Photo

1.10.16

Άγιοι: 4 Ιανουαρίου

4 Ιανουαρίου




Ορθόδοξος Συναξαριστής-Αγιολόγιο 

Κελτών Αγίων & Πάντων των Αγίων της Ορθοδόξου Εκκλησίας

Συντάκτης: Άβελ-Αναστάσιος Γκιουζέλης

Email: gkiouz.abel@gmail.com

Αν κάποιος έχει ελεύθερο χρόνο και επιθυμεί να βοηθήσει στην ταξινόμηση των Αγίων (http://saintsofmyheart.wordpress.com) μπορεί να μου στήλει email στο gkiouz.abel@gmail.com για να του στήλω μερικούς Αγίους για ταξινόμηση.

http://gkiouzelis.wordpress.com
http://saintsofmyheart.wordpress.com

Το Αγιολόγιο είναι υπό κατασκευή 
με αρχή κατασκευής το 2004

Συμπεριλαμβάνονται 
& οι Ορθόδοξοι Άγιοι της Δυτικής Ευρώπης
όπου κοιμήθηκαν πριν το 1054 όπου έγινε το 
σχίσμα των Ρωμαιοκαθολικών

Επίσης συμπεριλαμβάνονται όσοι 
Νεομάρτυρες της Συρίας του 21ου αιώνα 
είναι σίγουρα Ορθόδοξοι



Αγιολόγιο Ιρλανδίας - Ορθόδοξοι Ιρλανδοί Άγιοι του Ιανουαρίου


Ἅγιοι Εὐγένιος, Ἀκουϊλίνος, Γεμίνος, Μαρκιανός, Κουΐντος, Θεόδοτος καί Τρύφων, μάρτυρες στή Β. Ἀφρική (4/1, +484)

Ἅγιοι 6 μάρτυρες (4/1, +? αἰ.)

Ἅγιος Aedh Ἐπίσκοπος Kildare Ιρλανδίας (4/1, +639)

Ἅγιος Τιμόθεος ὁ στυλίτης, ὅσιος (4/1, +872)

Ἅγιος Μαβίλος μάρτυρας στό Hadrumetum Β. Ἀφρικῆς (1/4, +212)

Ἅγιος Λομέρ Πρεσβύτερος ὅσιος ἐρημίτης & ἱδρυτής Μονῆς στό Corbion Γαλλίας (4/1 & 19/1, +593)

Ἅγιος Ζωσιμᾶς ὁ ὁμολογητής καί Ἀθανάσιος ὁ κομενταρήσιος, ὅσιοι ἐρημίτες στήν Κιλικία Μ. Ἀσίας (4/1, +3ος-4ος αἰ.)

Ἅγιος Παντελεήμων ὅσιος ἱδρυτής Μονῆς στό Κόστυτσεφ (3/1 & 4/1, +1884)

Ἅγιος Εὐθύμιος ὁ νέος, ὅσιος στόν Αγ. Μώκιο (4/1, +? αἰ.)

Ἅγιος Γρηγόριος Ἐπίσκοπος Langres Γαλλίας, ἀπό Autun Γαλλίας (4/1, +539)


Αγία Φαραΐλδις (St Pharaildis): 

Μια Ορθόδοξη Αγία του Βελγίου & της Γαλλίας (+740)


Αγία Φαραΐλδις (St Pharaildis / Pharailde),

της Ghent (Γάνδη) Βελγίου (+740)

4 Ιανουαρίου


FRANCE OF MY HEART

H Αγία Φαραΐλδις (St Pharaildis / Pharailde – Ολλανδικά: Veerle) είναι μία Ορθόδοξη Αγία του Βελγίου η οποία γεννήθηκε και έζησε τον 8ο αιώνα στην Γάνδη του Βελγίου και στο Bruay-sur-l’Escaut της Γαλλίας. Γεννήθηκε το 650 και κοιμήθηκε το 740. Είναι αδελφή της Αγίας Γκουντούλα (St Gudula), της Αγίας Ρεϊνέλδης (St Reineldis) και του Αγίου Έμεμπερτ (St Emebert) Επισκόπου Cambrai Γαλλίας . Επίσης είναι ανηψιά της Αγίας Γερτρούδης (St Gertrude) της Nivelles Βελγίου.

Ο πατέρας της ονομαζόταν Thierri (Duiderik στη φλαμανδική) και ήταν ένας ευγενής ο οποίος συνόδευσε τον βασιλιά στις εκστρατείες του και, σε καιρό ειρήνης, ζούσαν σε περιοχές και βίλες του. Η Αγία Φεραΐλδις έλαβε μια σταθερή θρησκευτική εκπαίδευση στο μοναστήρι της Nivelle με επικεφαλής την Αγία Γερτρούδη (St Gertrude).

Όταν η Αγία Φαραΐλδις (St Pharaildis) ήταν νέα έδωσε υπόσχεση παρθενίας. Οι γονείς της όμως την πάντρεψαν διά της βίας με κάποιον πλούσιο αριστοκράτη ονόματι Guy στο Bruay-sur-l’Escaut της Γαλλίας. Εκείνος άρχισε να την κακοποιεί επειδή η Αγία ήθελε να φυλάξει την παρθενία της. Η Αγία επέμενε ότι ήταν “παντρεμένη” με το Θεό και όλα τα βράδια προσευχόταν στην εκκλησία.

Σε σύντομο χρονικό διάστημα, ο σύζυγος της τραυματίστηκε με το άλογό του πολύ σοβαρά και πεθανε με αποτέλεσμα η Αγία Φαραΐλδις (St Pharaildis) να μείνει χήρα και ελεύθερη να αφιερωθεί στην προσευχή και στη φιλανθρωπία.

Για να ξεδιψάσουν οι άνθρωποι που εργάζονταν στα χωράφια η Αγία Φαραΐλδις δημιούργησε στο Bruay-sur-l’Escaut της Γαλλίας μια πηγή χτυπώντας το έδαφος όπου τα νερά ήταν αγιασμένα από την προσευχή της και θαυματουργικά με αποτέλεσμα να γιατρευτούν πολλά άρρωστα παιδιά.

Επίσης αγαπούσε και φρόντιζε πολύ τα ζώα. Εκεί που ζούσε είχε έρθει ένα κοπάδι με αγριόχηνες για να ξεκουραστεί και η Αγία Φαραΐλδις της φρόντιζε και τις τάϊζε. Kάποιο πρωΐ βρήκε μια νεκρή χήνα και στεναχωρήθηκε. Τότε άνοιξε τα χέρια της προσευχόμενη καί η χήνα ζωντάνεψε. Λόγω του θαύματος αυτού η Αγία Φαραΐλδις (St Pharaildis) συχνά αγιογραφείται με μια χήνα.

Η Αγία Φαραΐλδις είναι προστάτρια κατά των παιδικών ασθενειών και προστάτρια των ζώων και Πολιούχος της Γάνδης του Βελγίου.

Κοιμήθηκε σε ηλικιά 90 ετών το 740 και εορτάζει στις 4 Ιανουαρίου. Μετά την κοίμησή της τα Ι. Λειψανά της φυλλάχτηκαν στην αρχαία Ορθόδοξη Μονή του Αγίου Μπάβον (St Bavon) της Γάνδης.

Πηγές:

Wikipedia

&


ORTHODOX HEART SITES


Ἅγιος Φερρέολος (St Ferreolus)

Ἐπίσκοπος Uzes Γαλλίας & ἱδρυτής Μονῆς, 

ἀπό Narbonne Γαλλίας (4/1, +581)


Ἅγιος Νικηφόρος (Τζανακάκης) ὁ λεπρός, 

ὅσιος μοναχός νοσηλευόμενος στό Νομαρχιακό Νοσοκομεῖο Δυτικῆς Ἀττικῆς 

(πρώην Λοιμωδῶν) στήν Ἁγ. Βαρβάρα Ἀθηνας, 

ἀπό Σηρικάρι Χανίων Κρήτης (4/1, +1964)

Πηγή:



ΑΓΙΟΣ ΝΙΚΗΦΟΡΟΣ Ο ΛΕΠΡΟΣ

Ὁ Ὅσιος Πατήρ ἡμῶν Νικηφόρος, κατά κόσμον Νικόλαος Τζανακάκης, ἐγεννήθη στό χωριό Σηρικάρι τοῦ Νομοῦ Χανίων Κρήτης. Σέ πολύ μικρή ἡλικία στερήθηκε καί τούς δύο γονεῖς του. Ὅταν ἔγινε δεκατριῶν ἐτῶν, ὁ παπποῦς του τόν ἔστειλε νά ἐργαστῆ σ” ἕνα κουρεῖο στά Χανιά. Στήν ἐργασία αὐτή τόν ἀγαποῦσαν ὅλοι, ἐπειδή ἦταν ὄμορφος, ἔξυπνος καί κοινωνικός.

Ὅμως ἡ ζωή τοῦ ἐπεφύλασσε ἕνα πολύ δύσκολο καί ὀδυνηρό ἄθλημα, πού ἄρχισε τότε, μέ τήν ἐμφάνιση τῶν πρώτων σημαδιῶν τῆς νόσου τοῦ Χάνσεν, τῆς γνωστῆς Λέπρας.

Γιά νά μή τόν ἀντιληφθοῦν οἱ ἀρχές καί τόν κλείσουν στό ἄνυδρο νησί τῆς Σπιναλόγκας, σέ ἡλικία μόλις δεκαέξι ἐτῶν ἔφυγε γιά τήν ᾿Αλεξάνδρεια.

᾿Εκεῖ γνωρίστηκε μέ τήν ἀνθοῦσα τότε ῾Ελληνική παροικία καί μέ ἀρχιερεῖς τοῦ Πατριαρχικοῦ θρόνου καί ὅλοι αὐτοί ἀγάπησαν πολύ τόν καλό Νικόλαο.

Μετά ἀπό λίγα χρόνια, πού τά σημάδια τῆς νόσου ἔγιναν πολύ ἐμφανῆ, ἔπρεπε καί ἀπό ἐκεῖ νά φύγει. Νά πάη, ὅμως, ποῦ; Κανένα δέν γνώριζε πουθενά. Τότε ἕνας ᾿Αρχιερεύς, πού ὁ Νικόλαος τοῦ ἐμπιστεύθηκε τό πρόβλημά του, τόν ἔστειλε στό λωβοκομεῖο τῆς Χίου, κοντά στόν Πατέρα ῎Ανθιμο, τόν μετέπειτα Ἅγιο Ἄνθιμο. Μετά τρία χρόνια, ὁ Ἅγιος Ἄνθιμος τόν ἔκειρε μοναχό, μέ τό ὄνομα Νικηφόρος. Κοντά στόν Πατέρα ῎Ανθιμο, ὁ Πατήρ Νικηφόρος ἔφθασε σέ μεγάλα μέτρα ἀρετῆς.

Ὅταν ἔκλεισε τό λωβοκομεῖο τῆς Χίου, ὁ Πατήρ ῎Ανθιμος τόν ἔστειλε στόν ᾿Αντιλεπρικό Σταθμό τῶν ᾿Αθηνῶν μέ συστατική ἐπιστολή, στήν ὁποία ἔγραφε στόν Πατέρα Εὐμένιο, πού ὑπηρετοῦσε ἐκεῖ, νά προσέξη «τόν θησαυρό πού τοῦ στέλνει ἡ Παναγία», διότι ἔχει πολλά νά ὠφεληθῆ ἀπό αὐτόν.

᾿Εκεῖ ὁ Πατήρ Νικηφόρος πέρασε ὅλη τήν ὑπόλοιπη ζωή του.῾Ο Πατήρ Εὐμένιος τόν φρόντισε μέ πολλή ἀγάπη καί τόν εἶχε ὡς πνευματικό του πατέρα.

῾Ο Ὅσιος πατήρ ἡμῶν Νικηφόρος ἐκοιμήθη στίς 4 ᾿Ιανουαρίου 1964, προπαραμονή τῶν Θεοφανείων.

Θαύματα ἐπετέλεσε ἤδη κατά τή διάρκεια τῆς ζωῆς του, καί ἐπιτελεῖ πολύ περισσότερα μετά θάνατον, ὅπως τό ὁμολογοῦν πολλοί ἄνθρωποι, οἱ ὁποῖοι εὐεργετήθηκαν ἀπό αὐτόν.

Ἀπό τό βιβλίο Σίμωνος Μοναχοῦ: "Ἅγιος Νικηφόρος ο Λεπρός, της Καρτερίας Αθλητής Λαμπρός"


Ἅγιος Ρίγκομπερτ / Ρόμπερτ (St Rigobert / Robert) 

Ἐπίσκοπος Reims Γαλλίας, ὅσιος ἐρημίτης (4/1, +745)

Ο Άγιος Ρίγκομπερτ ή Άγιος Ρόμπερτ (St Rigobert / Robert) ήταν ένας Γάλλος Ορθόδοξος Βενεδικτίνος μοναχός και αργότερα ηγούμενος της αρχαίας Ορθόδοξης Μονής του Orbais της Γαλλίας.

Το 698 διαδέχθηκε τον Άγιο Rieul ως Επίσκοπος Reims της Γαλλίας.

Για πολιτικούς λόγους ο Άγιος Ρίγκομπερτ (St Rigobert) συκοφαντήθηκε καί εκδιώχθηκε από την Επισκοπή του και έζησε ως ερημίτης στο Gernicourt της Γαλλίας οπού και κοιμήθηκε οσιακά.

Πηγή: 


France of my heart - Orthodox France


Ἅγιοι Πρίσκος, Πρισκιλλιανός καί Βενεδίκτη, 

παιδομάρτυρες στή Ρώμη (4/1, +? αἰ.)

Οι Άγιοι Παιδομάρτυρες Πρίσκος, Πρισκιλλιανός και Βενεδίκτη ήταν παιδιά του Ρωμαίου Φλαβιανού. Επειδή έγιναν Χριστιανοί ο πατέρας τους τα έθαψε ζωντανά και έλαβαν το Στέφανο του Μαρτυρίου.

Πηγή:


Italy of my heart - Orthodox Italy


Ἅγιοι Εὐάγριος καί Σίος, 

ὅσιοι ηγούμενοι Μονής στό Μγκβίμ Γεωργίας

(4/1, 4/2,  7/2 και 9/2, +6ος αἰ.)


SAINT NINA & GEORGIA OF MY HEART

Οἱ Ὅσιοι Εὐάγριος καὶ Σίος τοῦ Μγκβιμέλι ἔζησαν στὴν Γεωργία τὸν 6ο αἰώνα μ.Χ.
Ὁ Ὅσιος Εὐάγριος ἀρχικὰ ἦταν δούκας τοῦ Ζιχαντίνι καὶ ἀρχηγὸς τοῦ μεγαλύτερου κράτους στὴν αὐλὴ τοῦ βασιλείου τοῦ Κάρτλι (Δυτικὴ Γεωργία). Στὴν συνέχεια ἔγινε ἕνας ἀπὸ τοὺς πρώτους γεωργιανοὺς μαθητὲς τοῦ Ἁγίου Σίου καὶ μετέπειτα ἡγούμενος τῆς μονῆς ποὺ ἵδρυσε ὁ τελευταῖος. Ὁ Ὅσιος Εὐάγριος ἀσκόπευε νὰ γίνει μοναχὸς ὅταν, πηγαίνοντας σὲ ἕνα κυνήγι, ἔγινε θεατὴς ἑνὸς θαύματος: εἶδε ἕνα περιστέρι νὰ φέρνει τροφὴ στὸν ἐρημίτη Ἅγιο Σίο. Αὐτὸς ἀρχικὰ ἦταν ἀντίθετος στὴ ἀπόφαση τοῦ Εὐάγριου, ἐπειδὴ ἦταν πολὺ βιαστική. Ὁ Εὐάγριος ὅμως, ἐπέμενε καὶ τελικὰ ὁ Ἅγιος Σίος τοῦ παρήγγειλε νὰ ἐπιστρέψει σπίτι, νὰ τακτοποιήσει ὅλες τὶς ὑποθέσεις του, νὰ ἀποχαιρετήσει τοὺς δικούς του καὶ ἔπειτα νὰ πάει στὶς ὄχθες τοῦ ποταμοῦ Μτκβάρι καὶ νὰ βάλει μέσα στὸ νερὸ ἕνα μπαστούνι ποὺ ὁ ἴδιος θὰ τοῦ ἐδώριζε. Ἐὰν ὁ ποταμὸς ἐστέγνωνε μπροστὰ στὰ μάτια τοῦ Εὐάγριου, αὐτὸ θὰ ἦταν ἕνα θεϊκὸ σημάδι γιὰ νὰ ξεκινήσει τὸν μοναχικὸ βίο, διαφορετικὰ ὁ φιλόδοξος μοναχὸς θὰ ἔπρεπε νὰ ἐγκαταλείψει τὸν σκοπό του. Ὁ Εὐάγριος ἔπραξε μὲ αὐτὸν τὸν τρόπο καί, κατὰ τὴν θεία βούληση, παρέμεινε μὲ τὸν Ἅγιο Σίο.
Ἔκτοτε ὁ ἀριθμὸς τῶν ἀσκητῶν γύρω τους ἄρχισε νὰ πολλαπλασιάζεται καὶ κατ’ αὐτὸν τὸν τρόπο ἐγεννήθηκε τὸ μοναστήρι. Ὁ Εὐάγριος μὲ δικά του ἔξοδα ἀγόρασε γιὰ τὴν ἀδελφότητα τὸ χωριὸ Σαλτέμπα μαζὶ μὲ τὰ προσαρτημένα ἐδάφη.
Μετὰ ἀπὸ λίγο χρονικὸ διάστημα, ὁ Ἅγιος Σίος, μὲ τὴν εὐλογία τοῦ πνευματικοῦ του πατέρα, ἀπομονώθηκε σὲ σπήλαιο καὶ ὅρισε τὸν Ὅσιο Εὐάγριο ἡγούμενο τῆς μοναστικῆς ἀδελφότητος.


Ἅγιος Συμεών Ἐπίσκοπος Smolensk Ρωσίας (4/1, +1699)

Ὁ Ὅσιος Συμεὼν (Μολγιούμποφ) ἐγεννήθηκε στὴν πόλη Τομπόλσκ τῆς Ρωσίας. Ἡ ἀγάπη του γιὰ τὸν μοναχικὸ βίο ὁδήγησε τὰ βήματά του στὴν Μονὴ τῶν Ἁγίων Βόριδος καὶ Γκλὲμπ τῆς πόλεως Ροστὼβ Βελίκιϊ. Τὸ 1672 ἔγινε ἡγούμενος σὲ Μονὴ τοῦ Νόβγκοροντ καὶ τὸ 1674 στὴν Μονὴ τοῦ Σωτῆρος τῆς Μόσχας. Στὶς 9 Ἀπριλίου 1676 ἐχειροτονήθηκε Ἐπίσκοπος Σμολένσκ καὶ Ντορογκομπούζ.
Ὁ Ὅσιος Συμεών, ποὺ διακρίθηκε γιὰ τὴν ἁγιότητα τοῦ βίου του, ἐκοιμήθηκε μὲ εἰρήνη τὸ 1699.



Ἅγιος Εὐστάθιος Α΄, Ἐπίσκοπος Σερβίας 

(4/1, +1286) [σύναξι 30/8]

Γεννήθηκε στήν περιοχή τοῦ Μαυροβουνίου καί σέ ἡλικία μόλις 14 ἐτῶν ἔγινε μοναχός στή Μονή τοῦ Ἀρχαγγέλου Μιχαήλ, στή Ζέτα. Πρίν τήν ἡλικία τῶν 20 ἐτῶν, εἶχε ἤδη τήν ἐμπειρία τοῦ κατά μόνας ἐφησυχασμοῦ καί μέ εὐλογία τοῦ Ἡγουμένου του πῆγε στά Ἱεροσόλυμα γιά προσκύνημα καί στή συνέχεια στό Ἅγιο Ὄρος, ὅπου ἐντάχθηκε στή Μονή Χιλανδαρίου, τῆς ὁποίας ἀναδείχθηκε Ἡγούμενος.

Τό 1270 ἐπέστρεψε στή Σερβία, ἐπειδή ἐκλέχθηκε Ἐπίσκοπος Ζέτας. Ἀρχιεπίσκοπος Σερβίας ἐκλέχθηκε τό 1279, μετά τόν θάνατο τοῦ Ἀρχιεπισκόπου ἁγ. Ἰωαννικίου (τιμᾶται τήν 3η Σεπτεμβρίου), ἀπό τήν Σύνοδο τῶν Ἐπισκόπων τῆς Ἐκκλησίας τῆς Σερβίας καί τόν Κράλη ἅγ. Στέφανο Μιλοῦτιν.

Κοιμήθηκε εἰρηνικά τό 1286, ἀφοῦ ποίμανε μέ ἐπιτυχία τήν Σεβρική Ἐκκλησία ἀπό τήν Μονή τῆς Ζίτσας. Ἐνταφιάσθηκε στήνΜονή τῆς Ζίτσας - σέ μία κρύπτη πού εἶχε ἀνοίξει ὁ ἴδιος - καί ὁ τάφος του ἀναδείχθηκε πηγή θαυμάτων. Μαρτυρεῖται, ὅτι κάποτε τρία ἄνθη ἄνοιξαν πάνω στήν πλάκα τοῦ τάφου του!
Ὅταν ὁ Μιλοῦτιν πληροφορήθηκε τό σημεῖο αὐτό, διέταξε νά ἀνοιχθεῖ ὁ τάφος. Τότε τό Λείψανο τοῦ ἁγίου Ἀρχιεπισκόπου βρέθηκε ἄφθαρτο καί εὐωδιαστό.
Κατά τήν περίοδο τῶν Τουρκικῶν εἰσβολῶν καί τῆς κατακτήσεως, τό Λείψανο φυλάχθηκε στό Πατριαρχεῖο τοῦ Πεκίου, μέχρι τό 1737 καί στή συνέχεια μεταφέρθηκε στή Μονή Ἀρχαγγέλου Μιχαήλ Ζέτας, ὅπου καί σήμερα φυλάσσεται.


Άγιοι Δαφρόσα & Φλαβιανός, Μάρτυρες στη Ρώμη


Άγιοι Δαφρόσα (St Dafrosa) & Φλαβιανός

Μάρτυρες στη Ρώμη

Γονείς Αγίων Παρθενομαρτύρων Δημητρίας & Βιβιάνας

(+4ος αιώνας)

4 Ιανουαρίου


ITALY OF MY HEART

Ρώμη, η πόλη των Μαρτύρων. Το έτος 361, ο αυτοκράτορας Ιουλιανός έκανε τον Απρονιανό Κυβερνήτη της Ρώμης ο οποίος ξεκίνησε διωγμό κατά των Χριστιανών.

Η Αγίές Δημητρία & Βιβιάνα ζούσαν στη Ρώμη και ήταν κόρες Χριστιανών γονέων, του Αγίου Φλαβιανού ένός Ρωμαίου ιππότη και της Αγίας Δαφρόσας της συζύγου του.

Ο Άγιος Φλαβιανός επειδή αρνήθηκε να θυσιάσει στα είδωλα βασανίστηκε και στάλθηκε στην εξορία, όπου και πέθανε από τις πληγές του. Η Αγία Δαφρόσα επίσης επειδή δεν δέχτηκε να αρνηθεί το Χριστό αποκεφαλίστηκε.

Ο διώκτης Απρονιανός πήρε όλα τα υπάρχοντα των δύο θυγατέρων της Αγίας Δαφρόσας, Βιβιάνας και Δημητρίας, και τις άφησε να υποφέρουν από τη φτώχεια και την πείνα με σκοπό να τις πείσει να αρνηθούν το Χριστό και να προσκηνύσουν τα είδωλα. Η Αγίες παρέμειναν σε κατ᾽οίκον περιορισμό με τη βία ώστε να υπομείνουν το μαρτύριο της πείνας. Έτσι περνούσαν όλο το χρόνο τους με νηστεία και προσευχή. Ο Απρονιανός βλέποντας ότι η πείνα δεν είχε καμία επίδραση πάνω τους, τις κάλεσε.

Η Αγία Παρθενομάρτυς Δημήτρια, μετά από το Μαρτύριο της πείνας, αφού ομολόγησε την πίστη της στο Χριστό, έπεσε νεκρή στα πόδια του τυράννου παραδίδοντας την αγία ψυχή της στο Σωτήρα Χριστό.

Η Αγία Βιβιάνα προοριζόταν για μεγαλύτερα Μαρτύρια. Αρχικά την παρέδοσαν στα χέρια μιας κακιάς γυναίκας που ονομάζόταν Ρουφίνα η οποία μάταια προσπάθησε να την αποπλανήσει. Χρησιμοποιώντας χτυπήματα και εκβιασμούς προσπαθούσε να την κάνει να αρνηθεί το Χριστό αλλά η Χριστιανή παρθένος παρέμεινε πιστή.

Ο Απρονιανός εξοργισμένος με την σταθερότητα της Αγίας παρθένου διέταξε να δεθεί σε μία κολώνα και να μαστιγωθεί άγρια με φραγγέλειο το οποίο είχε μόλυβδο στις άκρες του. Ο Αγία Παρθενομάρτυς Βιβιάνα υπόμεινε το Μαρτύριο με χαρά και παρέδωσε την ψυχή της στον Χριστό ένδοξα.

Το Άγιο Λείψανό της στη συνέχεια τοποθετήθηκε στην ύπαιθρο για να κατασπαραχτεί από τα άγρια ​​ζώα, αλλά κανένα ζώο δεν το αγγίξε. Μετά από δύο ημέρες την έθαψαν.

Πηγές:

Wikipedia &


Orthodox Heart Sites


Ἁγία Ἀπολλιναρία/Δωροθέα ἡ συγκλιτική, 

ἡ μετονομασθείσα “Δωρόθεος”, ὁσία στή Σκήτη τῆς Ἐρήμου στήν Αἴγυπτο, 

μαθήτρια Ἁγ. Μακαρίου τοῦ Μέγα, ἀπό Ρώμη 

[Kατά σαρκικῶν παθών – Τήν κατηγόρησαν ὅτι ὡς “Δωρόθεος” ἄφησε ἔγκυος τήν ἀδελφή της ἡ ὁποία ἀπελευθερώθηκε ἀπ’ τήν Ἁγία ἀπό δαιμόνιο, χωρίς νά γνωρίζη ὅτι εἶναι ἡ ἀδελφή της, ἀλλά περνώντας την γιά ἄνδρα μοναχό “Δωρόθεο”. Φυσικά ἀθωώθηκε ἀποκαλύπτωντας ὅτι εἶναι γυναίκα καί μάλιστα ἡ ἀδελφή της καί ξαναεπέστρεψε στό Μοναστήρι] 

(4/1 καί 5/1, +457 αἰ.)


ORTHODOXY IS LOVE

Η ῾Οσία ᾿Απολλιναρία διακρινόταν γιά τό κάλλος καί τή σύνεσή της. ῏Ηταν κόρη τοῦ ᾿Ανθεμίου, τόν ὁποῖο ἐχειροτόνησε ὁ Πάπας Λέων ὁ Μέγας καί τοῦ ἐμπιστεύθηκε τή διαχείριση θεμάτων τῆς Ρώμης.

᾿Από πολύ μικρή λικία ᾿Απολλιναρία εἶχε διακαή τόν πόθο νά ἀκολουθήσει τόν παρθενικό βίο καί παρακαλοῦσε μέ ἐπιμονή τόν Θεό νύκτα καί μέρα νά τή βοηθήσει νά πετύχει αὐτό πού ποθοῦσε ψυχή της. Παρακάλεσε, λοιπόν, θερμά τούς γονεῖς της νά τῆς ἐπιτρέψουν νά πάει στά ῾Ιεροσόλυμα. Οἱ γονεῖς της ἄκουσαν τήν παράκλησή της καί τῆς ἐπέτρεψαν. Τότε ἐκείνη, ἀφοῦ πῆρε μαζί της δούλους καί δοῦλες, καθώς ἐπίσης καί χρυσάφι, ἄργυρο καί πολυτελή ἐνδύματα, ἔφθασε στούς ῾Αγίους Τόπους. ᾿Εκεῖ ἐμοίρασε στούς πτωχούς ὅλα ὅσα εἶχε πάρει μαζί της.

῞Οταν ὁλοκλήρωσε τήν προσκυνηματική της ἐπίσκεψη στούς ῾Αγίους Τόπους, ἐχάρισε τό δῶρο τῆς ἐλευθερίας στούς δούλους καί στίς δοῦλες πού εἶχε πάρει μαζί της καί τούς ἄφησε νά γυρίσουν πίσω στή Ρώμη, μέ τό δικαίωμα πλέον τοῦ ἐλεύθερου πολίτου. ᾿Εκράτησε ὅμως κοντά της ἕνα σεβάσμιο γέροντα καί ἕναν εὐνοῦχο. Μ᾿ αὐτούς μαζί ἐπισκέφθηκε τήν ᾿Αλεξάνδρεια. ῞Οταν ἔφθασε σέ κάποιον πεδινό τόπο, σκέφθηκε νά σταματήσουν ἐκεῖ, γιά νά ξεκουραστοῦν ἀπό τόν κόπο τῆς ὁδοιπορίας. Μόλις ὁ ὕπνος πῆρε τούς κουρασμένους συνοδοιπόρους της, ῾Αγία ἔφυγε χωρίς νά τήν πάρουν εἴδηση καί μπῆκε στή δασώδη περιοχή πού ἦταν δίπλα, περιφρονώντας ἔτσι ὅλα τά ἀγαθά τῆς ζωῆς τοῦ κόσμου. ῾Η περιοχή αὐτή ἦταν καί ἑλώδης. Στό ὀχληρό αὐτό ἕλος ἔμεινε ἀρκετό χρονικό διάστημα. Κατά τήν παραμονή της ἐκεῖ, ἀπό τά τσιμπήματα τῶν κουνουπιῶν τό δέρμα τοῦ μακάριου σώματός της ἔγινε σάν τό δέρμα χελώνας.

᾿Ακολούθως, φορώντας ἐνδυμασία ἀσκητοῦ, πῆγε σέ Σκήτη πού ἀσκήτευαν ἅγιοι Πατέρες. Τούς εἶπε πώς ὀνομάζεται Δωρόθεος καί πώς εἶναι εὐνοῦχος. ῾Ο θαυμαστός γούμενος τῆς Σκήτης Μακάριος τή δέχθηκε μέ ἐγκαρδιότητα καί τῆς παρεχώρησε κελλί νά μένει. ῾Η ᾿Απολλιναρία ἐκλείσθηκε μέσα στό κελλί αὐτό καί προσευχόταν καί εὐχαριστοῦσε τόν Θεό νύχτα καί μέρα.

῾Ο πατέρας της ᾿Ανθέμιος εἶχε καί μιά ἄλλη θυγατέρα. Αὐτή κάποτε προσβλήθηκε ἀπό ἀκάθαρτο δαιμόνιο. ᾿Αμέσως ὁ ᾿Ανθέμιος τήν ἔστειλε στούς μοναχούς τῆς Σκήτης, γιά νά θεραπευθεῖ, χωρίς βέβαια νά γνωρίζει τό παραμικρό σχετικά μέ τήν εὐλογημένη θυγατέρα του, τήν ᾿Απολλιναρία, πού βρισκόταν στή Σκήτη καί ὀνομαζόταν Δωρόθεος.

Οἱ συνοδοί, λοιπόν, ὁδήγησαν τή δαιμονισμένη κόρη στόν ἀββᾶ Δωρόθεο. Μέσα σέ λίγες μέρες τό κορίτσι ἐλευθερώθηκε ἀπό τό δαιμόνιο, πού τό ἐβασάνιζε, καί οἱ Πατέρες τό ἔστειλαν, ὑγιές πλέον, στόν πατέρα του. ῞Υστερα ἀπό μερικές μέρες ἄρχισε νά φαίνεται στούς πολλούς πώς κόρη ἦταν ἔγκυος. Τότε ὁ πατέρας της, ἐπειδή ἐνόμισε ὅτι κόρη του εἶχε καταστεῖ ἔγκυος ἀπό τόν ἀββᾶ Δωρόθεο, ἔστειλε ἀνθρώπους του καί τοῦ τόν ἔφεραν μπροστά του. ῾Η εὐλογημένη ὅμως ᾿Απολλιναρία ἔδειξε μέ κάποια σημεῖα αὐτό πού ἦταν στήν πραγματικότητα, ὅτι δηλαδή ἦταν γυναίκα καί ὄχι ἄνδρας ὅπως ἔδειχνε τό σχῆμα της. ῾Η ἀποκάλυψη αὐτή προκάλεσε σέ ὅλους θαυμασμό καί ἀγωνία· καί ἰδιαίτερα θαυμασμό, γιά τό γεγονός ὅτι ἀδελφή της δαιμονισμένη ἐθεραπεύθηκε θαυματουργικά, ὕστερα ἀπό τίς προσευχές της.

Μετά ἀπό αὐτά ᾿Απολλιναρία, ἀφοῦ ἔμεινε λίγες μέρες μαζί μέ τούς γονεῖς της, ἐγύρισε πάλι στό κελλί της, στή Σκήτη, χωρίς νά μάθει κανένας ἀπό τούς Πατέρες αὐτά πού εἶχαν γίνει. ῎Ετσι, ὅταν μετά τήν κοίμησή της, διαπιστώθηκε ὅτι ἦταν γυναίκα, ὅλοι τήν ἐμακάρισαν γιά τήν ἄσκηση καί τήν ὁσιότητα τοῦ βίου της.


Ἅγιος Λιβέντιος (St Libentius) 

Ἐπίσκοπος Hamburg Γερμανίας, Ἰσαπόστολος τῶν Σλάβων, 

ἀπό Swabia Γερμανιας (4/1, +1013)


Ἅγιος Θεόκτιστος ὅσιος ἡγούμενος Μονῆς Κουμουμίου, 

στά Κούκουμα Σικελίας Ἰταλίας (4/1, +800)


Ἅγιος Ἀχίλλειος ὅσιος στή Λαύρα τῶν Σπηλαίων 

τοῦ Κιέβου Οὐκρανίας (4/1, +14ος αἰ.)

῾Ο ῞Οσιος ᾿Αχίλλιος ἐμόνασε κατά τό 14ο μ.Χ. αἰώνα στή Λαύρα τοῦ Κιέβου.῾Αγιοποιήθηκε μαζί μέ ἄλλους ἁγίους τῆς Λαύρας τῶν Σπηλαίων τοῦ Κιέβου, τήν ἑπόμενη περίοδο μετά τήν εἰσβολή τῶν Μογγόλων, ἀπό τόν Μητροπολίτη τοῦ Κιέβου καί τῆς Γαλικίας ῞Αγιο Πέτρο τόν Μογγίλα, τό ἔτος 1643.


Ἅγιος Εὐθύμιος ἡγούμενος ἱερομάρτυς καί 

12 ὁσιομάρτυρες στή Μονή Βατοπαιδίου Ἅγ. Ὄρους (4/1, +1285)


FROM WORKER SECT TO ORTHODOXY

Ο οσιομάρτυρας Ευθύμιος και οι δώδεκα μοναχοί της Μονής Βατοπεδίου, μαρτύρησαν το 1280 κατά τον διωγμό στο Άγιο Όρος, από τους φιλοπαπικούς, τον βασιλιά Μιχαήλ Παλαιολόγο και Πατριάρχη Ιωάννη Βέκκο.
Την εποχή του Πάπα Ουρβανού Δ’ (1263) και του διαδόχου του Κλήμεντος Δ’ (1267) ο αυτοκράτορας της Κωνσταντινούπολης Μιχαήλ Παλαιολόγος άρχισε να διαπραγματεύεται για την ένωση της Ανατολικής Ορθοδόξου Εκκλησίας με τη Δυτική. Ο Πάπας Κλήμης Δ’ έστειλε στην Κωνσταντινούπολη προς υπογραφή τους όρους της ενώσεως, στους οποίους μεταξύ άλλων ο Πάπας εθεωρείτο ως διακιούμενος από τον Θεό να κρίνει και να αποφασίζει οριστικά για κάθε δογματικό ζήτημα ή άλλη εκκλησιαστική διαφωνία. Έτσι ο Πάπας αναδεικνυόταν σε υπέρτατη εκκλησιαστική εξουσία, οι δε Σύνοδοι, Τοπικές ή Οικουμενικές, εκμηδενίζονταν. Το ζήτημα όμως, λόγω πατριαρχικών ανωμαλιών δεν προχώρησε και ο αυτοκράτορας δεν μπορούσε να ενεργήσει μόνος. Οι διαπραγματεύσεις επαναλήφθηκαν το έτος 1273, όταν προχειρίσθηκε Πάπας ο Γρηγόριος ο Ι’, ο οποίος δήλωσε ότι δέχεται το ζήτημα της ενώσεως να συζητηθεί σε Σύνοδο, η οποία ορίσθηκε να συνέλθει στην πόλη Λυών της Γαλλίας. Ο βασιλεύς δήλωσε στους απεσταλμένους του Πάπα, ότι δέχεται την πρόταση και θα αποστείλει πρέσβεις επιτετραμμένους στη Σύνοδο, αλλά ο Πατριάρχης Ιωσήφ αντιστάθηκε και διαμαρτυρήθηκε έντονα, ότι ποτέ δεν θα ήθελε να υπογράψει ένωση με τον Πάπα που θα αναγνώριζε σε αυτόν έξω από τις ιεράς παραδόσεως και των εκκλησιαστικών θεσμίων τέτοια εξουσία. Ο βασιλεύς εξοργίσθηκε. Μη τολμών να αγγίσει τον Πατριάρχη προέβη σε φοβερό διωγμό των λοιπών, άλλους βασάνισε και άλλους εξόρισε. Και επειδή όλοι οι κάτοικοι της Κωνσταντινουπόλεως ετάχθησαν κατά της ενώσεως, ο αυτοκράτορας Μιχαήλ, τυφλωμένος από την αμαρτία και το πείσμα, δήλωσε ότι, επειδή αυτός είχε ανακτήσει την Πόλη από τους Φράγκους, εδικαιούτο να είναι ιδιοκτήτης της και ζήτησε από τον λαό να του καταβάλουν ενοίκιο για τις κατοικίες τους. Η απαίτηση αυτή και τα βίαια μέτρα έκαναν πολλούς από τους κατοίκους της Κωνσταντινουπόλεως να φύγουν σε χώρες έξω από την δικαιοδοσία του αυτοκράτορα, άλλους δε να αποσυρθούν στην επαρχία, όπου διοργάνωσαν ένοπλα σώματα κατά της αυτοκρατορικής αυθαιρεσίας. Παρ’ όλα αυτά βασιλικοί απεσταλμένοι μετέβησαν στη Σύνοδο της Λυώνος και υπέγραψαν τις παπικές προτάσεις περί ενώσεως, απεδέχθησαν δηλαδή την προσθήκη στο Σύμβολο της Πίστεως, ότι το Άγιο Πνεύμα εκπορεύεται και εκ του Υιού, και αναγνώρισαν την κυριαρχία του Πάπα και το δικαίωμά του να μνημονεύεται από τον Πατριάρχη, όταν αυτός θα λειτουργούσε. Ο Πατριάρχης Ιωσήφ αντιστάθηκε στο ζήτημα της ενώσεως και υπέβαλε την παραίτησή του. Έτσι, τον Μάιο του 1275, Πατριάρχης έγινε ο έως τότε Χαρτοφύλαξ της Μεγάλης Εκκλησίας Ιωάννης Βέκκος. Όμως, ο λαός, ο κλήρος και οι μοναχοί αρνούνταν να δεχθούν αυτή την ένωση, την οποία απέκτουαν και η αδελφή του αυτοκράτορα Ευλογία, ο τότε άρχοντας της Ηπείρου Νικηφόρος, ο αδελφός του αυτοκράτορα Ιωάννης, δούκας των νέων Πατρών και άλλοι συγγενείς του βασιλέως. Δυστυχώς οι πιέσεις και οι εκβιασμοί για την ένωση συνεχίστηκαν με τα πλέον τυραννικά μέσα και τον διωγμό κατά των υπερασπιστών της ορθοδόξου πίστεως. Στη μεγάλη αυτή μάχη δεν έμεινε αμέτοχο το Άγιον Όρος. Η Μονή Βατοπαιδίου διαμαρτυρήθηκε τολμηρά κατά του βασιλέως και του Πατριάρχου. Κατεδίωξαν, λοιπόν, τους μοναχούς κατά τον κινηθέντα κατά του Αγίου Όρους διωγμό το έτος 1280. άλλους βασάνισαν, τον δε Ηγούμενο της Μονής Ευθύμιο έπνιξαν στην θάλασσα, ενώ δώδεκα άλλους μοναχούς τους απαγχόνισαν.

Ο όσιος Ευθύμιος διετέλεσε ηγούμενος κατά το δεύτερο μισό του 13ου αιώνος της μονής Βατοπαιδίου σε μιά κρίσιμη περίοδο για την πορεία της Ορθόδοξης Εκκλησίας και του Αγίου Όρους. Μετά τη σύνοδο της Λυών το 1274, όπου υποστηρίχθηκε η ένωση των Εκκλησιών, οι λατινόφρονες απεσταλμένοι του αυτοκράτορος Μιχαήλ Η΄ του Παλαιολόγου (1259-1282) και του πατριάρχου Ιωάννου ΙΑ΄ Βέκκου (1275-1282), θέλησαν να πείσουν τους Αγιορείτες μοναχούς για τα αιρετικά δόγματα. Τούτο συνέβη περί το 1279/1280. Δυστυχώς ορισμένοι ερευνητές αμφισβητούν τα γεγονότα και τα συγχίζουν με κατοπινά, αποδίδοντάς τα στους Καταλανούς.
Ο όσιος Ευθύμιος «εχόμενος στερρώς των ορθοδόξων παραδόσεων ήλεγξε τους λατινόφρονας». Γι’ αυτό, κατά τον όσιο Νικόδημο τον Αγιορείτη, «δεθείς με άλυσιν, κατεποντίσθη υπ’ αυτών εν τη θαλάσση του Καλαμιτζίου». Κατά δε τον Μανουήλ Γεδεών, «Ευθύμιον δε τον ηγούμενον δήσαντες αλύσει πέραν της θαλάσσης εις το παραθαλάσσιον, Καλλαμίτζιον καλούμενον, επάνω υφά¬λου πέτρας εάσαντες απεπνίγη ο αοίδιμος».
Οι δώδεκα ομόφρονες μαθητές και υποτακτικοί του γενναίου ηγουμένου τους είχαν κι αυτοί μαρτυρικό τέλος: Στη μονή Βατοπαιδίου οι «ασκούμενοι οσιώτατοι μοναχοί ουκ ενέδωκαν τη δειλία, ουδέ υπείξαν αλλ’ αντέστησαν γενναίως διελέγχοντες την αυτών παράνοιαν γραφιχαίς αποδείξεσι. Διό και τη ενστάσει αυτών αισχυθείς ο δυσεβής βασιλεύς, εκέλευσε πάντας αυτούς απαχθήναι εν γαιολόφω τινί έγγιστα που της Μονής, και ούτω διά της αγχόνης τον μακάριον υπέστησαν θάνατον οι μακά¬ριοι ομολογηταί, απολαβόντες την μακαρίαν και αΐδιον ζωήν αντί της προσκαίρου• τα δε της Μονής πάντα, σκυλλεύσας και αφανίσας, ηρήμωσε, δώδεκα δε των ιερομονάχων λογίους, έξωθεν της μονής απηγχόνησεν… Και ούτως έλαβον πάντες ομού τον του μαρτυρίου στέφανον».
Για την ανθενωτική τους στάση, τους δώδεκα Βατοπαιδινούς πατέρες «έξω της μονής εν τω λόφω εκρέμασαν• έκτοτε και ο λόφος εκλήθη Φουρκοβούνι». Κατά δε τον Μέγα Συναξαριστή, όταν οι λατινόφρονες «ήλθον και εις την Μονήν του Βατοπαιδίου και αφού ουδέ εκεί έγιναν δεκτοί, ήρχισαν να κακοποιούν τους Μοναχούς, όσους συνέλαβον, διότι και πολλοί έφυγον. Συλλαβόντες δε εκεί τον προηγούμενον Άγιον Ευθύμιον και δώ¬δεκα άλλους Μοναχούς, μετά διαφόρους κακώσεις και τυραννίας, τελευταίον απηγχόνισαν προς εκδίκησιν δήθεν της αληθείας την οποίαν έδειξαν εις το να μη ασπασθούν τα ξένα και αλλότρια δόγματα τα διά την Ορθόδοξον Εκκλησίαν όλως απαράδεκτα».
Λεπτομερέστερη περιγραφή έχουμε σε κώδικα της μονής Βατοπαιδίου, όπου αναφέρεται πως μετά το μαρτύριο των Ιβηριτών πατέρων έχουμε το των Βατοπαιδινών: «Μετά ταύτα ήλθαν και εις το Βατοπαίδι και τα όμοια ηθέλησαν να κάμνουν. Ο δε ηγούμενος και οι συν αυτώ αδελφοί ήλεγξαν αυτών την αίρεσιν του τε βασιλέως και του πατριάρχου. Οι δε αιματοφάγοι εκείνοι λύκοι και όχι αμνοί επήραν τους μοναχούς έξω από το μοναστήρι και τους εκρέμασαν εις ένα βουνόν, το οποίον από τότες ωνομάσθη Φουρκοβούνι.΄
Τον δε ηγούμενον, Ευθύμιον το όνομά του, με άλλους ιβ’ ιερομονάχους λογίους, οι οποίοι τους έλεγξαν κατά πρόσωπον ανδρειωμένα, τους μεν ιερομονάχους εκρέμασαν, τον δε ηγούμενον δένοντές τον με άλυσον επήγαν και τον άφησαν εις μίαν πέτραν της θαλάσσης πέραν εις το Καλαμίτζι, όπου απέχει από το μοναστήρι ως τρία μίλια και εκεί επνίγη και ούτως έλαβε τον στέφανον της ομολογίας αυτού. Το δε εξώσκαλον εκείνο από τότες το ονόμασαν του ηγουμένου σκαμνί. Και του μοναστηρίου τα τίποτοις όλα όσα και αν ευρήκαν τα εσήκωσαν και το ερήμωσαν παντελώς. Και μετά ημέρας τινάς παύοντας εκείνη η ταραχή ευγήκαν οι μοναχοί από τον λόγγον, εκείνοι όπου επρόφθασαν προτήτερα και έφυγαν και εγλύτωσαν τον θάνατον. Εύρισκον των κοπέντων πρώην τα κορμία εις την γην ερριμένα ανεπιμέλητα και νεκρά και με πολλά δάκρυα και θρήνους τα έθαπταν λέγοντες και τον ψαλμόν, το, ο Θεός ήλθοσαν έθνη εις την κληρονομίαν και τα λοιπά. Θάπτοντες τον κάθε ένα εκεί όπου τον εύρισκον. Ταύτα μεν έγιναν τον Οκτώμβριον μήναν εις τους 6953 χρόνους και ούτως έγινε το τέλος».
Σε άλλο κώδικα της μονής αναφέρεται: «Έστωντας και να ευρίσκετο η τοιαύτη μονή ευτυχισμένη και παντοίων αγαθών πλουτισμένη… επί της βασιλείας Μιχαήλ Παλαιολόγου και πατριαρχούντος Ιωάννου του επιλεγομένου Βέκκου, οι οποίοι καταδυναστευόμενοι από τους Βουλγάρους επήγαν εις την Ιταλίαν, ζητούντες βοήθειαν. Εκείνοι δε τους εζήτησαν να ενωθούν με αυτούς εις την πίστιν αυτοί και εσυγκοινώνησαν και επήραν βοήθειαν περισσήν και γυρίζοντες να έλθουν εις την Πόλιν, ήλθον εις το Άγιον Όρος…». Ακολουθεί η παραπάνω περιγραφή, που μάλλον αντεγράφη από τον παρόντα κώδικα.
Νεώτερος συγγραφέας αναφέρει: «Η Ιερά Μονή Βατοπαιδίου• Σταθμός αίματος και μαρτυρίου.
Όταν στην πρότασή τους να συνταχθούν όλοι οι Μοναχοί με την ένωση, αντιμετώπισαν έντονη την αντίδρασή τους, άρχισαν τα βασανιστήρια των πατέρων. Σώμα στρατιωτών δημίων, χωρίς καμιά αναστολή, επιδόθηκε σε ανήκουστα βασανιστήρια κατόπιν διαταγής. Για την ορθόδοξη πίστη το θεώρησαν τιμή τους να υποστούν το όποιο απάνθρωπο μαρτύριο. Και πιο μεγάλη τους τιμή, να χύσουν το αίμα τους για την Ορθοδοξία. Δώδεκα μοναχοί, γενναίοι ομολογητές, ήρωες και πρόμαχοι της Ορθοδοξίας, που αντιτάχθηκαν με μεγάλη σφοδρότητα στην προδοσία της ανόθευτης διδασκαλίας του Χριστού μας».

Πηγή: 

Μοναχού Μωϋσέως Αγιορείτου

Βατοπαιδινό Συναξάρι

εκδ. Ιεράς Μεγίστης Μονής Βατοπαιδίου

Άγιον Όρος, 2007



Ἅγιοι Χρύσανθος καί Εὐθημία, 

μάρτυρες πλησίον τοῦ Ἁγ. Ἀκακίου (4/1, +? αἰ.)

Ὁ Ἅγιος Χρύσανθος καί Ἁγία Εὐφημία μαρτύρησαν γιά τήν πίστη τοῦ Χριστοῦ. Περί τοῦ χρόνου τοῦ μαρτυρίου τους οἱ Συναξαριστές σιωποῦν. Γιά τήν ῾Αγία Εὐφημία ἀναφέρεται ἁπλῶς «τῆς πλησίον τοῦ ῾Αγίου ᾿Ακακίου», ἀπό τό ὁποῖο θεωροῦμε, ὅτι πρόκειται περί τοῦ τάφου αὐτῆς.


Ἅγιος Ὀνούφριος ὁ Ἰβηροσκητιώτης-Ἁγιορείτης, 

μοναχός τῆς Μονῆς Ἰβήρων Ἁγ. Ὄρους, ὁσιομάρτυς στή Χίο, 

ἀπό Gabrovo Βουλγαρίας (4/1, +1818)

Ο ῞Αγιος ᾿Ονούφριος, πού κατά κόσμον ὀνομαζόταν Ματθαῖος, καταγόταν ἀπό τό Μεγάλο Τύρναβο καί ἐγεννήθηκε στό χωριό Κάμπροβα ἀπό εὐκατάστατους γονεῖς. ῾Ο πατέρας του, ὀνομαζόμενος Δέτζιο, προσῆλθε ἀργότερα στό μοναχισμό καί ἔλαβε τό ὄνομα Δανιήλ. ῾Η μητέρα του ὀνομαζόταν ῎Αννα. Σέ λικία ὀκτώ ἐτῶν ἦλθε σέ φιλονικία μέ τούς γονεῖς του, ἐπειδή τόν ἔδειραν γιά κάποια ἀταξία, καί τούς ἀπείλησε ὅτι θά γίνει Τοῦρκος. Μέ μύριους κόπους κατόρθωσαν οἱ γονεῖς του νά ἁρπάξουν αὐτόν ἀπό τά χέρια τῶν Τούρκων, πρός ἀποφυγή τῆς περιτομῆς. Φαίνεται ὅμως ὅτι ἀσπάσθηκε τό Μωαμεθανισμό, ἀλλά ἀργότερα μετανόησε γιά τήν ἀσεβή αὐτή πράξη. Γι αὐτό καί πῆγε στή μονή Χιλανδαρίου τοῦ ῾Αγίου ῎Ορους, ὅπου καί ἐκάρη μοναχός, μετονομασθείς σέ Μανασσῆ. Στή συνέχεια ἐχειροτονήθηκε διάκονος καί ζοῦσε ἀσκητικό βίο. ᾿Επιθυμώντας νά ἐπανορθώσει γιά τό προηγούμενο μέγα του ἁμάρτημα, αὐτό τῆς ἀλλαξοπιστίας, ἐπιζητοῦσε τό μαρτυρικό θάνατο ὑπέρ τοῦ Χριστοῦ. ᾿Αφοῦ ἦλθε στή Σκήτη τοῦ Τιμίου Προδρόμου, βρῆκε τόν πνευματικό Νικηφόρο καί τόν παρεκάλεσε νά τόν ἑτοιμάσει γιά τό μαρτύριο. Μετά τέσσερις μῆνες πνευματικῆς δοκιμασίας ἔγινε μεγαλόσχημος μοναχός καί ὀνομάσθηκε ᾿Ονούφριος. Στή συνέχεια, σέ λικία τριάντα δύο ἐτῶν, μετέβη, μέ συνοδίτη κάποιον Γρηγόριο πού καταγόταν ἀπό τήν Πελοπόννησο, στή Χίο, ὅπου παρέμεινε ἑπτά μέρες μέ νηστεία καί προσευχή. ᾿Αμέσως μετά ἔλαβε λάδι ἀπό τίς κανδῆλες τῶν ῾Αγίων καί ἀφοῦ προσκύνησε σέ κάποιο ναό τά ἱερά λείψανα ῾Αγίων καί Νεομαρτύρων, ἐνδύθηκε τά ἐνδύματα τῶν ᾿Αγαρηνῶν καί ἐξῆλθε στούς δρόμους ἐπιζητώντας τήν εὐκαιρία τοῦ μαρτυρίου. ᾿Ενώπιον τῶν ἀρχῶν ὁμολόγησε τήν πίστη του καί ἐκήρυξε τόν Χριστό ὡς μόνο ἀληθινό Θεό. Τότε οἱ Τοῦρκοι τόν συνέλαβαν καί μετά ἀπό πολλά βασανιστήρια τοῦ ἀπέκοψαν τήν τιμία κεφαλή. ῏Ηταν τό ἔτος 1818, μέρα Παρασκευή καί ὥρα ἐνάτη. Τό ἱερό λείψανο τοῦ Μάρτυρος καί τό ματωμένο χῶμα τοῦ εὐλογημένου τόπου τοῦ μαρτυρίου του ἐρρίφθη ἀπό τούς Τούρκους στή θάλασσα.


Ἅγιοι 70 Ἀπόστολοι τοῦ Χριστοῦ (4/1, σύναξι)


SYNAXARION-HAGIOLOGY

Γιὰ τοὺς Ἀποστόλους αὐτοὺς μας πληροφορεῖ τὸ κατὰ Λουκᾶν Εὐαγγέλιο στὸ δέκατο κεφάλαιο. Τοὺς ἐξέλεξε ὃ Χριστὸς Ὕστερα ἀπὸ τοὺς Δώδεκα γιὰ νὰ βοηθοῦν τὸ ἔργο Του, πηγαίνοντας αὐτοὶ πρωτύτερα σὲ κάθε πόλη καὶ τόπο, ὅπου θὰ πήγαινε κατόπιν ὃ "Ἴδιος. Στὸν ἀγώνα αὐτό, ἔπρεπε νὰ καταβάλουν ὅλη τους τὴ δραστηριότητα, χωρὶς νὰ χάνουν ὀϋτε στιγμή. Γι' αὐτὸ τοὺς εἶπε, ὅτι ὤφειλον νὰ μὴ σταματοῦν καὶ νὰ μὴ χαιρετοῦν κανένα εἰς τὸν δρόμον. Αὐτὸ δέ, ἀποτελεῖ μάθημα γιὰ μερικοὺς πνευματικοὺς ἐργάτες, ποῦ χάνουν ἄσκοπα ὧρες καὶ μέρες φλυαρώντας ἀντὶ νὰ διδάσκουν, καὶ σκανδαλίζοντας ἀντὶ νὰ οἰκοδομοῦν. Ὃ Κύριος παρήγγειλε τοὺς Ἔθδομηκοντα Ἀποστόλους, μήτε βαλάντιο νὰ ἔχουν μαζί τους, μήτε δισάκιο, ὀϋτε ὑποδήματα νὰ κρατᾶνε. Γιατί; Γιὰ νὰ φανεῖ, ὅτι οἱ στρατιῶτες τοῦ Χριστοῦ πρέπει νὰ ἔχουν αὐταπάρνηση καὶ νὰ ἐξοικειώνονται μὲ ὅλες τὶς στερήσεις. Καὶ νὰ δειχθεῖ ὅτι ὃ Θεὸς μὲ μηδαμινὰ μέσα κατορθώνει τὰ μεγαλύτερα καὶ δυσκολοτέρα ἔργα. ΟΙ Ἑβδομήκοντα ἐξετέλεσαν τὴν ἀποστολή τους μὲ ὅλη τὴν ἀκρίβεια καὶ τὴν πειθαρχία, ὅταν ὃ Χριστὸς ἦταν στὴ γῆ. Ἄλλα καὶ ὑστέρα ἀπὸ τὴν ἀνάληψή Του καὶ τὸ σχηματισμὸ τῆς Ἐκκλησίας Του, ἔκαναν μὲ ζῆλο καὶ αὐταπάρνηση ὅλο τὸ καθῆκον τους. Αὐτοὶ δὲ ἦταν:

Ἄγαβος ὁ Ἀπόστολος ὁ προφήτης, ἀπ’ τούς 70 Ἀποστόλους [εἶναι ὁ ἀναφερόμενος ἀπ’ τόν Εὐαγγελιστή Λουκᾶ στίς Πράξεις, ὅτι προφήτευσε περί τοῦ Ἀπ. Παύλου ὅτι οἱ Ἰουδαῖοι θέλουν νά τόν δέσουν καί νά τόν παραδώσουν στά χέρια τῶν Ἐθνικῶν (Πρξ 21, 11). Κήρύτοντας τό Εὐαγγέλιο στούς τόπους πού τοῦ ἀνατέθηκαν ἀπῆλθε πρός τόν Κύριο] (8/4, +1ος αἰ.) [σύναξι 4/1]

Ἀκύλας ὁ Ἀπόστολος ἀπ’ τούς 70 Ἀποστόλους, ἱερομάρτυς καί Πρίσκιλλα ἡ σύζυγός του, συνεργάτες Ἀπ. Παύλου [ἀκολούθησε τόν Ἀπ. Παῦλο μαζί μέ τή σύζυγό του Πρίσκιλλα, συγκακοπαθοῦντες καί συγκινδυνεύοντες μαζί του (Πρξ 18, 1), Ἀπόστολοι Γαλλίας, Ἱσπανίας, Ἰταλίας κλπ.] (13/2 καί 14/7 κυρίως, +1ος αἰ.) [σύναξι 4/1]

Ἀμπλίας ὁ Ἀπόστολος, ἀπ’ τούς 70 Ἀποστόλους, Ἐπίσκοπος Βάρνας (=παλαιά Ὀδυσσουπόλι) Βουλγαρίας, Ἀπόστολος Γαλλίας, Ἱσπανίας, Ἰταλίας, Βουλγαρίας κλπ. [χειροτονήθηκε Ἐπίσκοπος ἀπ’ τόν Ἀπ. Ἀνδρέα] (31/10, +1ος αἰ.) [σύναξι 4/1]

Ἀνανίας ὁ Ἀπόστολος, ἀπ’ τούς 70 Ἀποστόλους, 1ος Ἐπίσκοπος Δαμασκό Συρίας, ὁ ὁποῖος βάπτισε τόν Ἀπ. Παῦλο (1/10, +1ος αἰ.) [σύναξι 4/1]

Ἀνδρόνικος ὁ Ἀπόστολος, ἀπ’ τούς 70΄ Ἀποστόλους, Ἐπίσκοπος Παννονίας (σημ. Δυτ. Οὐγγαρία, Ἀνατ. Αὐστρία, Σλοβενία καί Β. Γιουγκοσλαβία) καί ἡ Ἰσαπόστολος σύζυγός του Ἰουνία, Ἀπόστολοι Γαλλίας, Ἱσπανίας, Ἰταλίας, Εὐρώπης κλπ. (17/5 καί 30/7 +1ος αἰ.) [23/2 εὑρ. λειψ. καί σύναξι 4/1] {Ὀ Ἀπ. Ἀνδρόνικος διέτρεξε ὡς ὑπόπτερος ἀετός ὅλη τήν οἰκομένη ἀκολουθούμενος πιστά ἀπ’ τήν ὑπερθαύμαστη Ἰουνία, κυρύσσοντας παντοῦ τό Ὄνομα τοῦ Χριστοῦ καί ἐπιστρέφοντας πολλούς σέ θεογνωσία κοιμήθηκαν μέ εἰρήνη}

Ἀπελλῆς (Α΄) ὁ Ἀπόστολος, ὁ “δόκιμος στό Χριστό”, ἀπ’ τούς 70 Ἀποστόλους, Ἐπίσκοπος Σμύρνης Μ. Ἀσίας, Ἀπόστολος Γαλλίας, Ἱσπανίας, Ἰταλίας, Εὐρώπης κλπ. [εἶναι αὐτός γιά τόν ὁποῖο ὁ Ἀπ. Παῦλος λέει “Ἀσπάσασθε Ἀπελλῆν τόν δόκιμον ἐν Χριστῷ”. Κοιμήθηκε ὁσιακῶς] (10/9, +1ος αἰ.) [σύναξι 4/1]

Ἀπελλῆς (Β΄) ὁ Ἀπόστολος, ἀπ’ τούς 70 Ἀποστόλους, Ἐπίσκοπος Ἡρακλείας, Ἀπόστολος Γαλλίας, Ἱσπανίας, Ἰταλίας κλπ. (31/10, +1ος αἰ.) [σύναξι 4/1]

Ἀπολλώς ὁ Ἀπόστολος, ἀπ’ τούς 70 Ἀποστόλους, Ἐπίσκοπος Καισαρείας, Ἀπόστολος Γαλλίας, Ἱσπανίας, Ἰταλίας κλπ. [ἀναφέρει γι’ αὐτόν ὁ Ἀπ. Παῦλος λέγοντας “Τίς οὖν ἐστί Παῦλος; Τίς δέ Ἀπολλώς ἀλλ’ ἤ διάκονοι;”(Α΄ Κορ. 3, 5)] (8/11 καί 8/12, +1ος αἰ.) [σύναξι 4/1]

Ἀρίσταρχος ὁ Ἀπόστολος, ἀπ’ τούς 70 Ἀποστόλους, Ἐπίσκοπος Ἀπαμείας Συρίας, συνεργάτης Ἀπ. Παύλου στή Ρώμη, Ἀπόστολος Γαλλίας, Ἱσπανίας, Ἰταλίας κλπ., ἀπό Θεσσαλονίκη (14/4 καί 27/9 ἑορτή, +1ος αἰ.) [σύναξι 4/1]

Ἀριστόβουλος ὁ Ἀπόστολος, 1ος Ἐπίσκοπος Βρεταννίας, ἀπ’ τούς 70΄ Ἀποστόλους, ἱερομάρτυς στό Caistor Ἀγγλίας, Ἀπόστολος Γαλλίας, Ἱσπανίας, Ἰταλίας, Βρεταννίας κλπ., ἀδελφός Ἀπ. Βαρνάβα, ἀπό Σαλαμίνα Κύπρου (15/3 καί 31/10, +99) [σύναξι 4/1]

Ἀρτεμᾶς ὁ Ἀποστολος, ἀπ’ τούς 70 Ἀποστόλους, Ἐπίσκοπος Λύστρας, Ἀπόστολος Γαλλίας, Ἱσπανίας, Ἰταλίας κλπ. (30/10, +1ος αἰ.) [σύναξι 4/1]

Ἄρχιππος ὁ Ἀπόστολος, ἀπ’ τούς 70΄ Ἀποστόλους καί συνεργάτης Ἀπ. Παύλου, ἱερομάρτυς (19/2 καί 22/11, +1ος αἰ.) [σύναξι 4/1 καί 6/7]

Ἀσύγκριτος ὁ Ἀποστολος, ἀπ’ τούς 70 Ἀποστόλους, Ἐπίσκοπος Ὑρκανίας (8/4, +1ος αἰ.) [σύναξι 4/1]

Ἀχαϊκός ὁ Ἀποστολος, ἀπ’ τούς 70 Ἀποστόλους, Ἀπόστολος Γαλλίας, Ἱσπανίας, Ἰταλίας κλπ., ἱερομάρτυς (15/6, +1ος αἰ.) [σύναξι 4/1]

Βαρνάβας/Ἰωσής ὁ Ἀπόστολος, ἀπ’ τούς 70 Ἀποστόλους, πρωτόκλητος τῶν 70 Ἀποστόλων, ἱδρ. καί προστάτης τῆς Ἐκκλησίας τῆς Κύπρου, Ἀποστολος Ἱερουσαλήμ, Αἰγύπτου, Κύπρου, Γαλλίας, Ἱσπανίας, Ἰταλίας, Ἑλβετίας κλπ., ἀδελφός Ἀπ. Ἀριστόβουλου, ἱερομάρτυς στή Σαλαμίνα Κύπρου (11/6, +57) [ἀνακ. λειψ. 25/8 καί σύναξι 4/1]

Γάιος ὁ Ἀπόστολος, ἀπ’ τούς 70 Ἀποστόλους, Ἐπίσκοπος Ἔφεσο Μ. Ἀσίας, Ἀπόστολος Γαλλίας, Ἱσπανίας, Ἰταλίας, Μ. Ἀσίας κλπ.  (5/11, +1ος αἰ.) [σύναξι 4/1]

Ἐπαινετός ὁ Ἀποστολος, ἀπ’ τούς 70 Ἀποστόλους, Ἐπίσκοπος Καρθαγένης Ἱσπανίας, Ἀπόστολος Γαλλίας, Ἱσπανίας, Ἰταλίας κλπ. (8/4 καί 30/7, +1ος αἰ.) [σύναξι 4/1]

Ἐπαφρόδιτος ὁ Ἀπόστολος, ἀπ’ τούς 70 Ἀποστόλους, Ἐπίσκοπος Ἀδριακῆς, Ἀπόστολος Γαλλίας, Ἱσπανίας, Ἰταλίας κλπ.  (8/11 καί 8/12, +1ος αἰ.) [σύναξι 4/1]

Ἔραστος ὁ Ἀπόστολος, ἀπ’ τούς 70 Ἀποστόλους, Ἐπίσκοπος Πανεάδος Παλαιστίνης (=Καισάρεια τοῦ Φιλίππου), Ἀπόστολος Γαλλίας, Ἱσπανίας, Ἰταλίας κλπ. (10/11, +1ος αἰ.) [σύναξι 4/1]

Ἑρμᾶς/Ἑρμῆς ὁ Ἀπόστολος, ἀπ’ τούς 70 Ἀποστόλους, Ἐπίσκοπος Πλόβντιβ (=παλαιά Φιλιππούπολι) Βουλγαρίας, Ἀπόστολος Γαλλίας, Ἱσπανίας, Ἰταλίας κλπ.  [Ρμ 16, 14] (8/3, 8/4 καί 5/11, +1ος αἰ.) [σύναξι 4/1]

Εὔβουλος ὁ Ἀπόστολος, ἀπ’ τούς 70΄ Ἀποστόλους, μαθητής Ἀπ. Παύλου [Β΄ Τίμ 4, 21] στή Ρώμη, Ἀπόστολος Γαλλίας, Ἱσπανίας, Ἰταλίας κλπ., ἀπό Οὐαλλία (28/2, +1ος αἰ.) [σύναξι 4/1]

Εὔοδος ὁ Ἀπόστολος, ἀπ’ τούς 70 Ἀποστόλους, Ἐπίσκοπος Ἀντιόχειας, συνεργάτης Ἀπ. Παύλου, Ἀπόστολος Γαλλίας, Ἱσπανίας, Ἰταλίας κλπ.  (7/9, +66-67) [σύναξι 4/1]

Ζακχαῖος ὁ Ἀπόστολος, ἀπ’ τούς 70 Ἀποστόλους, ὁ ἀρχιτελώνης τῆς Ἰεριχοῦς πού ἀνέβηκε στή συκομορέα γιά νά δῆ τόν Κύριο, Ἐπίσκοπος Καισαρείας Παλαιστίνης καί 3ος Ἐπίσκοπος Ἰεροσολύμων, Ἀπόστολος Γαλλίας, Ἱσπανίας, Ἰταλίας κλπ. (20/4, +1ος αἰ.) <Πηγή: Εἰς Ἀγαθή Ἀνάμνηση, Ἐμπειρικές ἀλήθειες ἀπό τήν κηρυκτική διακονία τοῦ πιστοῦ ἐργάτου Κυρίου Δημητρίου Α. Παναγοπούλου, ἐκδ. Ὀρθ. Κυψέλη, Θεσ/νίκη 2013, 39>

Ζήνων/Ζηνᾶς ὁ Ἀπόστολος, ἀπ’ τούς 70 Ἀποστόλους, Ἐπίσκοπος Διοσπόλεως (=Λαοδικείας), Ἀπόστολος Γαλλίας, Ἱσπανίας, Ἰταλίας κλπ.  (27/9, +1ος αἰ.) [σύναξι 4/1]

Ἡρωδίων/Ρωδίων/Ροδίων ὁ Ἀπόστολος, ἀπ’ τούς 70 Ἀποστόλους, Ἐπίσκοπος Πάτρας καί Ταρσοῦ Κιλικίας, ἱδρ. Ἐκκλησίας τῆς Ὑπάτης Λαμίας, μαρτυρήσας στήν Ὑπάτη Λαμίας, Ἀπόστολος Γαλλίας, Ἱσπανίας, Ἰταλίας, Μ. Ἀσίας, Ἑλλάδος κλπ.  (28/3, 8/4 καί 10/11, +1ος αἰ.) [σύναξι 4/1]

Ἰάκωβος ὁ Ἀδελφόθεος, ἀπ’ τούς 70 Ἀποστόλους, 1ος Ἐπίσκοπος Ἱεροσολύμων, υἱός Ἁγ. Ἰωσήφ τοῦ Μνήστορος, ἱερομάρτυς (23/10, +63) [4/1 σύναξι, 1/12 ἀνακ. λειψ.]

Ἰάσων ὁ Ἀπόστολος, ἀπ’ τούς 70΄ Ἀποστόλους, Ἐπίσκοπος Ταρσοῦ Κιλικίας Μ. Ἀσίας, συγγενεῖς Ἀπ. Παύλου, Ἀπόστολος Ἀνατολῆς καί Δύσεως: Ἰταλίας, Γαλλίας, Ἱσπανίας κλπ., νήσου Κέρκυρας κλπ., ἱερομἀρτυρας στήν Κέρκυρα, ἀπό Ταρσό Κιλικίας Μ. Ἀσίας [συγγενής καί μαθητής τοῦ Ἀπ. Παύλου. Ἔγινε Ἐπίσκοπος Ταρσοῦ. Κατόπιν πορεύθηκε μαζί μέ τόν Ἀπ. Σωσίπατρο στή Δύσι, ἐλθόντες ὕστερα στήν Κέρκυρα ὅπου διδάξαντες καί πολλά παθόντες, ἀπῆλθαν πρός τόν Κύριο σέ βαθιά γηρατιά] (29/4, +54-58)

Ἰοῦστος/Ἰησοῦς/Ἰωσήφ/Ἰωσῆς/Βαρσαβᾶς/Βαρνάβας ὁ Ἀδελφόθεος ὁ Ἀποστολος, ἀπ’ τούς 70 Ἀποστόλους, Ἐπίσκοπος Ἐλευθερουπόλεως (ἀραβικά Μπέητ Γκεμπρίν) ὁ σύμψηφος τοῦ Ἀπ. Ματθία γιά τήν Ἀποστολική θέσι τοῦ προδότου Ἰούδα, Ἀπόστολος Γαλλίας, Ἱσπανίας, Ἰταλίας, Ἀραβίας κλπ.  (30/10, +1ος αἰ.) [σύναξι 4/1]

Καῖσαρ ὁ Ἀπόστολος, ἀπ’ τούς 70 Ἀποστόλους, Ἐπίσκοπος Δυρραχίου Ἀλβανίας, Ἀπόστολος Γαλλίας, Ἱσπανίας, Ἰταλίας, Ἀλβανίας κλπ.  (8/11 καί 8/12, +1ος αἰ.) [σύναξι 4/1]

Κάρπος ὁ Ἀπόστολος, ἀπ’ τούς 70 Ἀποστόλους, Ἐπίσκοπος Βέρροιας Θράκης, Ἀπόστολος Γαλλίας, Ἱσπανίας, Ἰταλίας κλπ.  (3/10 καί 26/5, +1ος αἰ.) [σύναξι 4/1]

Κηφᾶς ὁ Ἀποστολος, ἀπ’ τούς 70 Ἀποστόλους, Ἀπόστολος Γαλλίας, Ἱσπανίας, Ἰταλίας κλπ.  (8/12, +1ος αἰ.) [σύναξι 4/1]

Κλήμης Α΄, 3ος Ἐπίσκοπος Ρώμης, ἀπ’ τούς 70 Ἀποστόλους, συνεργάτης Ἀπ. Παύλου, Ἀπόστολος Βρεταννίας μαζί μέ Ἁγ. Ἰωσήφ Ἀριμαθαίας καί Γαλλίας, Ἱσπανίας, Ἰταλίας καί ἱερομάρτυς στή Kherson (Χερσῶνα) Οὐκρανίας, μαθητής Ἀπ. Πέτρου καί ὁ πρῶτος πού ἔγραψε Συναξαριστή [Φλπ 4, 3] (10/9, 23/11 ἑορτή, 24/11, 25/11 καί 25/12, +101) [σύναξι 4/1]

Κοδράτος ὁ Ἀπόστολος, ἀπ’ τούς 70΄ Ἀποστόλους, Ἐπίσκοπος Ἀθήνας, ἀπολογητής καί ἱερομάρτυς στή Μαγνησία Μ. Ἀσίας, Ἀπόστολος Γαλλίας, Ἱσπανίας, Ἰταλίας κλπ.  (21/9 καί 21/10, +117) [σύναξι 4/1]

Κουάρτος ὁ Ἀπόστολος, ἀπ’ τούς 70 Ἀποστόλους, Ἐπίσκοπος Βηρυττοῦ Λιβάνου, Ἀπόστολος Γαλλίας, Ἱσπανίας, Ἰταλίας, Λιβάνου κλπ. (10/11, +1ος αἰ.) [σύναξι 4/1]

Κρήσκης ὁ Ἀπόστολος, ἀπ’ τούς 70 Ἀποστόλους, Ἐπίσκοπος Νέας Καρχηδόνος Ἱσπανίας, Ἀπόστολος Γαλλίας, Ἱσπανίας, Ἰταλίας κλπ. (30/7, +100) [σύναξι 4/1]

Λίνος ὁ Ἀπόστολος, ἀπ’ τούς 70 Ἀποστόλους, 1ος Ἐπίσκοπος Ρώμης, ἱερομάρτυς, Ἀπόστολος Γαλλίας, Ἱσπανίας, Ἰταλίας κλπ., ἀπό Οὐαλλία [Β΄ Τιμ 4, 21] (23/9, 5/11 καί 26/11, +79) [σύναξι 4/1]

Λουκᾶς ὁ Ἀπόστολος καί Εὐαγγελιστής, ἀπ’ τούς 70 Ἀποστόλους, Ἐπίσκοπος Θήβας Βοιωτίας, ἀνάργυρος ἱατρός καί 1ος ζωγράφος τῆς Ἱ. Εἰκόνων τοῦ Χριστοῦ, τῆς Θεοτόκου καί τῶν Ἀποστόλων, συγγραφέας τοῦ Κατά Λουκᾶν Εὐαγγελίου (στήν Πάτρα) καί τῶν Πράξεων τῶν Ἀποστόλων (στή Ρώμη), Ἀπόστολος Δαλματίας Κροατίας, Ἰταλίας, Γαλλίας, Ἱσπανίας, Αἰγύπτου, Ἑλλάδος (Μακεδονίας, Βοιωτιάς, Ἀχαΐας, Πάτρας κλπ.) κλπ., ἱερομάρτυς στή Θήβα Βοιωτίας 84 ἐτῶν, ἀπό Ἀντιόχεια Συρίας [Πολιοῦχος Λαμίας καί προστάτης ἁγιογράφων] (18/10 ἑορτή καί 10/9, +97) [20/6 ἀνακ. λειψ. καί 10/9 σύναξι ἀναργύρων ἱατρῶν] —— <Ὁ Εὐαγγελιστής Λουκᾶς σύμφωνα μέ τήν Ἱ. Παράδοσι καταγόταν ἀπ’ τήν Ἀντιόχεια τῆς Συρίας. Ἦταν στενός συνεργάτης καί συνοδοιπόρος τοῦ Ἀπ. Παύλου σέ ὁρισμένες περιοδεῖες του. Ἦταν, μάλιστα, μαζί μέ τόν Ἀπ. Παῦλο τόσο κατά τήν 1η φυλάκισί του ὅσο καί κατά τή 2η, κατά τήν ὁποία, ὅπως φαίνεται ἀπ’ τό Β΄ Τιμ 4, 11, ἦταν αὐτός “μόνος” μαζί μέ τόν Ἀπόστολο (Πηγή: Περίληψι, ἀπό: Ἡ Καινή Διαθήκη, Μέ Σύντομη Ἑρμηνεία Παν. Ν. Τρεμπέλα, ἐκδ. Ὁ Σωτήρ, Ἀθήνα 2011, 8)> [Μέ βάσι ἄλλους Συναξαριστές ὁ Ἀπ. Λουκᾶς στό Β΄ Τιμ 4, 11 εἶναι διαφορετικός ἀπ’ τόν Εὐαγγελιστή καί ἡ μνήμη του εἶναι στίς 10/9, ἐνῶ μέ βάσι τόν Παν. Ν. Τρεμπέλα εἶναι ὁ ἴδιος]

Μᾶρκος/Ἰωάννης ὁ Ἀπόστολος καί Εὐαγγελιστής, ἀπ’ τούς 70 Ἀποστόλους, 1ος Ἐπίσκοπος Ἀλεξανδρείας Αἰγύπτου, Ἀπόστολος Κύπρου, Γαλλίας, Ἱσπανίας, Ἰταλίας Λιβύης, Αἰγύπτου κλπ., ἱδρυτής τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἀλεξανδρείας Αἰγύπτου, ἱερομάρτυς στήν Ἀλεξάνδρεια Αἰγύπτου, ἀνηψιός Ἀπ. Βαρνάβα/Ἰωσῆ (25/4, +74) [ἐπίσης μνήμη 16/6, 27/9 καί 30/10 (στίς 16/6 καί 30/10 ἀναφέρεται ὡς Ἐπίσκοπος Ἀπολλωνιάδος καί “ἀνεψιός Βαρνάβα”(Κολ 4, 10) καί στίς 27/9 ὡς Ἐπίσκοπος Βύβλου Λιβάνου)] —— <Ὁ Εὐαγγελιστής Μᾶρκος ὀνομαζόταν προηγουμένος Ἰωάννης (Πρξ 12, 12· 12, 25· 13, 5· 13, 13· 15, 37). Εἶχε εὐσεβή μητέρα τή Μαρία. Στό σπίτι της, τό ὁποῖο βρικόταν στήν Ἱερουσαλήμ, συναθροίζονταν οἱ πρῶτοι Χριστιανοί καί λάτρευαν τό Θεό. Ἐκεῖ γνωρίσθηκε ὁ Μᾶρκος μέ τόν Ἀπ. Πέτρο ἀπ’ τόν ὁποῖο διδάχθηκε τή Χριστιανική Πίστι. Γι’ αὐτό ἐξάλλου ὁ Ἀπ. Πέτρος τόν ὀνομάζει υἱό του (Α΄ Πέτρ 5, 13). Στό Κολ 4, 10 ὁ Εὐαγγελιστής Μᾶρκος ὀνομάζεται καί “ἀνεψιός Βαρνάβα”. Σύμφωνα μέ τίς Πράξεις τῶν Ἀποστόλων ὁ Μᾶρκος ἀκολουθῆ τούς Ἀπ. Βαρνάβα καί Παῦλο στήν 1η Ἀποστολική περιοδεία, κατά τήν ὁποία κήρυξαν τό Εὐαγγέλιο στήν Κύπρο. Κατά τήν πρώτη φυλάκισι τοῦ Ἀπ. Παῦλο ὁ Μᾶρκος ἦταν μαζί του (Φιλ 24) καθώς ἐπίσης καί κατά τή δεύτερη διότι ἦταν “εὔχρηστος εἰς διακονίαν”(Β΄ Τιμ 4, 11). Ὁ Παῦλος, ἐπίσης, πρίν τήν 2η φυλάκισί του τόν συνιστησε στούς Κολοσσαεῖς (Κολ 4, 10). Καθώς βρισκόταν ὁ Μᾶρκος στή Ρώμη κατά τή 2η φυλάκισι τοῦ Παύλου, συναντήθηκε καί μέ τόν Ἀπ. Πέτρο, τοῦ ὁποίου χρημάτισε “ἐρμηνευτής”. Ὀνομάσθηκε ἔτσι, διότι στό Εὐαγγέλιο του ὁ Μᾶρκος διέσωσε τό κήρυγμα τοῦ Ἀπ. Πέτρου. Σύμφωνα μέ τήν Ἱ. Παράδοσι ὁ Εὐαγγελιστής Μᾶρκος ἵδρυσε τήν Ἐκκλησία τῆς Ἀλεξανδρείας καί ἔγινε 1ος Ἐπίσκοπός της ὅπου καί θανατώθηκε ἀπ’ τούς εἰδωλολάτρες (Πηγή: Περίληψι, ἀπό: Ἡ Καινή Διαθήκη, Μέ Σύντομη Ἑρμηνεία Παν. Ν. Τρεμπέλα, ἐκδ. Ὁ Σωτήρ, Ἀθήνα 2011, 139)>

Νάρκισσος ὁ Ἀπόστολος, ἀπ’ τούς 70 Ἀποστόλους, Ἀπόστολος Γαλλίας, Ἱσπανίας, Ἰταλίας, Ἑλλάδος, Μ. Ἀσίας κλπ., Ἐπίσκοπος Ἀθηνῶν, ἱερομάρτυς (31/10, +1ος αἰ.) [σύναξι 4/1]

Νηρέας ὁ Ἀπόστολος ἀπ’ τούς 70 Ἀποστόλους καί ἡ ἀδελφή του, τέκνα Ἀπ. Φιλολόγου καί Ἰουλίας, Ἀπόστολοι Γαλλίας, Ἱσπανίας, Ἰταλίας κλπ.  [Ρμ 16, 15] (1/11, +1ος αἰ.)

Νικάνωρ ὁ Ἀπόστολος, ἀπ’ τούς 7 Διακόνους τῶν Ἱεροσολύμων καί Ἀπόστολος ἀπ’ τούς 70΄, 2ος μάρτυς τῆς Ἐκκλησίας [τελειώθηκε διά τοῦ μαρτυρίου τήν ἴδια μέρα κατά τήν ὁποία λιθοβολήθηκε καί ὁ Πρωτομάρτυς Στέφανος] (28/7 καί 28/12, +1ος αἰ.) [σύναξι 4/1]

Νυμφᾶς ὁ Ἀπόστολος, ἀπ’ τούς 70΄ Ἀποστόλους, μαθητής Ἀπ. Παύλου, Ἀπόστολος Γαλλίας, Ἱσπανίας, Ἰταλίας κλπ. (28/2, +1ος αἰ.) [σύναξι 4/1]

Ὀλυμπᾶς ὁ Ἀπόστολος, ἀπ’ τούς 70 Ἀποστόλους, ἀκολούθησε τόν Ἀπ. Πέτρο καί ἀποκεφαλίσθηκε στή Ρώμη ὑπό τοῦ Νέρωνος, Ἀπόστολος Γαλλίας, Ἱσπανίας, Ἰταλίας κλπ. (10/11, +54-68) [σύναξι 4/1]

Ὀνήσιμος ὁ Ἀπόστολος, ἀπ’ τούς 70 Ἀποστόλους, μαθητής καί συνεργάτης Ἀπ. Παύλου, Ἀπόστολος Γαλλίας, Ἱσπανίας, Ἰταλίας κλπ., ἱερομάρτυς στούς Ποτιόλους Ἰταλίας (15/2 καί 22/11, +109) [σύναξι 4/1]

Ὀνησιφόρος ὁ Ἀπόστολος, ἀπ’ τούς 70 Ἀποστόλους, Ἐπίσκοπος Κορώνης Πελοποννήσου, μαθητής Ἀπ. Παύλου, Ἀπόστολος Γαλλίας, Ἱσπανίας, Ἰταλίας, Ἑλλάδος κλπ. (7/9 καί 8/11, +1ος αἰ.) [σύναξι 4/1]

Οὐρβανός ὁ Ἀπόστολος, ἀπ’ τούς 70 Ἀποστόλους, Ἐπίσκοπος Μακεδονίας, Ἀπόστολος Γαλλίας, Ἱσπανίας, Ἰταλίας κλπ., ἱερομάρτυς (31/10 καί 29/11, +1ος αἰ.) [σύναξι 4/1]

Παρμενᾶς ἀπ’ τούς 7 Διακόνους τῶν Ἱεροσολύμων καί Ἀπόστολος ἀπ’ τούς 70΄, 1ος Ἐπίσκοπος Avignon Γαλλίας, Ἀπόστολος Γαλλίας, Ἱσπανίας, Ἰταλίας κλπ.  (28/7, +1ος αἰ.) [σύναξι 4/1]

Πατρόβας ὁ Ἀπόστολος, ἀπ’ τούς 70 Ἀποστόλους, Ἐπίσκοπος Ποτιόλων Ἰταλίας, Ἀπόστολος Γαλλίας, Ἱσπανίας, Ἰταλίας κλπ.  (5/11, +1ος αἰ.) [σύναξι 4/1]

Πρόχορος ἀπ’ τούς 7 Διακόνους τῶν Ἱεροσολύμων καί Ἀπόστολος ἀπ’ τούς 70΄, στήν Πάτμο κατά τή διάρκεια τῆς ἐξορίας τοῦ Ἀπ. Ἰωάννη ὁ Ἀπ. Πρόχορος ἔγραψε καθ’ ὑπαγόρευσι ἀπ’ τόν Ἀπ. Ἰωάννη τήν Ἀποκάλυψι τῆς Κ. Διαθήκης, Ἐπίσκοπος Νικομηδείας Μ. Ἀσίας, ἱερομάρτυς (28/7, +1ος αἰ.) [σύναξι 4/1]

Ροῦφος/Πούδης ὁ Ἀπόστολος, ἀπ’ τούς 70 Ἀποστόλους, Ἐπίσκοπος Θήβας Ἑλλάδος, ἱερομάρτυς στή Ρώμη, μαθητής Ἀπ. Πέτρου καί Παύλου, Ἀπόστολος Γαλλίας, Ἱσπανίας, Ἰταλίας κλπ. (14/4, 8/4 καί 21/11 +96) [σύναξι 4/1] [Ρμ 16, 13]

Σίλας ὁ Ἀπόστολος, Ἐπίσκοπος Κορίνθου, ἀπ’ τούς 70΄ Ἀποστόλους, Ἀπόστολος Γαλλίας, Ἱσπανίας, Ἰταλίας κλπ. Εὐρώπης (30/7, +1ος αἰ.) [σύναξι 4/1]

Σιλουανός ὁ Ἀπόστολος, ἀπ’ τούς 70 Ἀποστόλους, Ἐπίσκοπος Θεσσαλονίκης, Ἀπόστολος Γαλλίας, Ἱσπανίας, Ἰταλίας, Ἑλλάδος κλπ.  (30/7, +1ος αἰ.) [σύναξι 4/1]

Σίμων/Συμεών/Κλεόπας ὁ Ἀδελφόθεος ὁ Ἀποστολος, ἀπ’ τούς 70 Ἀποστόλους, 2ος Ἐπίσκοπος Ἱεροσολύμων, υἱός Ἁγ. Ἰωσήφ τοῦ Μνήστορος [κοιμήθηκε 120 ἐτῶν] (27/4, 30/6 καί 30/10, +96) [σύναξι 4/1]

Στάχυς ὁ Ἀπόστολος, ἀπ’ τούς 70 Ἀποστόλους, 1ος Ἐπίσκοπος Βυζαντίου, Ἀπόστολος Γαλλίας, Ἱσπανίας, Ἰταλίας, Μ. Ἀσίας κλπ. (31/10, +1ος αἰ.) [σύναξι 4/1]

Στεφανᾶς ὁ Ἀποστολος, ἀπ’ τούς 70 Ἀποστόλους, μαθητής Ἀπ. Παύλου, Ἀπόστολος Γαλλίας, Ἱσπανίας, Ἰταλίας κλπ. (15/6, +1ος αἰ.) [σύναξι 4/1]

Στέφανος ὁ Ἀρχιδιάκονος καί Πρωτοδιάκονος, ὁ πρῶτος ἀπ’ τούς 7 Διακόνους τῶν Ἱεροσολύμων καί Ἀπόστολος ἀπ’ τούς 70΄, Πρωτομάρτυς τῆς Ἐκκλησίας (27/12, +34) [ἀνακ. λειψ. 2/8, εὑρ. λειψ. 15/9, σύναξι 4/1]

Σωσθένης/Κρίσπος ὁ Ἀπόστολος, ἀπ’ τούς 70 Ἀποστόλους, Ἐπίσκοπος Κολοφῶνος (σημ. Σιγαντζίκ) Μ. Ἀσίας καί ἱδρ. τῆς Ἐκκλησίας τῆς Αἴγινας, Ἀπόστολος Γαλλίας, Ἱσπανίας, Ἰταλίας, Μ. Ἀσίας κλπ.  (8/11 καί 8/12, +1ος αἰ.) [σύναξι 4/1 καί 30/6]

Σωσίπατρος ὁ Ἀπόστολος, ἀπ’ τούς 70΄ Ἀποστόλους, 1ος Ἐπίσκοπος Ἰκονίου Μ. Ἀσίας, συγγενεῖς Ἀπ. Παύλου, Ἀπόστολος Ἀνατολῆς καί Δύσεως: Ἰταλίας, Γαλλίας, Ἱσπανίας, Ἑλλάδος κλπ., νήσου Κέρκυρας κλπ., ἱερομἀρτυρας στήν Κέρκυρα, ἀπό Ταρσό Κιλικίας Μ. Ἀσίας [συγγενής καί μαθητής τοῦ Ἀπ. Παύλου. Ἔγινε Ἐπίσκοπος Ταρσοῦ. Κατόπιν πορεύθηκε μαζί μέ τόν Ἀπ. Ἰάσωνα στή Δύσι, ἐλθόντες ὕστερα στήν Κέρκυρα ὅπου διδάξαντες καί πολλά παθόντες, ἀπῆλθαν πρός τόν Κύριο σέ βαθιά γηρατιά] (29/4 καί 10/11, +54-58) [σύναξι 4/1]

Τέρτιος ὁ Ἀποστολος, ἀπ’ τούς 70 Ἀποστόλους, 2ος Ἐπίσκοπος Ἰκονίου Μ. Ἀσίας, ἔγραψε καθ’ ὑπαγόρευσι ἀπ’ τόν Ἀπ. Παῦλο τήν Πρός Ρωμαίους Ἐπιστολή τῆς Κ. Διαθήκης, Ἀπόστολος Γαλλίας, Ἱσπανίας, Ἰταλίας κλπ. (30/10, +1ος αἰ.) [σύναξι 4/1]

Τιμόθεος ὁ Ἀπόστολος, ἀπ’ τούς 70 Ἀποστόλους, Ἐπίσκοπος Ἐφέσου, μαθητής καί συνεργάτης Ἀπ. Παύλου καί Ἰωάννου, Ἀπόστολος Γαλλίας, Ἱσπανίας, Ἰταλίας κλπ., ἱερομάρτυς στήν Ἔφεσο, ἀπό Λύστρα Λυκαονίας Μ. Ἀσίας  (22/1, +1ος αἰ.) [σύναξι 4/1]

Τίμων, ἀπ’ τούς 7 Διακόνους τῶν Ἱεροσολύμων καί Ἀπόστολος ἀπ’ τούς 70΄, Ἐπίσκοπος Βόστρων Ἀραβίας, ἱερομάρτυς (28/7, +1ος αἰ.) [σύναξι 4/1]

Τίτος ὁ Ἀπόστολος, ἀπ’ τούς 70 Ἀποστόλους, 1ος Ἐπίσκοπος Κρήτης, μαθ. Ἀπ. Παύλου, Ἀπόστολος Γαλλίας, Ἱσπανίας, Ἰταλίας, Δαλματίας κλπ. [κοιμήθηκε 94 ἐτῶν] (25/8, +1ος αἰ.) [σύναξι 4/1] [15/5 ἀνακ. λειψ.]

Τρόφιμος ὁ Ἀπόστολος, ἀπ’ τούς 70 Ἀποστόλους, ὁ ἐκ γενετής τυφλός τοῦ Εὐαγγελίου, συνεργάτης Ἀπ. Παύλου στή Ρώμη καί Ἀπόστολος Γαλλίας, Ἱσπανίας, Ἰταλίας κλπ. καθώς καί Ἀπόστολος Βρεταννίας ὡς μαθητής τοῦ Ἁγ. Ἰωσήφ Ἀριμαθαίας καί 1ος Ἐπίσκοπος Arles Γαλλίας, ἱερομάρτυς στή Ρώμη, ἀπό Ἔφεσο Μ. Ἀσίας (14/4, +80) [σύναξι 4/1]

Τυχικός ὁ Ἀπόστολος, ἀπ’ τούς 70 Ἀποστόλους, Ἐπίσκοπος Κολοφῶνος (σημ. Σιγαντζίκ) Μ. Ἀσίας, ἀκόλουθος Ἀπ. Παύλου, ἱερομάρτυς (8/11 καί 8/12, +1ος αἰ.) [σύναξι 4/1]

Φιλήμων ὁ Ἀπόστολος, ἀπ’ τούς 70 Ἀποστόλους, Ἐπίσκοπος Γάζας καί ἱερομάρτυς στούς Κολοσσούς Μ. Ἀσίας καί Ἀπφία ἡ σύζυγός του, συνεργάτες Ἀπ. Παύλου (19/2 καί 22/11, +1ος αἰ.) [σύναξι 4/1]

Φίλιππος ὁ Ἀπόστολος, ὁ Διάκονος, ἀπ’ τούς 7 Διακόνους τῶν Ἱεροσολύμων καί Ἀπόστολος ἀπ’ τούς 70΄, ὁ βαπτίσας τόν Αἰθίοπα εὐνοῦχο τῆς βασίλισσας Κανδάκης, Ἀπόστολος Σαμαρείας Παλαιστίνης, Ἰταλίας, Ἱσπανίας, Γαλλίας καί Μ. Ἀσίας ὅπου καί μαρτύρησε στήν Ἱεράπολι Φρυγίας Μ. Ἀσίας, ἀπό Καισάρεια Παλαιστίνης (11/10, +1ος αἰ.)

Φιλόλογος ὁ Ἀπόστολος, ἀπ’ τούς 70 Ἀποστόλους, Ἐπίσκοπος Σινώπης Μ. Ἀσίας, χειροτονηθείς Ἐπίσκοπος ἀπ’ τόν Ἀπ. Ἀνδρέα (5/11, +1ος αἰ.) [σύναξι 4/1]

Φλέγων ὁ Ἀποστολος, ἀπ’ τούς 70 Ἀποστόλους, Ἐπίσκοπος Μαραθῶνος, ἱερομάρτυς, κήρυξε τό Εὐαγγέλιο σέ πολλά καί διάφορα μέρη τοῦ κόσμου τελειωθείς μαρτυρικῶς (8/4, +1ος αἰ.) [σύναξι 4/1]

Φουρτουνάτος ὁ Ἀποστολος, ἀπ’ τούς 70 Ἀποστόλους, μαθητής Ἀπ. Παύλου (15/6, +1ος αἰ.) [σύναξι 4/1]

Φύνελλος ὁ Ἀπόστολος, ἀπ’ τούς 70 Ἀποστόλους, Ἐπίσκοπος Ἐφέσου Μ. Ἀσίας (30/6, +1ος αἰ.)

[«Ἑβδομήκοντα Μαθητές καί Ἀπόστολοι τοῦ Χριστοῦ εἶναι ἐκεῖνοι τούς ὁποίους ὁ Ἴδιος ὁ Σωτήρας μας ἐπί πλέον τῶν Δώδεκα, τούς ὁποίους εἶχε προεκλέξει, ἐξέλεξε καί ἐξαπέστειλε στό κήρυγμα καί στήν προετοιμασία τοῦ δικοῦ Του κηρύγματος (Λκ 10, 1-16). Σ’ αὐτούς, μέ τήν πάροδο τοῦ χρόνου, προσετέθηκαν καί ἄλλοι ἐκλεγέντες ἀπ’ τούς Ἁγ. Ἀποστόλους, οἱ ὁποῖοι καί αὐτοί κήρυτταν τό Εὐαγγέλιο τοῦ Χριστοῦ σέ διάφορους τόπους καί χῶρες, εἴτε ἀκολουθώντας τούς πρώτους τῶν Ἀποστόλων, εἴτε μέ κάθε τρόπο βοηθώντας αὐτούς στό ἔργο τοῦ κυρύγματος. Ὅλοι αὐτοί, ἄν καί αὐξήθηκαν σέ πολύ περισσότερους τῶν 70, ὁμομάζοντο ὅμως ὅλοι Ἑβδομήκοντα, χάριν σεβασμοῦ τοῦ ἀριθμοῦ τῶν Ἀποστόλων τούς ὁποίους ἐξέλεξε ὁ Κύριος, καί τῶν ὁποίων ὁ ἀριθμός ἄλλοτε μέν ἐμειοῦτο ἀπ’ τό μαρτυρικό τέλος, τό ὁποῖο αὐτοί ἐλάμβαναν παρά τῶν τυράννων, ἄλλοτε δέ αὐξανόταν, διότι ἄλλοι ἐξελέγοντο ἀπ’ τούς Ἁγ. Ἀποστόλους πρός συνέχισι τοῦ ἔργου τοῦ κηρύγματος.

Αὐτά εἶναι τά ὀνόματα τῶν 70 γνωστοτέρων ἀπ’ ὅλους τούς ἐπικαλούμενους Ἑβδομήκοντα Ἀπόστολους, τῶν δηλαδή ἐκλεγμένων ἀπ’ τόν Κύριο Ἑβδομήκοντα πρώτων καί τῶν μετέπειτα ἐκλεγμένους ἀπ’ τούς Ἁγ. Ἀποστόλους καί συναριθμημένους στούς Ἑβδομήκοντα. Ἀναφέρουμε μόνο αὐτούς, διότι δέν διεσώθηκαν ὅλων τά ὀνόματα»(Ματθαίου Λάγγη Ἐπισκόπου Οἰνόης, Ὁ Μέγας Συναξαριστής τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, Ἀθήνα 1982)]

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου