρώτο Μοναστήρι στο Killeaney, στις Νήσους Aran της Ιρλανδίας η Αγία Φανχέα (St Fanchea) μαζί με τρεις μοναχές της πήγαν να επισκεπτούν τη Μονή του για να δουν πως προχωράνε οι εργασίες. Στο μοναστήρι του Αγίου Ένντα (St Enda) οι μοναχοί ασχολούνταν με την προσευχή, τη νηστεία, το κτίσιμο της Μονής και την αντιγραφή του Ιερού Ευαγγελίου. Όταν η Αγία Φανχέα (St Fanchea) με τις τρεις μοναχές της ήταν να αναχωρήσουν πήγαν στην ακτή του Νησιού και έκανε το σημείο του Σταυρού στο νερό. Έριξε τον μανδύα της στη θάλασσα και οι τέσσερεις μοναχές άνεβηκαν επάνω στο μανδύα και έκατσαν η κάθε μία σε μια γωνία και διέσχισαν με ασφάλεια τα άγρια νερά του κόλπου, περνώντας απέναντι στην Ιρλανδία.

Η Αγία Φανχέα (St Fanchea) κοιμήθηκε το 585 από φυσικά αίτια και είναι θαμμένη στο Killane της Ιρλανδίας. Εορτάζει στίς 1 και 11 Ιανουαρίου.

Πηγή:

Wikipedia

&


Orthodox Heart Sites


Ερείπια της αρχαίας Ορθόδοξης Μονής του Volturno Ιταλίας

╰⊰¸¸.•¨*

Ἅγιος Πάλντος (St Paldo) (+720), 

Ἅγιος Τάσος (St Taso) (+729) καί Ἅγιος Τάτος (St Tato) (+739), 

αὐτάδελφοι ὅσιοι ἱδρυτές Μονῆς στό Volturno Ἰταλίας, 

ἀπό Benevento Ἰταλίας (11/1, +8ος αἰ.)

Χαιρετισμοί στόν Ὅσιο Τάσο ἱδρυτή Μονῆς
στό Volturno Ἰταλίας, ἀπό Benevento Ἰταλίας (11/1, +729)
καί στόν Ὅσιο Μωϋσῆ τὁν Οὖγγρο, τόν γιά 6χρόνια αἰχμάλωτο
ὁμολογητή στήν Πολωνία γιά τήν ἁγνότητά του
καί ἐρημίτη στή Λαύρα τῶν Σπηλαίων τοῦ Κιέβου (26/7, +1043)
[κατά σαρκικῶν πειρασμῶν]

Χαῖρε, ὅσιε Τάσο τοῦ Volturno Ἰταλίας
Χαῖρε, Τάσο καύχημα τοῦ ὄμορφου Benevento

Χαῖρε, ὅσιε Μωὑσῆ νούφαρο τῆς ἁγνότητος
Χαῖρε, ἄνθος τῶν Σπηλαίων τοῦ Κιέβου

Χαῖρετε, ζωγραφικές βινιέτες τοῦ Βιβλίου τῆς Ζωῆς
Χαίρετε, δροσοσταλίδες τῆς δροσιᾶς τοῦ Θεοῦ

Χαῖρε, Μωὑσῆ Οὔγγρε ὁμολογητή τῆς Πολωνίας
Χαῖρε, ὅσιε Μωϋσῆ καύχημα τῆς Οὐγγαρίας

Χαίρετε, Τάσο καί Μωϋσή ὅτι πάντα μᾶς
βοηθάτε νά ἀγαπήσουμε τό Χριστό

Χαῖρετε, ὅτι εἰσῆλθατε στήν
εὐτυχία τοῦ Παραδείσου

Χαίρετε, Ἁγιοι Τάσο καί Μωϋσῆ!


Λεύκιος 1ος Ἐπίσκοπος Brindisi Ἰταλίας, 

ἱεραπόστολος ἀπό Ἀλεξάνδρεια Αἰγύπτου (11/1, +180)

Ο Άγιος Λεύκιος ήταν ιεραπόστολος από την Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου, ο οποίος αργότερα ίδρυσε την Επισκοπή του Brindisi της Ιταλίας, ως ο πρώτος Επίσκοπος της το 165.

Γεννήθηκε στην Ανατολική Ευρώπη από τον Ευδέκιο και την Ευφροδισία και του δόθηκε το όνομα Ευπρέσσιος κατά τη γέννηση του. Ο νεαρός Ευπρέσσιος εκπαιδεύτηκε και πέρασε τα μαθητικά χρόνια της ζωής του στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου. Μετά το θάνατο της μητέρας του εισήλθε στη Μοναχική ζωή. 

Ένα ουράνιο όραμα, κατά τη διάρκεια της Εορτής της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, θα αλλάξει το όνομά του από Ευπρέσσιος σε Λεύκιος. 

Έχοντας ήδη χειροτονηθεί Επίσκοπος, ο Άγιος Λεύκιος ήθελε να προβεί σε ιεραποστολικό έργο στο Brindisi της Ιταλίας για να ελευθερώσει τους ανθρώπους από την πλάνη της ειδωλολατρείας.  Απέπλευσε από την Αλεξάνδρεια για το Brindisi, που εκείνη την εποχή ήταν ένα από τα μεγαλύτερα λιμάνια της Μεσογείου, στο σημερινό νότιο τμήμα της Ιταλίας.

Ο Άγιος Λεύκιος έγινε πρώτη φορά γνωστός, όταν πολλοί ειδωλολάτρες στην Apulia άκουσαν από τον ίδιο το κήρυγμα του Ευαγγελίου κατά τη διάρκεια μιας ξηρασίας. Ισχυρίστηκε ότι αν πιστέψουν στο κήρυγμα του Ευαγγελίου, οι βροχές θα έρθουν. Πίστεψαν και αμέσως έπεσαν βροχές. Οι ειδωλολάτρες οι οποίοι είχαν ακούσει το κήρυγμα του Αγίου Λεύκιου αμέσως ασπάστηκαν το Χριστιανισμό. Λίγο μετά, έγινε ο πρώτος Επίσκοπος του Brindisi χτίζοντας την εκκλησία της Παναγίας και του Αγίου Ιωάννου του Προδρόμου. 

Στήν Atessa της Ιταλίας ο Άγιος Λεύκιος με την προσευχή του σκότωσε έναν δράκο που για πολύ καιρό τρομοκρατούσε τους ανθρώπους.

Το έτος 180 ο Άγιος Λέυκιος Επίσκοπος Brindisi μαρτύρησε από τους ειδωλολάτρες και αμέσως τιμήθηκαν τα Ιερά του Λείψανα ως Άγια Λείψανα Μάρτυρος, τα οποία τα μετέφεραν στην εκκλησία του Brindisi της Ιταλίας.

Πηγή:

Wikipedia

&


Orthodox Heart Sites


Θεοδόσιος Ἐπίσκοπος Τραπεζούντος, 

ἡγούμενος Μονῆς Φιλοθέου Ἁγ. Ὅρους, 

ἀπό Θεσσαλονίκη (11/1, +1392)

Καταγόταν «από τα όρια της Καστορίας, εκ χώρας Κορυσσού», και ήταν μεγαλύτερος αδελφός του οσίου Διονυσίου, κτήτορος της αγιορειτικής Μονής του Τιμίου Προδρόμου (Ι. Μ. Διονυσίου). Γεννήθηκε περί το 1300 από ενάρετους γονείς.

Νέος πηγαίνει στην Κωνσταντινούπολη προς αναζήτηση εναρέτων Γερόντων και διδασκάλων. Υπηρετεί με ταπείνωση τη Μεγάλη του Χριστού Εκκλησία και χειροτονείται από τον πατριάρχη διάκονος και ιερεύς. Έρχεται στο Άγιον Όρος, μονάζει αρκετά χρόνια στη Μονή Φιλοθέου και οι φιλόθεοι μοναχοί της, για την αρετή του και δίχως να θέλει, τον εκλέγουν ηγούμενό τους. Από Τούρκους πειρατές απάγεται και πωλείται ως δούλος στη Βιθυνία. Μετά την απελευθέρωσή του πηγαίνει στην Κωνσταντινούπολη, τοποθετείται από τον παλαιό φίλο του, πατριάρχη Κάλλιστο τον Α΄, ηγούμενος της Μονής του Αγίου Γεωργίου των Μαγγάνων, όπου «χρόνον ουκ ισχνόν αρίστως την ηγουμενείαν» άσκησε.
Περί το 1368 χειροτονείται μητροπολίτης Τραπεζούντος. Ο αυτοκράτορας είχε ζητήσει τον εναρετώτερο γι’ αυτή τη θέση. Ποιμαίνει θεοφιλώς την επαρχία του και βοηθεί τον αδελφό του στην ίδρυση της Μονής του (1375).

Περιγραφή του οσίου βρίσκεται σε χειρόγραφη ακολουθία του στη Μονή Φιλοθέου. «Ήτο σεβάσμιος, υψηλός την πράξιν, ταπεινός το φρόνημα, τα γένεια έως την ζώνην, και εις την ομιλίαν γλυκύτατος και πεπαιδευμένος εις άκρον την των κανόνων διάταξιν…».

Η μνήμη του τιμάται στις 11 Ιανουαρίου και στις 24 Ιανουαρίου μαζί με τους άλλους αγίους της Ιεράς Μονής Φιλοθέου με κοινή ακολουθία.

Πηγή:

Μοναχού Μωυσέως Αγιορείτου, 

Οι Άγιοι του Αγίου Όρους


Αγίες Εθενία & Φιδελμία του Tulsk Ιρλανδίας (+433)

11 Ιανουαρίου

(St Ethenea / Ethna & St Fidelmia / Fidelma)

Οι Αγίες Εθενία και Φιδελμία (St Ethenea / Ethna & St Fidelmia / Fidelma) ήταν πριγκίπισσες του Υψηλού Βασιλείου Tara της Ιρλανδίας, κόρες του ειδωλολάτρη βασιλιά Laoghaire της Ιρλανδίας. Όταν συνάντησαν τον Άγιο Πατρίκιο πίστεψαν στο Χριστιανισμό και βαπτίστηκαν στο Ιερό Πηγάδι του Αγίου Πατρικίου στο Tulsk της Κομητείας Roscommon της Ιρλανδίας. Έγιναν μαθήτριές του Αγίου Πατρικίου και Μοναχές, δηλαδή αφιέρωσαν την ζωή τους στον Νυμφίο Χριστό. Έζησαν ως Μοναχές για μία μόνο ώρα. Κοινώνησαν στη Θεία Λειτουργία και αμέσως με πλήρη ηρεμία έκατσαν και κοιμήθηκαν και οι δύο παραδίδοντας την αγία ψυχή τους στα χέρια του Χριστού το έτος 433 μ.Χ. προς εκπλήρωση της μεγάλη τους επιθυμίας να δούνε τον Χριστό από κοντά.

Mια μέρα το καλοκαίρι οι μικρές κόρες του βασιλιά Laoghaire του Connaught, Εθενία και Φιδελμία, πήγαν για το καθημερινό μπάνιο τους στον ιδιωτικό χώρο κοντά στο παλάτι, ένα μέρος στο οποίο κανείς δεν ερχόταν τόσο νωρίς το πρωί. Αλλά αυτή την ξεχωριστή μέρα έμειναν έκπληκτες γιατί είδαν ότι είχαν κατασκηνώσει άνθρωποι στην καταπράσινη πλαγιά κοντά στην πισίνα.

Ήταν ο Άγιος Πατρίκιος και η συνοδεία του, οι οποίοι είχαν έρθει κατά τη διάρκεια της νύχτας με ένα μήνυμα για το βασιλιά του Connaught και εκείνη τη στιγμή όλοι μαζί προσεύχονταν.

Οι πριγκίπισσες ρώτησαν τον Άγιο Πατρίκιο: “Ποιος είσαι, και από πού έρχεσαι;”.

Ο Άγιος Πατρίκιος δίστασε για λίγο, αλλά στη συνέχεια είπε: “Έχω πιο σημαντικά πράγματα να σας πω από τα ονόματά μας και από το πού ξεκινήσαμε. Ξέρουμε ποιος είναι ο ένας αληθινός Θεός τον οποίο και πρέπει να λατρεύουμε”.

Τα κορίτσια έδειχναν ικανοποιημένα, παρά ενοχλημένα. Σαν ένα φλας κάτι φάνηκε να άναψε μέσα τους, σαν μια εκτυφλωτική λευκή φλόγα στην καρδιά και το μυαλό τους. Ήξεραν αμέσως ότι αυτό ήταν πραγματικό, πραγματική είδηση και ότι ήταν η Αλήθεια. Όλα συνέβησαν ακαριαία. Στη συνέχεια οι πριγκίπισσες ρώτησαν τον Άγιο Πατρίκιο ένα ολόκληρο χείμαρρο από ερωτήματα:

“Ποιος είναι ο Θεός; Πού μένει; Θα ζήσει για πάντα;”, και πολλές άλλες ερωτήσεις με ενθουσιασμό καί δίψα για την Αλήθεια.

Ο Άγιος Πατρίκιος απάντησε σε κάθε ερώτησή τους γρήγορα και απλά. Ήταν πολύ ευχαριστημένος. Ο Άγιος Πατρίκιος και οι δύο πριγκίπισσες ήταν πλημμυρισμένοι μέ φως και τα τρία φώτα μαζί έκαναν μια τεράστια λάμψη. Οι ακόλουθοι του Αγίου Πατρικίου στεκόντουσαν κοντά, ακούγοντας την συζήτηση, νιώθοντας τυχεροί να είναι μάρτυρες του άγιού αυτού ανθρώπου και των γλυκών κορίτσιών με το Άγιο Πνεύμα ανάμεσά τους.

“Αχ, να μας πείτε πώς θα βρούμε τον καλό Θεό. Να μας διδάξετε περισσότερα για τον Χριστό ο οποίος πέθανε πάνω στο Σταυρό. Πείτε μας περισσότερα, περισσότερα, περισσότερα”, οι πριγκίπισσες προέτρεψαν τον Άγιο Πατρίκιο. Αλλά δεν υπήρχε καμία ανάγκη για περισσότερο. Οι δύο πριγκίπισσες είχαν ήδη λάβει το δώρο του Πνεύματος της Αληθείας.

Ο Άγιος Πατρίκιος τις οδήγησε στην πισίνα κολύμβησης, όπου τίς βάφτισε. Για ένα σύντομο χρονικό διάστημα, στη συνέχεια, η Αγίες Εθενία και Φιδελμία ήταν πολύ ήσυχες γιατί ήταν σε βαθιά προσευχή. Εντωμεταξύ, ο Άγιος Πατρίκιος ήταν έτοιμος να προσφέρει την Αγία Θυσία με υπαίθρια Θεία Λειτουργία.

Στη συνέχεια, οι πριγκίπισσες άρχισαν και πάλι να λένε με αγάπη για το Χριστό και λαχτάρα:

“Θέλω να δω τον Ιησού Χριστό τώρα”, είπε η Αγία Εθενία.

“Κι εγώ θέλω να Τον δω”, επανέλαβε η Αγία Φιδελμία. “Θέλω να είμαι μαζί Του στο Σπίτι του για πάντα”.

Ο Ἀγιος Πατρίκιος τους εξήγησε πολύ ευγενικά ότι δεν θα είναι σε θέση να δουν τον Θεό παρά μόνο μετά το θάνατό τους. Ήταν ακόμα νέες, έτσι θα είχαν ένα μεγάλο χρονικό διάστημα προτού να μπορέσουν να τον δουν όπως είναι. Αν ζούσαν καλή Χριστιανική ζωή, τότε θα είναι σε θέση να πάνε στο Θεό για πάντα και μεγάλες χαρές θα αντικαταστήσουν τις σημερινές θλίψεις. Τα κορίτσια συλλογιστηκαν αυτό που τους είπε ο Άγιος Πατρίκιος ο οποίος ξεκίνησε την Θεία Λειτουργία.

Καθώς έφτανε στο τέλος της η Θεία Λειτουργία το ποτάμι και τα δάση φάνηκαν να τραγουδούν τους επαίνους του Θεού, να δοξολογούν το Θεό. Στη συνέχεια χτύπησαν ένα καμπανάκι και όλοι υποκλίθηκαν με το κεφάλι τους. Ο Ιησούς Χριστός ήταν μαζί τους στο πράσινο λόφο στο πάρκο του βασιλιά. Σύντομα το κουδούνι χτύπησε και πάλι και ο Άγιος Πατρίκιος κάλεσε τις πριγκίπισσες προς τα εμπρός και τους έδωσε τη Θεία Κοινωνία.

Για λίγο τα κορίτσια φαίνονταν τόσο χαρούμενα και τόσο όμορφα σαν άγγελοι. Έκατσαν ήρεμα και παρέδωσαν την αγία ψυχή τους στον Χριστό. Ο Χριστός τους εκπλήρωσε την λαχτάρα τους να είναι από τώρα μαζί Του. Έζησαν για μία ώρα μετά την Βάπτισή τους, ώσπου δηλαδή να τελειώσει η Θεία Λειτουργία και να κοινωνήσουν το Πανάγιο Σώμα και Αίμα του Χριστού.

Παρακάτω είναι άλλη μία επανάληψη της συνάντησης μεταξύ του Αγίου Πατρικίου και των δύο νεαρών κοριτσιών από το αρχαίο Ορθόδοξο βιβλίο του 7ου αιώνα “Η Ζωή του Αγίου Πατρικίου” του Muirchu moccu Machtheni:

Ο Άγιος Πατρίκιος σε κάποιο ιεραποστολικό ταξίδι του πήγε στο Rathcroghan το οποίο βρίσκεται κοντά στο Tulsk στην Κομητεία Roscommon της Ιρλανδίας. Στο πηγάδι Clebach δίπλα στο Cruachan (σημερινό Tobercrogheer), ο Άγιος και η συνοδεία του έκαναν παύση για ξεκούραση.

Το Rathcroghan είναι ένα αρχαίος κελτικός βασιλικός τόπο ταφής.

Ενώ ο Άγιος Πατρίκιος και οι Κληρικοί του κάθονται κοντά στο πηγάδι, δύο βασιλικές κόρες, πριγκίπισσες, η Εθενία (St Ethenea / Ethna) και η κοκκινομάλλα Φιδελμία (St Fidelmia / Fidelma), ήρθαν να πλύνουν τα χέρια τους. Αυτές οι δύο κόρες του βασιλιά Loeghaire ανατράφηκαν στο Connacht από τους δύο οδηγούς του βασιλιά, τους αδελφούς Mael και Caplait.

Με έκπληξη για την περίεργη εμφάνιση των μοναχών και των ιερέων της συνοδείας του Αγίου Πατρικίου, τα κορίτσια τους ρώτησαν ποιοι είναι, και από πού έρχονταν. Ο Άγιος Πατρίκιος τους απαντησε ότι ήταν καλύτερα για αυτές να πιστεύουν στον αληθινό Θεό από το να ρωτάνε τέτοιες ερωτήσεις.

Η Εθενία (St Ethenea) ρώτησε στη συνέχεια:

“Τι είναι ο Θεός; Πού είναι ο Θεός. Και ποιός είναι ο Θεός;
Και πού είναι το κατοικητήριο του Θεού;
Μήπως ο Θεός σας έχει γιους και κόρες;
Έχει χρυσός και ασήμι; Είναι αθάνατος;
Είναι όμορφος;
Έχει ανθρώπους να μορφώσουν το γιο του;
Είναι οι κόρες του όμορφες και αγαπητές από τους άνδρες;
Είναι αυτός στον ουρανό ή στη γη;
Ή στον κάμπο;
Με ποιο τρόπο έχει έρθει σε μας;
Είναι στα βουνά; Στις ρεματιές;
Είναι αυτός νέος ή ηλικιωμένος;
Πείτε μας γι᾽ αυτόν, πώς είναι ο Θεός;”.

Γεμάτο με το Άγιο Πνεύμα, ο Άγιος Πατρίκιος τους απαντά:

“Ο Θεός μας είναι ο Θεός όλων των ανθρώπων, ο Θεός του Ουρανού και της Γης,
των θαλασσών και των ποταμών, του Ήλιου και της Σελήνης και των αστεριών,
των ψηλών βουνων και των βαθιών κοιλάδων,
ο Θεός είναι πάνω από τον Ουρανό και μέσα στον Ουρανό και στη Γη,
και στη θάλασσα και σε όλα όσα είναι σ᾽ αυτή.
Ο Ίδιος πληροφορεί όλα αυτά τα πράγματα, φέρνει τη ζωή σε όλα τα πράγματα,
ξεπερνά όλα τα πράγματα, συντηρεί όλα τα πράγματα.
Δίνει φως στον Ήλιο και στη Σελήνη από τη νύχτα.
Κάνει πηγές στην ξηρά και νησιά στις θάλασσες,
και ο Ίδιος θέτει τα αστέρια στις θέσεις τους.
Έχει ένα Υιό, συν-αιώνιο με τον Eαυτό του και Oμοούσιο.
Ούτε είναι ο Υιός νεότερος από τον Πατέρα,
ούτε ο Πατέρας μεγαλύτερος από τον Υιό.
Και το Άγιο Πνεύμα εκπορεύεται από τον Πατέρα.
Ο Πατέρας και ο Υιός και το Άγιο Πνεύμα δεν μπορούν να διαιρεθούν
Πραγματικά θα ήθελα να σας ενώσω με τον Ουράνιο Βασιλιά,
εσας που μέχρι τώρα είστε οι κόρες ενός επίγειου βασιλιά.
Πιστέψτε!”.

Με μια φωνή και με όλη τους την καρδιά, τα δύο κορίτσια απαντήσαν: “Με ποιο τρόπο μπορούμε να πιστέψουμε στον Ουράνιο Βασιλιά; Καθοδηγήστε μας πιο επιμελώς, ώστε να μπορούμε να Τον δούμε πρόσωπο με πρόσωπο, να μας ενημερώσετε και ό,τι μπορείτε να μας πείτε εμείς θα το κάνουμε.

Ο Άγιος Πατρίκιος τις ρωτησε αν πιστεύουν ότι το Bάπτισμα θα πετάξει μακρυα την αμαρτία του πατέρα και της μητέρας τους, δηλαδή την ειδωλολατρεία, και τα κορίτσα απάντησαν: “Πιστεύουμε”.

Ύστερα ο Άγιος Πατρίκιος τις ρώτησε αν πιστεύουν στην μετάνοια μετά την αμαρτία, στη ζωή μετά το θάνατο, στην ανάσταση την Ημέρα της Κρίσεως, στην ενότητα της Εκκλησίας. Για όλα αυτά τα ζητήματα τα κορίτσια απαντήσαν: “Πιστεύουμε”.

Στη συνέχεια βαπτίστηκαν και αφιερώθηκαν ως μοναχές στο Χριστό βάζοντάς τους ο Άγιος Πατρίκιος λευκά πέπλα πάνω από τα κεφάλια τους.

Τα δύο κορίτσια ζητούσαν να δουν το Πρόσωπο του Χριστού. Ο Άγιος Πατρίκιος τους είπε οτι μέχρι να λάβουν την Θεία Κοινωνία και μέχρι να πεθάνουν, δεν μπορούν να δουν το πρόσωπο του Χριστού. Οι Αγίες Εθενία και Φιδελμία του απαντήσαν: “Δώσε μας την Θεία Κοινωνία έτσι ώστε να μπορούμε να δούμε τον Υιό, το Νυμφίο μας.

Έτσι στο τέλος της Θείας Λειτουργίας έλαβαν τη Θεία Ευχαριστία και παρέδωσαν την αγία ψυχή τους στο Χριστό εκπληρώνοντάς τους ο Χριστός την επιθυμία να Τον δουν από κοντά. Τις δύο Αγίες της τύλιξαν μαζί σε ένα σάβανο.

Οι κηδεία τους έγινε με πολλούς λυγμούς από τους φίλους των δύο πριγκιπισσών.

Ο ειδωλολάτρης Δρυΐτης Caplait, ο θετός πατέρας των κοριτσιών ήρθε και θρήνησε. Ο Άγιος Πατρίκιος κήρρυξε σε αυτόν και ο ίδιος, επίσης, πίστεψε και βαπτίστηκε και εκάρη μοναχός, δηλαδή αφιερωμένος στον Κύριο.

Ύστερα ο Δρυΐτης Mael, ο αδελφός του Caplait, πήγε εκεί και είπε στον Άγιο Πατρίκιο να αφήσει τον αδελφό του να γυρίσει πίσω στην ειδωλολατρική θρησκεία των Δρυϊτών. Αλλά ο Άγιος Πατρίκιος κήρρυξε στον Mael επίσης, και ο ίδιος, επίσης, μεταστράφηκε στο Χριστιανισμό και βαπτίστηκε και εκάρει Μοναχός, δηλαδή αφιέρωσε όλη τη ζωή του στο Χριστό.

Οι δύο Αγίες θάφτηκαν μαζί κοντά στο πηγάδι του Clebach. Μια κυκλική τάφρο είναι σκαμμένη γύρω από τον τόπο ταφής, όπως συνηθίζεται μεταξύ των κατοίκων της Ιρλανδίας.

Πηγή:



CELTIC SAINTS

Μετάφραση & επιμέλεια κειμένου:


ORTHODOX HEART


Όσιος Βιτάλιος της Γάζας, 

μαθητής του οσίου αββά Σερίδη (11/1, +621) 

[Κατά σαρκικῶν παθών – μπήκε σε πορνείο και βοήθησε γυναίκα να βγει από την πορνεία και τον συκοφάντησαν ότι αμάρτησε, ώσπου αθωώθηκε]

Από το Βίο του Αγίου Ιωάννου του ελεήμονος:

Ο Μέγας Βιτάλιος αρχικά ησύχαζε στη μονή του μονάχου Σερίδωνος. Εκείνο τον καιρό (της πατριαρχίας του αγίου Ιωάννου) ήρθε στην Αλεξάνδρεια. Τη ζωή του εδώ, στην Αλεξάνδρεια, πολύ εύκολα θα μπορούσαν να την κατηγορήσουν οι άνθρωποι, στο Θεό όμως ήταν εξαιρετικά ευάρεστη, όπως τελικά αποδείχθηκε.

Όταν ήρθε δηλαδή στην πόλη ο γέροντας - ήταν ήδη πάνω από εξήντα χρόνων - βάλθηκε να καταγράφει με επιμέλεια όλες τις πόρνες των διαφθορείων! Συνάμα έπιασε δουλειά (κάπου), και συμφώνησε να παίρνει μεροκάματο δώδεκα οβολούς. Με τον έναν άπ' αυτούς αγόραζε λούπινα και τα έτρωγε μετά τη δύση του ήλιου. Τους υπόλοιπους πήγαινε κάθε νύχτα και τους έδινε σε κάποια πόρνη, λέγοντας της:

Πάρε τούτα (τα χρήματα), και φυλάξου αυτή τη νύχτα αμόλυντη για χάρη μου.

Και μετά άπ' αυτό, έμενε όρθιος ολόκληρη τη νύχτα σε μια γωνιά του πορνείου της γυναίκας εκείνης, κάνοντας μετάνοιες, ψελλίζοντας ακατάπαυστα ψαλμούς και υψώνοντας ικετευτικά τα χέρια στο Θεό γι' αυτήν. Έφευγε με την αυγή, αφού πρώτα την έβαζε να δεσμευθεί ότι δεν θα φανέρωνε σε κανέναν αυτό (πού είχε γίνει).

Κάποιαν πάντως, πού τόλμησε να καταφρονήσει την υπόσχεση της και ν' αποκαλύψει το μυστικό, την έκανε ο γέροντας με την προσευχή του να δαιμονιστεί, ώστε να μην τολμήσει πια καμιά από τις άλλες να κάνει γνωστά όσα αφορούσαν τη ζωή του. Γιατί αυτός σ' ένα μόνο αποσκοπούσε, στη σωτηρία ψυχών, και προσευχόταν να συγχωρηθεί ή αμαρτία εκείνων πού μιλούσαν εναντίον του (συκοφαντικά).

Το έργο τούτο του γέροντα έγινε αιτία να σωθούν πολλές. Γιατί βλέποντας οι γυναίκες την ολονύκτια ορθοστασία του και τη γλώσσα του να υμνολογεί ακατάπαυστα το Θεό και τη συνεχή προσευχή του για τη μεταστροφή και τη σωτηρία τους, ξέκοβαν από τις αισχρές τους πράξεις, φρόντιζαν με επιμέλεια για τη σωφροσύνη, και άλλες παντρεύονταν με νόμιμο σύζυγο, άλλες έμεναν έτσι, μακριά πια από τις αμαρτίες, ενώ άλλες εγκατέλειπαν εντελώς τον κόσμο, προτιμώντας τον μοναχικό βίο. Κανείς πάντως, όσο ζούσε (ο όσιος Βιτάλιος), δεν υποπτεύθηκε τη θεάρεστη κρυφή ζωή του.

Γι' αυτό ακριβώς, όταν κάποτε έβγαινε από το καταγώγιο της πιο διαβόητης πόρνης, τον συναντάει κάποιος ακόλαστος - μπαίνοντας εκείνος για ν' αγοράσει τη βδελυρότητα -, και τον χτυπάει μ' όλη του τη δύναμη στο σαγόνι, λέγοντας:

"Ως πότε, θεομπαίχτη, θα συνεχίζεις τις αισχρότητες σου;".

Σ' αυτά ο γέροντας απάντησε: "Φτωχέ μου, έχεις να δεχθείς τέτοιο χαστούκι, πού όλη σχεδόν ή Αλεξάνδρεια θα μαζευτεί άπ' τις φωνές σου". Πέρασε αρκετός καιρός, και ο άγιος εκείνος άνθρωπος αναχώρησε για τον Κύριο. Έμενε τότε σ' ένα στενόχωρο κελλάκι, πού είχε χτίσει κάπου στη λεγόμενη Ηλιούπολη πόλη της Κάτω Αιγύπτου. Εκεί κάποιοι γείτονες του είχαν παραχωρήσει ένα μικρό παρεκκλήσι, οπού έκανε πολλές λατρευτικές συνάξεις.
Όταν λοιπόν κοιμήθηκε, κανείς δεν το πήρε είδηση. Παρευθύς όμως εμφανίζεται ένας απαίσιος Αιθίοπας στον ακόλαστο εκείνο, πού τον είχε ραπίσει, και του καταφέρνει στο πρόσωπο ένα χτύπημα δυνατό και βροντερό - τόσο πολύ, πού ο κρότος ακούστηκε σε πολύ μεγάλη απόσταση - λέγοντας του συνάμα:

"Άρπαξε τούτο 'δώ το χαστούκι, πού σου το στέλνει ο μοναχός Βιτάλιος, όπως σου το είχε πει".

Αμέσως τότε ο ταλαίπωρος δαιμονίστηκε και άρχισε να κυλιέται (στη γη). Σύμφωνα με την πρόρρηση του αγίου, σχεδόν όλη ή Αλεξάνδρεια μαζεύτηκε γύρω του.

Μόλις λοιπόν, μετά από πολλή ώρα, σηκώθηκε, άρχισε να ξεσκίζει τα ρούχα του. Σε μια στιγμή πετάχτηκε πάνω κι έτρεξε προς το σπιτάκι του αγίου, φωνάζοντας:

"Ελέησε με, δούλε του Θεού Βιτάλιε, γιατί πολύ αμάρτησα απέναντι στο Θεό και σε σένα!".

Όπως είδαν όλοι όσοι έτυχε να βρίσκονται εκεί, μόλις έφτασε στο σπιτάκι του γέροντα, το δαιμόνιο τον έριξε χάμω, τον έκανε να σπαράξει και μετά τον άφησε.

Όταν λοιπόν τα είδαν αυτά (οι παρόντες), μπήκαν μέσα και βρήκαν τον όσιο γονατιστό, να έχει παραδώσει στο Θεό την ψυχή του καθώς προσευχόταν. Ύστερα, σκύβοντας στο έδαφος, είδαν κάτι γραμμένο. Να τι έγραφε: "Άνθρωποι της Αλεξάνδρειας, μην κρίνετε τίποτα πρόωρα, ώσπου να έρθει ο Κύριος".

Τότε ο δαιμονισμένος άρχισε να εξομολογείται μπροστά σε όλους ότι είχε κάνει εναντίον του δικαίου και ότι προφητικά του είχε πει εκείνος - αυτό πού είχε πάθει τώρα.

Αμέσως ενημερώθηκε για όλα ο πατριάρχης, (ο άγιος Ιωάννης ο ελεήμων). Και μόλις ήρθε, μαζί με όλους τους κληρικούς του, και διάβασε αυτό πού ήταν γραμμένο στο έδαφος, είπε:
Παρά λίγο, αν παρασυρόμουν από τα λόγια των συκοφαντών, να έτρωγα εγώ εκείνο το ράπισμα!

Τότε συγκεντρώθηκαν και οι (πρώην) πόρνες, πλήθος, για την κηδεία του τίμιου σώματος, φέρνοντας αρώματα και λαμπάδες και θρηνολογώντας άπ' τα βάθη της καρδιάς τους για τη στέρηση της διδαχής του, από την οποία πήγαζε τόση ωφέλεια. Τότε φανέρωσαν και τη ζωή του, ότι δηλαδή δεν πήγαινε κοντά τους με πονηρό σκοπό, (αφού) ούτε τα μάτια του σήκωσε ποτέ σε καμιά τους ούτε τα χέρια τους άγγιξε με το χέρι του ούτε, πολύ περισσότερο, ξάπλωσε σε κάποιας το πλευρό.

Μερικοί όμως άρχισαν να τις κατηγορούν για τη σιωπή τους, λέγοντας ότι έτσι είχαν το κρίμα για το σκανδαλισμό πολλών. Εκείνες τότε πρόβαλλαν σαν απολογία την εντολή του αγίου καθώς και την παιδαγωγική μάστιγα, με την οποία ο δαίμονας χτύπησε την ανυπάκουη.

Αυτός πάλι πού είχε δώσει (στον άγιο) το ράπισμα και το είχε πάρει πίσω, από τότε δεν παρέλειψε ποτέ να πηγαίνει στον τάφο του μακαρίου, πού αναδείχθηκε σε θησαυρό πολλών θαυμάτων, και να τιμά (κάθε χρόνο) τη μνήμη του με την καθιερωμένη ψαλμωδία.

Ύστερα από λίγα χρόνια έγινε και μοναχός στη μονή του άββά Σερίδωνος. Μάλιστα, για την πολλή του ευλάβεια στον ιερό Βιτάλιο, του έδωσαν το κελί εκείνου. Έτσι έμεινε εκεί ως το θάνατο του, αφοσιωμένος στη ζωή της ησυχίας.

Ό πατριάρχης πάλι ευγνωμονούσε ολόψυχα το Θεό, πού τον φύλαξε για να μην πει ή να σκεφτεί κάτι κακό για τη μακάρια και άοίδιμη εκείνη ψυχή. Άλλα και πολλοί από τους Αλεξανδρινούς, πού εύκολα κατέκριναν, διορθώθηκαν και έκοψαν την κακή αυτή συνήθεια. Σε μερικούς μάλιστα ο πατριάρχης έλεγε:

"Πρέπει να προσέχουμε, αδελφοί, και να μην είμαστε εύκολοι στην κατάκριση".

Όταν ο μακάριος (Ιωάννης) δίδασκε τους πιστούς για την αποφυγή της ιεροκατηγορίας, πρόσθετε και την αξιοθαύμαστη εκείνη ρήση του αοίδιμου βασιλιά (αγίου) Κωνσταντίνου, ο όποιος, όταν στη σύνοδο της Νίκαιας του έδωσαν λίβελους με κατηγορίες εναντίον ορισμένων επισκόπων, δεν τους δέχθηκε, λέγοντας: "Αν συναντούσα επίσκοπο ή μοναχό να πορνεύει, θα έβγαζα τη χλαμύδα μου και θα την έριχνα πάνω του, για να μην τον δει κανένα μάτι".

- Γνώριζε καλά ο βασιλιάς, (σχολίαζε ο άγιος Ιωάννης), ότι τα ελαττώματα αυτών των ανθρώπων, (επισκόπων και μοναχών), όταν φανερώνονται στους πολλούς, όχι μόνο την καταφρόνηση προκαλούν όσων είναι άξια σεβασμού και τιμής, (δηλαδή του αρχιερατικού αξιώματος και του μοναχικού σχήματος), αλλά και στην αμαρτία παρακινούν και προφάσεις προσφέρουν (στους άλλους ανθρώπους).

- Οι άνθρωποι, (έλεγε άλλοτε ο άγιος Ιωάννης), είναι σχεδόν πάντα πρόθυμοι να δώσουν πίστη στις υπόνοιες, και μάλιστα όταν οι 'ίδιοι είναι κακοήθεις και μοχθηροί, οπότε μπορούν να έχουν από τον εαυτό τους (και τις δικές τους πράξεις) τις αφορμές για να πιστεύουν (στις υπόνοιες). "Έτσι παίρνοντας ευθύς σαν πιο άμεσο μάρτυρα τον 'ίδιο τους τον εαυτό, κατηγορούν τους άλλους εύκολα - από τη μια επειδή τους αρέσει να καταπιάνονται με τέτοιες σκέψεις και συζητήσεις, κι από την άλλη επειδή επιθυμούν να έχουν και άλλους ομοίους τους στις κακίες, και να ξεφεύγουν έτσι βιαστικά από τις τύψεις της συνειδήσεως τους.

Πηγή: Ευεργετινός


Ἅγιος Θεοδόσιος ὁ Κοινοβιάρχης, 

ὅσιος ἱδρυτής Μονῆς Ἁγ. Θεοδοσίου στήν Παλαιστίνη, 

ἀπό Μωγαρισσό Καππαδοκίας Μ. ‘Ασίας (11/1, +529)

Ο Όσιος Θεοδόσιος ο Κοινοβιάρχης ζούσε στα χρόνια του Λέοντος του μεγάλου το 450, και έζησε και ως τα χρόνια του Αναστασίου του Δικόρου, που βασίλευσε το 491. καταγόταν από ένα χωριό της Καππαδοκίας που ονομαζόταν Μωγαρισού. Ήταν υιός γονέων ευσεβών και πιστών, τον πατέρα του τον έλεγαν Προαιρέσιο και τη μητέρα του Ευλογία. Αυτός λοιπόν αφού έγινε μοναχός, πήγε στα Ιεροσόλυμα και από εκεί ήρθε στην Αντιόχεια, και αντάμωσε τον άγιο Συμεών τον στυλίτη από τον οποίο έμαθε και την πρόοδο που επρόκειτο να έχει στην αρετή, και ότι θα γίνει και ποιμένας πολλών λογικών προβάτων. Έπειτα ησύχασε κοντά σε έναν ησυχαστή , που λεγόταν Λογγίνος, και παρουσιάστηκε τόσο υπερβολικά εγκρατής, που όλη την εβδομάδα έτρωγε μόνο μία φορά, ο αοίδιμος,  και στο διάστημα τριάντα ολόκληρων χρόνων δεν έφαγε καθόλου ψωμί.

 Άσκησε λοιπόν κάθε είδος αρετής και έφθασε σε τέτοιο ύψος αναβάσεως ο τρισόλβιος, ώστε αξιώθηκε να εκτελεί παράδοξα θαύματα, γιατί μόνο αυτός έβλεπε μαζί με έναν άλλο αδελφό τον μαθητή του Βασίλειο, ο οποίος αφού πέθανε και ενταφιάστηκε στον τάφο, τον οποίο ο άγιος έκτισε για αυτόν προς ενθύμηση του θανάτου, στεκόταν μετά το θάνατο στην Εκκλησία μαζί με τους άλλους αδελφούς και έψαλλε μαζί τους. Και ήταν αόρατος για όλους τους άλλους. Αυτός άναψε και τα σβησμένα κάρβουνα χωρίς φωτιά στον τόπο εκείνο, όπου επρόκειτο να θεμελιωθεί το μοναστήρι. Αυτός ελευθέρωσε από την αιμορραγία μια γυναίκα, η οποία προσήλθε με πίστη.. αυτός από ένα σπυρί σιτάρι, το οποίο ευλόγησε, έκανε να υπερχειλίσουν οι σιταποθήκες.
 Αυτός, που εμφανίστηκε χωρίς να τον βλέπουν, έβγαλε από το βυθό του πηγαδιού το παιδί που έπεσε εκεί μέσα. Αυτός έπαυσε και το θάνατο των παιδιών μιας γυναίκας, τα οποία πριν ακόμα γεννηθούν στην ζωή, αρπάζονταν από το θάνατο. Έτσι και τη μητέρα τους, η οποία δεν είχε καλύτερη τύχη και από μια εντελώς στείρα, εξαιτίας των θανάτων των παιδιών, ο άγιος με την προσευχή του την έκανε πολύτεκνη. Αλλά και το νέφος ακρίδων έδιωξε ο άγιος με μια μόνον παρατήρηση. Αυτός και τον Κόμη της Ανατολής Κήρυκο φύλαξε άτρωτο στον πόλεμο, διότι εκείνος φορούσε για προστατευτικό θώρακα το τρίχινο ιμάτιο του αγίου. Αλλά και τη γη που αδικούνταν από την ξηρασία και δεν έδινε καρπό την ελευθέρωσε από την ανυδρία, προκαλώντας βροχή με την προσευχή του.             

Προείπε ακόμα ο όσιος και την κατεδάφιση που επρόκειτο να πάθει η πόλη Αντιόχεια από τον σεισμό. Και πολλούς ανθρώπους γλύτωσε από την τρικυμία της θάλασσας με την εμφάνισή του όταν κινδύνευαν. Και στάθηκε και δάσκαλος της αρετής σε πολλούς μαθητές, και περισσότερους παρακίνησε προς τον ίδιο ζήλο και μίμηση της δικής του αρετής με τα λόγια και τα έργα του και στη συνέχεια τους έφερε κοντά στον Κύριο. Έτσι λοιπόν αφού έζησε και δοξάστηκε στη γη, αναπαύθηκε εν ειρήνη, παραδίδοντας το πνεύμα του στα χέρια του Θεού και τελείτια η σύναξή του στον Αποστολικό ναό του κορυφαίου Πέτρου.
Απόσπασμα από τον κατά πλάτος Βίο του Αγίου

Και ήταν σε όλα όσα γίνονταν πραότατος, ταπεινός και ήμερος, όταν όμως  κινδύνευε η ευσέβεια, τότε φαινόταν φιλόνικος και ισχυρογνώμων ο Άγιος Θεοδόσιος. Και ήταν, σύμφωνα με τη Γραφή, «πυρ φλέγον» και «μάχαιρα κόπτουσα», που αφανίζει τα κακά ζιζάνια. Έτσι φιλονίκησε με τον παράνομο βασιλιά Αναστάσιο, τον μεγάλο και άσπονδο εχθρό της Δ' οικουμενικής αγίας Συνόδου, ο οποίος ακολουθούσε την αίρεση του δυσσεβούς Ευτυχούς και Διοσκόρου και Σεβήρου, οι οποίοι πίστευαν ότι ο Χριστός έχει μία φύση, οι άχρηστοι, ο οποίος βασιλιάς άλλους πατέρες κολάκευε και συμμορφώνονταν με την αίρεση και άλλους τους τυραννούσε ο άμυαλος. Κι έτσι δοκίμασε να παρασύρει και τον σοφό Θεοδόσιο με αργύρια, ο φιλάργυρος. Του έστειλε λοιπόν δωρεά τριάντα λίτρες χρυσού και για να μην το καταλάβει ότι το έστειλε με πονηριά και το γυρίσει πίσω, κάλυψε με πονηριά το δόλωμα και του μήνυσε να το δεχτεί για να το ξοδέψει για τους αρρώστους και τους φτωχούς. Και ο Άγιος δέχτηκε το χρυσό για να μη δώσει αφορμή για σκάνδαλο, τη μιαρή όμως γνώμη του τη μίσησε και την απέκρουσε, ανατρέποντάς την με αληθινές αποδείξεις και παραδείγματα, και νικήθηκε ο βασιλιάς, σαν να πολεμούσε το ελάφι με το λιοντάρι, όπως θα φανεί παρακάτω.

 Αφού πέρασε λίγος καιρός, αφότου φιλοδώρησε τον Άγιο με τον χρυσό ο βασιλιάς, έστειλε ανθρώπους στον Όσιο να υπογράψει την προαναφερθείσα αίρεση. Τότε συγκεντρώνει όλους τους Πατέρες της ερήμου και με τη σύμφωνη γνώμη και τη θέληση όλων γράφει στον βασιλιά την εξής απάντηση: «επειδή μας έστειλες μήνυμα να κάνουμε ένα από τα δύο, δηλαδή ή να συμφωνήσουμε με την άποψη των Ακέφαλων ή να θανατωθούμε βίαια αν μείνουμε πιστοί στα ορθά Δόγματα των Πατέρων, μάθε ότι προτιμούμε τον θάνατο και όχι μόνο εμείς δεν παρεκκλίνουμε καθόλου από την αλήθεια, αλλά και όσους άλλους παρασύρετε και δεχτούν τα φρονήματά σας, εμείς τους αναθεματίζουμε, και αν χειροτονήσετε κάποιον από τους Άκέφαλους, εμείς δεν τον δεχόμαστε. Μακάρι, Χριστέ Βασιλιά, να μη συμβεί να παραιτηθούμε ούτε λίγο από την Ορθοδοξία, αλλά ακόμα και αν δούμε τους Άγιους αυτούς Τόπους να έχουν παραδοθεί στη φωτιά, ακόμα και αν πάθουμε οτιδήποτε άλλο, δεν αλλάζουμε γνώμη, ακόμα και αν ελεεινά τεμαχίσουν τα σώματά μας σε μικρά τεμάχια, αλλά πιστεύουμε στις τέσσερις Άγιες Συνόδους, από τις οποίες η πρώτη των 318 Πατέρων έγινε κατά του Άρειου στη Νίκαια, τον οποίο και αναθεμάτισαν, επειδή το δόγμα του δυσσεβούς θεωρούσε τον Υιό του Θεού ξένο από την ουσία του Πατρός. Η δεύτερη κατά του Μακεδόνιου, ο οποίος βλασφημούσε προς το Άγιο Πνεύμα. Η Τρίτη πραγματοποιήθηκε στην Έφεσο κατά του Νεστορίου, ο οποίος φλυαρούσε με  μιαρό και παράλογο τρόπο κατά της οικονομίας του Χριστού, και η τέταρτη των 630 θεοφόρων Πατέρων στη Χαλκηδόνα, οι οποίοι έχοντας ίδιο φρόνημα με τους άλλους, αφόρισαν τον Ευτυχή και τον Νεστόριο, και τους έδιωξαν μακριά από την Εκκλησία και δυνάμωσαν την Ανατολική Πίστη, χαρακτηρίζοντας αυτούς που έχουν διαφορετικό φρόνημα ξένους από την Εκκλησία του Χριστού. Από αυτή λοιπόν την Ορθόδοξη Πίστη δεν παρεκκλίνουμε ούτε προδίδουμε (μακριά από εμάς!) την ευσέβεια, έστω και αν πρόκειται να μας δώσετε χιλιάδες θανάτους. Η ειρήνη του Θεού που καθοδηγεί κάθε νου, μακάρι να είναι φύλακας και οδηγός του κράτους σου».

 Μόλις δέχτηκε αυτή την επιστολή ο βασιλιάς, ευλαβήθηκε τον Άγιο και του έστειλε απάντηση προφασιζόμενος ότι δεν έφταιγε ο ίδιος σε αυτό το θέμα, αλλά οι κακοί Αρχιερείς και κληρικοί, οι οποίοι θέλοντας να φανούν σοφοί, προκαλούσαν τα σκάνδαλα. Αυτά και άλλα αφού έγραψε ο βασιλιάς στον Άγιο, σταμάτησε και δεν εκβίαζε κανένα να ακολουθήσει την αίρεση. Αλλά μετά από καιρό άλλαξε γνώμη και έστειλε πάλι γράμματα κατά της ευσέβειας, ο απερίσκεπτος. Ο γενναίος όμως και ζηλωτής της ορθής πίστης Άγιος Θεοδόσιος, δεν αποδέχτηκε τα γράμματα, αλλά σαν λιοντάρι όρμησε κατά των απεσταλμένων και αφού συγκέντρωσε το πλήθος, ανέβηκε στον άμβωνα και είπε μεγαλόφωνα: «όποιος εναντιωθεί στις τέσσερις Άγιες Οικουμενικές Συνόδους και δεν τις τιμά όπως τα τέσσερα Ευαγγέλια, να έχει το ανάθεμα.». αυτά είπε και έτρεξε σαν Άγγελος στις κοντινές χώρες και πόλεις σαν στρατηγός, με πολλούς Μοναχούς να τον ακολουθούν, και στήριζε τους πιστούς, ξεσήκωνε τους νωθρούς και όσους είχαν αμφιβολία για την Ορθόδοξη πίστη τους βεβαίωνε και τους έκανε πρόθυμους να μη φοβηθούν τις απειλές του τυράννου, αλλά να πεθάνουν, αν χρειαστεί, για την ευσέβεια.

 Και τους δίδασκε ο Όσιος να γνωρίζουν ότι ο Υιός και Λόγος του Θεού είναι ταυτόχρονα Θεός και άνθρωπος σε μια υπόσταση, δηλαδή πρόσωπο, έχοντας από τη φύση του τη θεότητα και την ανθρωπότητα. Έφερε και για απόδειξη την Αγία εκείνη και Οικουμενική Τετάρτη Σύνοδο, η οποία σαφέστατα ανατρέπει αυτές τις δύο αιρέσεις, του δυσσεβούς Νεστόριου, ο οποίος χώριζε τον ένα Χριστό σε δύο υιούς και δύο υποστάσεις ο ανόητος, και του Ευτυχούς και Διοσκόρου και Σεβήρου, οι οποίοι συγχέουν σε μία φύση του ενός Χριστού τη θεότητα και την ανθρωπότητα. Γιατί ο Νεστόριος πίστευε δύο φύσεις και υποστάσεις στο Χριστό και δύο υιούς, έναν Θεό που γεννήθηκε από τον Πατέρα, και άλλον από την Αγία Παρθένο. Ο Ευτυχής πάλι και ο Διόσκορος και ο Σεβήρος, που πίστευε τα ίδια με αυτούς, θέλοντας δήθεν να πολεμήσουν αυτή τη σφαλερή διαίρεση του Νεστόριου, έπεσαν πάλι και οι ίδιοι τόσο ανόητα σε άλλη αίρεση, δίνοντας στο Χριστό μία φύση θεότητος και ανθρωπότητος, και πιστεύοντας οι άμυαλοι ότι η θεότητα μπορεί να πάσχει. Γιατί , αν έχει ο Χριστός μία φύση, όπως φλυάρησαν αυτοί, άρα και η θεότητα γνώρισε το θάνατο.

Αλλά ας σφραγισθούν τα μιαρά τους στόματα, γιατί η Αγία Τετάρτη Οικουμενική Σύνοδος απόφάσισε να τιμούμε δύο φύσεις θεότητος και ανθρωπότητος σε μία υπόσταση χωρίς να τις συγχέουμε, χωρίς να τις μεταβάλλουμε και δίχως να τις χωρίζουμε, έναν Υιό εκ του Πατρός προαιώνιο σύμφωνα με τη θεότητα, μεταγενέστερο και πάλι γεννηθέντα από την Αγία Παρθένο με νεότερο νόμο σύμφωνα με  την ανθρωπότητα, ομοούσιο με τον Πατέρα, αμήτορα και απάτορα. Με αυτά και άλλα παρόμοια δίδασκε με θάρρος το ποίμνιό του ο σοφός Θεοδόσιος. Και για αυτό ο βασιλιάς θύμωνε μαζί του και τον εξόρισε άδικα. Ο δίκαιος κριτής όμως Θεός, αφαίρεσε τη ζωή εκείνου του παράφρονα και όταν επέστρεψε πάλι ο Όσιος έπαυσε ο διωγμός της Εκκλησίας και σταμάτησαν τα σκάνδαλα. Και οι αιρετικοί αρχιερείς διώχτηκαν από τους θρόνους τους, και οι ευσεβείς πήραν πίσω τους δικούς τους θρόνους ,όπως και πριν, και πολλοί από αυτούς επαίνεσαν τον μέγα Θεοδόσιο για το θάρρος που έδειξε και δεν δέχτηκε τα βασιλικά προστάγματα. Ιδιαίτερα οι Αρχιεπίσκοποι, της Ρώμης Αγάπιος και ο Εφραίμ της Αλεξάνδρειας του έγραψαν εγκωμιαστικά γράμματα και πολύ τον εγκωμίασαν.

Πηγή: 

Η αίρεσις των μονοφυσιτών αντιχαλκιδωνίων

εκδ. Ορθόδοξος Κυψέλη, Θεσσαλονίκη


ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΙΡΕΣΗ ΣΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ


Ἅγιοι οἱ ὁποίοι δέν έχουν μπεί στον κατάλογο άνά ἀλφαβητική σειρά

Ἅγιοι:

Μάιρος μάρτυς (11/1, +? αἰ.)

Ἀναστασία ὁσία ἡγουμένη Μονῆς στή Suppentonia Ἰταλίας (11/1, +570)

Brandan ὅσιος ἡγούμενος στή Γαλλία, ἀπό Ἰρλανδία (11/1, +5ος αἰ.)

Σάλβιος μάρτυρας στή Β. Ἀφρική (11/1, +? αἰ.)

Ἀγάπιος Πρεσβύτερος καί Θεόδωρος, ὅσιοι στήν Ἀπαμεία Συρίας ὅσιος (11/1, +? αἰ.)

Ὡνοράτα ὁσία στήν Pavia Ἰταλίας, ἀδελφή Ἁγ. Ἐπιφανίου Ἐπισκόπου Pavia Ἰταλίας (11/1, +500)

Λεύκιος 1ος Ἐπίσκοπος Brindisi Ἰταλίας, ἱεραπόστολος ἀπό Ἀλεξάνδρεια Αἰγύπτου (11/1, +180)

Στέφανος ὅσιος στίς Πλακιδιαναῖς Κων/πόλεως (11/1, +? αἰ.)

Ἀλέξανδρος Ἐπίσκοπος Fermo Ἰταλίας, ἱερομάρτυς (11/1, +250)

Ἀναστάσιος ὅσιος ἡγούμενος στό Castel Sant Elia Ἰταλίας (11/1, +570)

Μιχαήλ ὅσιος διά Χριστόν σαλός στή Μονή Ἁγ. Τριάδος στό Κλόπς Ρωσίας (11/1, +1455) [23/6 ἀνακ. λειψ.]

Παυλίνος, ἅγιος στήν Aquileia Ἰταλίας (11/1, +804)

Νικηφόρος, ἅγιος ἀπό Κριτσά Κρήτης (11/1, +1832)

Ἰωσήφ, ἅγιος ἀπό Καππαδοκία Μ. Ἀσίας (11/1, +? αἰ.)

Ὑγίνος (ή Ὑγίεινος) ὁ φιλόσοφος, Ἐπίσκοπος Ρώμης, ἱερομάρτυς, ἀπό Ἀθήνα (11/1, +156)

Θεοδόσιος Ἀντιοχείας (11/1, +412)

Ρωμύλος ὅσιος ἐρημίτης στή Βεντίν (11/1, +1375)


Συνεχίζεται...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου