Photo

10.10.16

Άγιοι: 6 Ιανουαρίου

6 Ιανουαρίου



Ορθόδοξος Συναξαριστής-Αγιολόγιο

 Κελτών Αγίων & Πάντων των Αγίων της Ορθοδόξου Εκκλησίας

Συντάκτης: Άβελ-Αναστάσιος Γκιουζέλης

Email: gkiouz.abel@gmail.com

Αν κάποιος έχει ελεύθερο χρόνο και επιθυμεί να βοηθήσει στην ταξινόμηση των Αγίων (http://saintsofmyheart.wordpress.com) μπορεί να μου στήλει email στο gkiouz.abel@gmail.com για να του στήλω μερικούς Αγίους για ταξινόμηση.

http://gkiouzelis.wordpress.com
http://saintsofmyheart.wordpress.com

Το Αγιολόγιο είναι υπό κατασκευή 
με αρχή κατασκευής το 2004

Συμπεριλαμβάνονται 
& οι Ορθόδοξοι Άγιοι της Δυτικής Ευρώπης
όπου κοιμήθηκαν πριν το 1054 όπου έγινε το 
σχίσμα των Ρωμαιοκαθολικών

Επίσης συμπεριλαμβάνονται όσοι 
Νεομάρτυρες της Συρίας του 21ου αιώνα 
είναι σίγουρα Ορθόδοξοι



Αγιολόγιο Ιρλανδίας - Ορθόδοξοι Ιρλανδοί Άγιοι του Ιανουαρίου


Ἅγιοι Ἀναστάσιος, Ἰόκουνδος, Φλώρος, Φλωριανός, Πέτρος, Ρατίτες, Τάτια, Τίλις, μάρτυρες στή Mitrovica (=παλαιό Σίρμιο/Σρέμ) Σερβίας (6/1, +4ος αἰ.)

Ἅγιος Γεώργιος ὁ Πέρσης (6/1, +615)

Ἅγιος Δημάς / Ντιμάν (St Dimas / Diman) Ἐπίσκοπος Connor Ιρλανδίας (6/1, +658)

Ἅγιος Ἄσσαντ ὁ ράπτης, μάρτυς (6/1, +1218)

Ἅγιος Νικόλαος ὅσιος στή Μονή Νήσων Valaam Φιλλανδίας-Ρωσίας (6/1, +1824)

Ἅγιοι Μάρτυρες ἄνδρες καί γυναῖκες στή ΒΔ Ἀφρική (6/1, +210)

Ἅγιος Εὐάγριος Διάκονος ὅσιος ἐρημίτης ἀπό Καισάρεια (6/1, +? αἰ.)

Ἅγιος Λαυρέντιος τοῦ Τσέρνιγκωφ Οὐκρανίας (6/1, +1950)

Ἅγιος Σέργιος Γιανόφσκι, ὅσιος στή Ρωσία, μαθητής Ἁγ. Γερμανού Ἀλάσκας (6/1, +1876)

Ἅγιος Μερίνος τῆς Βρετάνη Γαλλίας, ἀπό Dunawd Οὐαλλίας (6/1, +6ος αἰ.)

Ἅγιος Ἔϊγκραντ (St Eigrad) ἱδρυτής Ἱ. Ναοῦ στή Νῆσο Anglesey Οὐαλλίας (6/1, +6ος αἰ.)

Ἅγιος Χέουεν (St Hewyn), ὅσιος ἱδρυτής Μονῆς στήν Aberdaron Οὐαλλίας, ἀπό Γαλλία (6/1, +516)

Ἅγιος Φρειδερίκος Ἐπίσκοπος Verdum Γαλλίας, ὅσιος σέ Μονή στό Arras Γαλλίας (6/1, +1020)

Ἁγία Βιλτρούδις (St Wiltrudis) ὁσία ἱδρύτρια Μονῆς στή Bergen Γερμανίας (6/1, +986)

Ἅγιοι Ἀνδρέας Πρεσβύτερος, οἱ 2 θυγατέρες του καί οἱ γυναῖκες νεομάρτυρες Δομνίκη, Λυδία καί Μαρία, νεομάρτυρες στή Ρωσία (6/1, +1919)


Εκπομπή 17: Ορθόδοξη Ιρλανδική ευωδία - Άγιοι της Ιρλανδίας 
╰⊰¸¸.•¨*​ ORTHODOX HEART


Τά Ἅγια Θεοφάνεια του Χριστού - Ἡ Βάπτισι τοῦ Χριστοῦ

...Τὰ Θεοφάνεια εἶναι ἡ πρώτη δημόσια ἐμφάνιση τοῦ Χριστοῦ. Μετὰ τὴ Γέννησή Του στὴ Βηθλεέμ, ὁ Κύριός μας εἶχε ἀποκαλυφθεῖ σὲ μερικοὺς προνομιούχους. Σήμερα ὅμως, ὅλοι ὅσοι περικύκλωναν τὸν Ἰωάννη, δηλαδὴ οἱ μαθητές του, καὶ ὅλο τὸ πλῆθος ποὺ εἶχε κατεβεῖ στὴν ὄχθη τοῦ Ἰορδάνη, γίνονται μάρτυρες μιᾶς πολὺ ἐπισημότερης φανέρωσης τοῦ Ἰησοῦ.

Σὲ τί συνίσταται αὐτὴ ἡ φανέρωση; Ἔχει δύο πτυχές. Ἀφ’ ἑνὸς ὑπάρχει ἡ πτυχὴ τῆς ταπεινώσεως στὴν ὁποία ὑπόκειται ὁ Κύριος, καὶ ἡ ὁποία ἀντιπροσωπεύεται ἀπὸ τὸ βάπτισμα. Ἀφ’ ἑτέρου, ἡ πτυχὴ τῆς δόξας, ἡ ὁποία ἀντιπροσωπεύεται ἀπὸ τὴν ἀνθρώπινη μαρτυρία ποὺ ὁ Πρόδρομος δίνει γιὰ τὸν Ἰησοῦ καί, σ’ ἕνα ἐπίπεδο ἀπείρως ἀνώτερο, ἡ θεία μαρτυρία ποὺ ὁ Πατὴρ καὶ τὸ Πνεῦμα παρέχουν γιὰ τὸν Υἱό.

Θὰ ἐξετάσουμε ἀπὸ κοντὰ καὶ τὶς δύο πτυχές· πρῶτα ὅμως ἂς κρατήσουμε τοῦτο: κάθε φανέρωση τοῦ Χριστοῦ, τόσο μέσα στὴν Ἱστορία ὅσο καὶ στὴν ἐσωτερικὴ ζωὴ κάθε ἀνθρώπου, εἶναι φανέρωση δόξας καὶ ταπεινώσεως ταυτοχρόνως. Ὅποιος διαχωρίζει αὐτὲς τὶς δύο πτυχὲς τοῦ Χριστοῦ, κάνει σφάλμα ποὺ διαστρεβλώνει ὅλη τὴν πνευματικὴ ζωή. Δὲν μπορῶ νὰ πλησιάσω τὸν δοξασμένο Χριστὸ χωρὶς τὴν ἴδια στιγμὴ νὰ πλησιάσω τὸν ταπεινωμένο Χριστό, οὔτε νὰ πλησιάσω τὸν Χριστὸ στὴν ταπείνωση Τοῦ χωρὶς τὴ δόξα Του. Ἂν ἐπιθυμῶ νὰ φανερωθεῖ μέσα μου, μέσα στὴ ζωή μου, αὐτὸ δὲν μπορεῖ νὰ γίνει παρὰ μόνον ἂν ἀγκαλιάσω Αὐτὸν ποὺ ὁ ἱερὸς Αὐγουστίνος μὲ θερμὴ ἀφοσίωση ὀνόμαζε ὁ ταπεινὸς Χριστὸς καὶ ἂν μὲ τὸ ἴδιο σκίρτημα λατρεύσω Ἐκεῖνον ποὺ εἶναι Θεός, Βασιλεὺς καὶ Νικητής. Νὰ τὸ πρῶτο δίδαγμα τῶν Θεοφανείων.

Ἡ ταπείνωση τῶν Θεοφανείων συνίσταται στὸ γεγονὸς ὅτι ὁ Χριστὸς ὑποβάλλει τὸν ἑαυτό Του στὸ βάπτισμα τοῦ Ἰωάννου ποὺ εἶναι βάπτισμα μετανοίας. Ἐκεῖνος κατ’ ἀρχὴν ἀρνεῖται, ἀλλὰ ὁ Ἰησοῦς ἐπιμένει: «Ἄφες ἄρτι· οὕτω γὰρ πρέπον ἐστὶν ἡμῖν πληρῶσαι πᾶσαν δικαιοσύνην». (Ματθ. 3:13-15). Χωρὶς ἀμφιβολία, ὁ Χριστὸς δὲν εἶχε ἀνάγκη ἀπὸ κανένα ἐξαγνισμὸ ἐκ μέρους τοῦ Ἰωάννη, ἀλλὰ τὸ βάπτισμα ποὺ πρόσφερε ὁ Ἰωάννης, αὐτὸ τὸ βάπτισμα τῆς μετανοίας μὲ σκοπὸ τὴν ἄφεση τῶν ἁμαρτιῶν, προετοίμαζε γιὰ τὴ Βασιλεία τοῦ Μεσσία. Καὶ ὁ Ἰησοῦς, πρὶν κηρύξει τὴν ἔλευση αὐτῆς τῆς Βασιλείας, θέλησε νὰ περάσει καὶ νὰ κάνει κι ὁ Ἴδιος χρήση ὅλων τῶν προπαρασκευαστικῶν φάσεων.

Ἐνῶ ἦταν Αὐτὸς τὸ πλήρωμα, θέλησε νὰ ἀναλάβει ὅλα ἐκεῖνα ποὺ ἦταν ἀκόμη ἀτελῆ καὶ ἀσυμπλήρωτα. Δεχόμενος ὅμως τὸ Ἰωάννειο βάπτισμα ὁ Ἰησοῦς ἔκανε κάτι πολὺ περισσότερο ἀπὸ μία ἁπλὴ ἐπιδοκιμασία καὶ ἐπίσημη ἐπικύρωση μιᾶς τελετῆς πρὶν τὴν μεταβάλλει, πρὶν τὴν ἐντάξει ὡς ἀτελῆ στὸ τέλειο. Αὐτὸς ποὺ ἦταν ἀναμάρτητος ἔγινε φορέας τῶν ἁμαρτιῶν μας, τῆς ἁμαρτίας τοῦ κόσμου, καί, στὸ ὄνομα ὅλων τῶν ἁμαρτωλῶν, ἔκανε μία δημόσια κίνηση μετανοίας. Θέλησε ἀκόμη νὰ μᾶς διδάξει τὴν ἀνάγκη τῆς μετανοίας καὶ τῆς μεταστροφῆς· πρὶν ἀκόμη πλησιάσουμε τὸ χριστιανικὸ βάπτισμα, πρέπει νὰ δεχτοῦμε τὸ βάπτισμα τοῦ Ἰωάννη, δηλαδὴ νὰ περάσουμε ἀπὸ μία ἀλλαγὴ νοῦ, ἀπὸ μία ἐσωτερικὴ καταστροφή. Πρέπει νὰ ἐπιδείξουμε ἀληθινὴ συντριβὴ γιὰ τὶς ἁμαρτίες μας. Σὲ ὅ,τι μᾶς ἀφορᾶ, ἡ μετάνοια εἶναι ἡ ταπεινὴ πλευρὰ τῶν Θεοφανείων.

Καὶ ἐδῶ, πρέπει νὰ ὑπερβοῦμε τὸν περιορισμένο ὁρίζοντα τοῦ Ἰωάννειου βαπτίσματος, γιὰ νὰ θυμηθοῦμε ὅτι ἐμεῖς εἴμαστε βαπτισμένοι ἐν Χριστῷ. Τὸ χριστιανικό μας βάπτισμα μᾶς ἔπλυνε καὶ μᾶς ἐξάγνισε. Κατήργησε μέσα μας τὸ προπατορικὸ ἁμάρ- τημα καὶ μᾶς ἔκανε καινὴ κτίση. Προφανῶς ἤμαστε παιδιὰ ὅταν βαπτιστήκαμε. Ἡ χάρη τοῦ Μυστηρίου ὑπῆρξε ἡ θεία ἀνταπόκριση ὄχι στὸ δικό μας προσωπικὸ αἴτημα, ἀλλὰ στὴν πίστη ἐκείνων ποὺ μᾶς ὁδήγησαν στὸ βάπτισμα καὶ στὴν πίστη ὁλόκληρης τῆς Ἐκκλησίας ποὺ μᾶς ἀναδέχθηκε. Ἡ βαπτιστικὴ λοιπὸν αὐτὴ χάρη ὑπῆρξε κατὰ κάποιο τρόπο προσωρινὴ καὶ ὑπὸ προϋποθέσεις: μεγαλώνοντας καὶ ἀποκτώντας συνείδηση τῶν πραγμάτων, θὰ ἐπικυρώναμε μέσα ἀπὸ τὴν ἐλεύθερη ἐπιλογή μας τὴν πράξη τοῦ βαπτίσματός μας.

Τὰ Θεοφάνεια εἶναι καθ’ ὑπερβολὴ ἡ γιορτὴ τοῦ βαπτίσματος, ὄχι μόνον τοῦ Ἰησοῦ, ἀλλὰ καὶ τοῦ δικοῦ μας. Εἶναι μία θαυμαστὴ εὐκαιρία νὰ ἀνανεώσουμε τὸ πνεῦμα τοῦ βαπτίσματος ποὺ δεχθήκαμε καὶ νὰ ἀναζωπυρώσουμε τὴ χάρη τὴν ὁποία μᾶς ἐπιδαψίλευσε. Διότι, ἡ χάρη τῶν Μυστηρίων, ἀκόμη κι ἂν διακοπεῖ ἢ ἀνασταλεῖ λόγω τῆς ἁμαρτίας, μπορεῖ νὰ ἀναβιώσει μέσα μας, ἐὰν στραφοῦμε καὶ πάλι εἰλικρινὰ πρὸς τὸν Θεό. Στὴ σημερινὴ γιορτὴ τῶν Θεοφανείων, ἂς ζητήσουμε ἀπὸ τὸν Θεὸ νὰ μᾶς λούσει καὶ πάλι, πνευματικά, ὄχι μὲ τὴν ὑλικὴ ἔννοια, στὰ νερὰ τοῦ βαπτίσματός μας. Ἂς βυθίσουμε ἐκεῖ τὴν παλιὰ ἁμαρτωλή μας φύση, διότι τὸ βάπτισμα εἶναι ἕνας μυστικὸς θάνατος- ἂς διασχίσουμε τὴν Ἐρυθρὰ Θάλασσα ποὺ χωρίζει τὴν αἰχμαλωσία ἀπὸ τὴν ἐλευθερία καὶ ἂς βαπτιστοῦμε μαζὶ μὲ τὸν Ἰησοῦ στὸν Ἰορδάνη, γιὰ νὰ καθαριστοῦμε, ὄχι ἀπὸ τὸ χέρι τοῦ Ἰωάννη ἀλλὰ ἀπὸ τὸν ἴδιο τὸν Κύριο.

Πηγή:

Περιοδ. Αγία Ζώνη "Εγεννήθη ο Χριστός"

εκδ. Ακρίτας


Ἅγιος Ρωμανός ὁ Λακεδαιμόνας, ὁσιομάρτυς, 

ἀπό Δημνίτζη Λακωνίας (6/1, +1695)

Ο Άγιος Ιερομάρτυρας Ρωμανός, καταγόταν από τη Δομινίτζα (ή Δημινίτζα) της Λακεδαίμονος. Ήταν Ιερομόναχος στην Κωνσταντινούπολη. Αρνούμενος να υποκύψει στις πιέσεις των Τούρκων για εξωμοσία και ελέγχων με παρρησία την πλάνη των απίστων, μαρτύρησε το έτος 1695 μ.Χ., διά ξίφους.


Ἁγία Μάκρα (St Macra) 

Παρθενομάρτυς στή Fismes Γαλλίας, 

ἀπό Reims Γαλλίας (6/1, +287) 

Χαιρετισμοί στήν Ἁγ. Μάκρα τήν παρθενομάρτυς
στή Fismes Γαλλίας, ἀπό Reims Γαλλίας (6/1, +287)
καί στόν Ἀγ. Ἀμπντούλ-Μασίχ τόν παιδομάρτυρα
στά Σίγγαρα (σημ. Sinjar) τοῦ Ἰράκ (27/6, +390)

[Ὁ Ἁγ. Ἀμπντούλ-Μασίχ ἦταν πρώην Ἑβραιόπουλο
πού μαρτύρησε ἀπ’ τόν πατέρα του 11 ἐτῶν
ἐπειδή ἔγινε Χριστιανόπουλο καί τό ὄνομά του
σημαίνει “δοῦλος τοῦ Μεσσία”]

Χαῖρε, ἅγία Μάκρα
Χαῖρε, ἅγιε Ἀμπντούλ-Μασίχ

Χαῖρε, Μάκρα ὑμνωδία τῆς καρδιᾶς μας
Χαῖρε, γλυκύτατη λαμπροφωνία τῶν Ἀγγέλων

Χαῖρε, Ἀμπντούλ-Μασίχ ἐνδεκάχρονε παιδομάρτυρα ·
Χαῖρε, Ἀμπντούλ-Μασίχ καύχημα τοῦ σημερινοῦ Sinjar τοῦ Ἰράκ

Χαῖρε, Μάκρα χαλικόστρωτη φωτονεφέλη τῆς Γαλλικῆς ὑπαίθρου
Χαῖρε, Ἀμπντούλ-Μασίχ ἀκαταβύθιστη ἀγάπη τῶν Ὀρθοδόξων

Χαῖρε, παρθενομάρτυς Μάκρα ἀρωματικη λεβάντα
Χαῖρε, ἁγία Μάκρα τριανταφυλλότοπε ἀρετῶν

Χαῖρε, Ἀμπντούλ-Μασίχ ρόδινη ὡδη
Χαῖρε, δοῦλε τοῦ Μεσσία

Χαίρετε, Ἅγιοι Μάκρα καί Ἀμπντούλ-Μασίχ!

Από την Ποιητική Συλλογή

“Ζωγραφίζοντας Φύλλα”

Άβελ-Τάσος Γκιουζέλης



REJOICE CELTIC SAINTS

PAINTING LEAVES POEMS

Η Αγία Παρθενομάρτυς Μάκρα (St Macra) είναι μία Ορθόδοξη Αγία της Γαλλίας. Γεννήθηκε στη Reims της Γαλλίας καί μαρτύρησε στή Fismes της Γαλλίας, στην Καμπανία (Champagne), κατά τον διωγμό του Αυτοκράτορα Διοκλητιανού από τον κυβερνήτη Rictiovarus το 287.

Ο Ρωμαίος κυβερνήτης Rictiovarus την πίεζε να λατρέψει τους ειδωλολατρικούς θεούς με την υπόσχεση να την ανταμείψει με πλούτη και τιμές, ενώ παράλληλα την απειλούσε με βασανιστήρια αν αρνιόταν. Ἡ Αγία Μάκρα παρέμεινε αρνήθηκε να λατρέψει τα είδωλα και έμεινε σταθερή στη Χριστιανική Πίστη της.

Ὁ κυβερνήτης την ρώτησε το όνομά της και εκείνη απάντησε: “Είμαι Χριστιανή και λατρεύω τον αληθινό Θεό, όχι ψεύτικα είδωλα”.

Έτσι μαρτύρησε με φρικτά βασανιστήρια, την ακρωτηρίασαν και τέλος την έκαψαν ζωντανή.

Τον 9ο αιώνα βρήκαν τα Ι. Λειψανά της τα οποία έκαναν πολλές θαυματουργικές θεραπείες τυφλών, χολών και κοφών.

Πηγή:


ORTHODOX HEART SITES


Ἅγιος Πέτρος, ὅσιος ἡγούμενος Μονῆς στό Canterbury Αγγλίας, 

ἱεραπόστολος Ἀγγλίας, ἀπό Ρώμη (6/1, +607)

Ο όσιος Πέτρος είναι ένας Ορθόδοξος Άγιος του 6ου και 7ου αιώνα και γεννήθηκε στη Ρώμη. Έγινε ιερέας και στάλθηκε ως ιεραπόστολος στην Αγγλία όπου και έγινε ο πρώτος ηγούμενος της Μονής του Canterbury της Αγγλίας την οποία έκτισε ο βασιλιάς Æthelberht του Kent μετά την μεταστροφή του στο Χριστιανισμό.

Το 607 ενώ ταξίδευε από την Αγγλία στην Γαλλία πνίγηκε στα ανοικτά του Ambleteuse κοντά στην πόλη Boulogne της Γαλλία όπου και θάφτηκε. 

Οι κάτοικοι παρατήρησαν να βγαίνει άκτιστο φώς από τον τάφο του αγίου, σημάδι της Αγιότητάς του και έτσι προχώρησαν σε ανακομοιδή των Ι. Λειψάνων του τα οποία διαφυλάσονται ως σήμερα στην πόλη της Boulogne.

Πηγή:

Wikipedia

&


Orthodox Heart Sites


Ἅγιος Σχότιν (St Schotin) 

ὅσιος ἐρημίτης στό Leix Ἰρλανδίας (6/1, +6ος αἰ.)

Ο Άγιος Σχότιν (St Schotin) είναι ένας Ορθόδοξος Άγιος της Ιρλανδίας ο οποίος έζησε τον 6ο αιώνα. Ενώ ήταν νέος εγκατέλειψε την Ιρλανδία για να γίνει μαθητής του Οσίου Δαυίδ της Ουαλίας. Όταν επέστρεψε στην Ιρλανδία έζησε ως αναχωρητής και ερημίτης στο Όρος Mairge στο Leix της Ιρλανδίας και ίδρυσε ένα εκκλησιαστικό σχόλειο για αγόρια στο Kilkenny της Ιρλανδίας.

Πηγή:


Saints of my heart



Ἅγιος Μελάνιος (St Melanius) Ἐπίσκοπος Rennes Γαλλίας, 

ἀπό Βρετάνη Γαλλίας (6/1, +535)


Άγιος Έντερν (St Edern / Edeyrn)

ιδρυτής Μονής & ηγούμενος στο Llanedeyrn της Ουαλίας

& ερημίτης στο Lannédern της Βρετάνης στη Γαλλία,

από Ιρλανδία (+6ος αἰ.)


FRANCE OF MY HEART

Ο Άγιος Έντερν (St Edern / Edeyrn) είναι ένας Ιρλανδός Ορθόδοξος Άγιος ο οποίος ἔζησε και ασκήτευσε τον 6ο αιώνα στην Ουαλία και στην Βρετάνη της Γαλλίας. Ηταν συγγενής του Βασιλιά Vortigern και της βασιλικής οικογένειας του Powys της Ουαλίας και αδελφός των Αγίων Aerdeyrn και Elldeyrn της Ουαλίας. Επίσης, ήταν φίλος του Βασιλιά Αρθούρου (King Arthrur) πριν μετακομίσει στην Γαλλία, όπου ασκήτεψε ως ερημίτης.

Ο Άγιος Έντερν (St Edern) είναι ο πολιούχος Άγιος του Lannédern της Γαλλίας και του Llanedeyrn της Ουαλίας όπου ίδρυσε ένα Μοναστήρι το οποίο είχε πάνω από 300 Μοναχούς.

Τον Άγιο Έντερν (St Edern) τον τιμούν όλες οι τοπικές εκκλησίες στην Ουαλία και στη Βρετάνη της Γαλλίας, και ιδιαιτέρως στο Monmouth και στο Llanedeyrn κοντά στο Cardiff της Ουαλίας και στο Lannédern στη Βρετάνη της Γαλλίας.

Συχνά εικονίζεται καβάλα σε ένα ελάφι και η ημέρα της εορτής του είναι στις 6 Ιανουαρίου.

Ο Άγιος Έντερν (St Edern / Edeyrn) ο Ιρλανδός είναι διαφορετικός από τον συνωνόματό του Άγιο Έντερν ή Τέιλο (St Edern / Teilo) τον Ουαλό Επίσκοπο, όπου και αυτός εικονίζεται πάνω σε ένα ελάφι αλλά με Επισκοπικά άμφια. Ο Άγιος Έντερν / Τέιλο ο Ουαλός ήταν Επισκόπος Glywysing και Gwent της Ουαλίας και ιδρυτής της Μονής του Llandaff της Ουαλίας. Εορτάζει στις 6 και 9 Φεβρουαρίου και κοιμήθηκε το 560.

Πηγή:

Wikipedia

&


Orthodox Heart Sites


Ἅγιος Θεοφάνης ὁ Έγκλειστος, 

Ἐπίσκοπος Tambov καί Vladimir Ρωσίας, 

ὅσιος ἐρημίτης στή ἔρημο Βισένσκ Ρωσίας, 

ἀπό Τσερνάφσκα τοῦ Ὀρλώφ (6/1, +1854)

Ο ΟΣΙΟΣ Θεοφάνης ο Έγκλειστος, κατά κόσμον Γεώργιος Βασίλιεβιτς Γοβόρωφ, υπήρξε γιος ιερέως.

Γεννήθηκε στις 10 Ιανουαρίου 1815 στο χωριό Τσερνάφσκα της επαρχίας Ορλόφ.

Από μικρός δέχθηκε την ευεργετική επίδραση που εξασκεί στην ψυχή το εκκλησιαστικό περιβάλλον με τις εικόνες, τις ψαλμωδίες, τις ακολουθίες, τις τελετές. O ίδιος έγραφε ότι το περιβάλλον αυτό αποτελεί τον ισχυρότερο παράγοντα για τη σωστή αγωγή της παιδικής ψυχής.
Μετά από τα πρώτα γράμματα μπήκε στο Σεμινάριο του Ορλόφ (1831-37) και αργότερα ολοκλήρωσε τις σπουδές του στη Θεολογική Ακαδημία του Κιέβου (1837-41).

Καθώς σπούδαζε στο Κίεβο επισκεπτόταν συχνά τα σπήλαια του, που υπήρξαν η κοιτίδα του ρώσικου μοναχισμού. Η Κιεβοπετσέρσκαγια Λαύρα, γεμάτη άφθορα και μυροβλύζοντα λείψανα όσιων, ακτινοβολούσε τη δόξα του λαμπρού της παρελθόντος.
Η καρδιά του νεαρού ιεροσπουδαστού δονήθηκε από τον πόθο της μοναχικής ζωής και λίγους μήνες πριν τελειώσει τις σπουδές του έγινε μοναχός.

O φημισμένος στάρετς Παρθένιος, που ήταν πνευματικός του Μητροπολίτου και της Λαύρας, έδωσε στον νεοκούρο και στους συντρόφους του τις εξής συμβουλές:

«Εσείς οι μορφωμένοι μοναχοί να μην ξεχνάτε ότι το πιο απαραίτητο είναι ένα: Η αδιάλειπτη προσευχή με τον νου συγκεντρωμένο στην καρδιά. Αυτό κι εγώ επεδίωκα από τα νεανικά μου χρόνια και φρόντιζα να μη με διακόπτη κανείς από τη συνεχή επικοινωνία μου με τον Θεό».

Τον ίδιο χρόνο (1841) χειροτονείται διάκονος και σε λίγους μήνες ιερεύς.
Τελειώνοντας την Ακαδημία διορίζεται καθηγητής της Ηθικής, της Φιλοσοφίας, της Ψυχολογίας, της Λογικής και των Λατινικών σε διάφορες σχολές και ακαδημίες.

Το 1847 έρχεται στα Βαλκάνια και για επτά χρόνια μελετά τον ελληνορθόδοξο μοναχισμό.

Το 1857 γίνεται πρύτανης της Θεολογικής Ακαδημίας της Πετρουπολέως και επιθεωρητής των θρησκευτικών μαθημάτων σ' όλες τις σχολές της πρωτευούσης και των περιχώρων της.

Το 1859 χειροτονείται επίσκοπος της επαρχίας Ταμπώφ και αργότερα αναλαμβάνει την έδρα της επαρχίας Βλαδιμίρ. Σαν επίσκοπος εργάσθηκε μ' όλες του τις δυνάμεις. Έμεινε κοντά στο ποίμνιο που του εμπιστεύθηκε ο Θεός και δοκίμασε μαζί του πολλές δυσκολίες.

Το 1861 αξιώνεται να παρευρέθη στην ανακομιδή των λειψάνων του αγίου Τύχωνος του Ζαντόνσκ, τον οποίο από τα παιδικά του χρόνια υπεραγαπούσε και προσπαθούσε να μιμηθεί.

Το 1866, μετά από εικοσιπέντε χρόνια πολύπλευρης και καρποφόρου εκκλησιαστικής διακονίας, αφήνει την επαρχία του και κλείνεται σ' ένα φτωχικό κελί στην έρημο Βισένσκ. Εκεί θα ζήση έγκλειστος τα υπόλοιπα εικοσιοκτώ χρόνια της ζωής του.

O αποχαιρετιστήριος λόγος προς το ποίμνιο του είναι συγκινητικός:
«Μη με παρεξηγείτε που σας αποχωρίζομαι. H αγάπη σας δεν θα με άφηνε να φύγω, αν δεν υπήρχε μέσα μου ένας ακατανίκητος πόθος για μια υψηλότερη ζωή... Πάντοτε θα προσεύχομαι να σας χαρίζει ο Κύριος κάθε καλό, να σας γλιτώνει από κάθε συμφορά και να εξασφαλίζει τη σωτηρία σας... Έχετε μάθει τον δρόμο της σωτηρίας, καθώς και όλα τα μέσα που οδηγούν σ' αυτή. Είναι λοιπόν αρκετό να σας υπενθυμίσω τη συμβουλή του αποστόλου Παύλου προς τον Τιμόθεο:

"Την παρακαταθήκην φύλαττε".

Να φυλάγεστε από τους ψευδοδιδασκάλους. Όσους δεν συμφωνούν μ' αυτά που διδάσκει η Εκκλησία να τους απομακρύνετε, οποιαδήποτε θέση και οποιουσδήποτε τίτλους κι αν κατέχουν... Πίσω από τη γνησιότητα της πίστεως έρχεται η επίσκεψις της θείας χάριτος. Με τη βοήθεια της οι καθαροί στην ψυχή, βλέπουν τον Θεό από την παρούσα ζωή και προγεύονται τη μακαριότητα της αιωνίας».

O όσιος Θεοφάνης υπήρξε πολυγραφότατος. Η αδελφή του Λέοντος Τολστόι έλεγε: «Δύο σύγχρονοι μας έγραψαν πολλά. O αδελφός μου Λέων και ο επίσκοπος Θεοφάνης. Με τη διαφορά ότι ο ένας έγραψε προς απώλεια της ψυχής, ενώ ο άλλος προς σωτηρία της».
Τα συγγράμματά του είναι κλασσικά και διαιρούνται σε ηθικά, ερμηνευτικά και μεταφραστικά.

Μετέφρασε στα ρωσικά τη «Φιλοκαλία» και παρουσίασε σ' ένα μεγάλο σύγγραμμα πολλούς κανόνες των άγιων Παχωμίου, Μεγάλου Βασιλείου, Βενεδίκτου και Κασσιανού. Από σκέψεις και βιώματα δικά του αποτελείται και το μεγαλύτερο μέρος του περίφημου φιλοκαλικού έργου της μονής του Βάλαμο «Η νοερά άθλησης».

Καθημερινά έφθαναν στο ερημικό κελί του πολυάριθμες επιστολές, απ' όλα τα μέρη της Ρωσίας, με διάφορα ερωτήματα. Προσπαθούσε ν' απαντά σε όλες. Έτσι στο διάστημα των εικοσιοκτώ ετών της έγκλειστης ζωής του, έγραψε πολλές χιλιάδες γράμματα που αποτελούν έναν ανεκτίμητο πνευματικό θησαυρό.
Στην έρημο Βισένσκ ο όσιος Θεοφάνης δεν άλλαξε μόνο τη λαμπρή αρχιερατική στολή με το ταπεινό ένδυμα του ασκητού, αλλά προσπάθησε να θάψει και ότι κοσμικό είχε: τη σοφία του, τα αξιώματα του, τον ίδιο τον εαυτό του!
Αλλά όπως ο ήλιος δεν μπορεί να κρυφτή, έτσι και η έρημος δεν μπόρεσε να κρύψει τον μεγάλο φωστήρα. H έρημος Βισένσκ έγινε φάρος υψηλής πνευματικής ακτινοβολίας. Ενώ σταμάτησαν τα φλογερά κηρύγματα του λαμπρού επισκόπου, τα συγγράμματα και οι επιστολές του κατέκλυζαν ολόκληρη την απέραντη Ρωσία. Ενσάρκωναν τη γνησιότητα και την αυθεντικότητα της Ορθοδοξίας, γι' αυτό είχαν και έχουν απήχηση σε κάθε ορθόδοξο χριστιανό.

Η μακαριά ψυχή του ανήλθε στα ουράνια σκηνώματα το 1894.
Έναν αιώνα αργότερα η Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας της Ρωσίας διακήρυξε επίσημα την αγιότητα του ηρωικού ιεράρχου — αγιότητα ανέκαθεν (ομολογημένη από τον ευσεβή ρωσικό λαό - για τη συμβολή του στην πνευματική αναγέννηση της συγχρόνου του ρωσικής κοινωνίας, για τα οικοδομητικά και ερμηνευτικά του συγγράμματα και κατ' εξοχήν βέβαια για την άγια ζωή του, ζωή που δεν ήταν παρά η συνέπεια της βαθειάς θεολογικής και εμπειρικής βιώσεως της Ορθοδοξίας.

Όλ' αυτά «μας επιτρέπουν να βλέπουμε τις διδαχές και τις συγγραφές του, σαν ανάπτυξη της αγιοπατερικής διδασκαλίας, με την οποία διατηρούν την ίδια ορθόδοξη καθαρότητα και την ίδια διάφανη θεοπνευστία» (Πράξης Ιεράς Τοπικής Συνόδου της Ρωσικής Εκκλησίας, 6-9 Ιουνίου 1988).


Γέροντας Ἱερώνυμος ὁ Σιμωνοπετρίτης-Ἁγιορείτης, 

ἡγουμενος στή Μονή Ἀναλήψεως-Μετόχι Ἱ. Μ. Σίμωνος Πέτρας στό Βύρωνα Ἀθήνας, 

ἀπό Μονή Σιμωνόπετρας Ἅγ. Ὅρους (6/1, +1957)

Ο Γέροντας Ιερώνυμος, γόνος της αγιοτόκου Μικράς Ασίας, είναι ένα πρόσωπο στο οποίο συνυπήρχαν πολλές και σπάνιες αρετές με μοναδικές ικανότητες και χαρίσματα. Ο διψασμένος και πνιγμένος στην αναζήτηση και τα προβλήματα του κόσμος βρήκε τον πατέρα του. Αυτόν που μπορούσε να ακούσει, να κατανοήσει, να αγκαλιάσει, να δώσει κατεύθυνση και λύση, να εμπνεύσει, να μεταγγίσει ελπίδα, φωτισμό, αγάπη, χάρη Θεού. Βρήκε αυτόν που μιλάει με το σοφό λόγο του, την ενάρετη πολιτεία του, τον θαυμαστό μυστικό κόσμο του.

Από τα σπουδαιότερα, μεγαλύτερα, πιο σημαντικά που έχει να παρουσιάσει στην σύγχρονη ιστορία η Ι. Μ. Σίμωνος Πέτρας του Αγίου Όρους είναι το διακριτικό πρόσωπο του για δέκα περίπου χρόνια Ηγουμένου της π. Ιερωνύμου… Γόνος της αγιοτόκου Μ. Ασίας φυτεύθηκε στο Περιβόλι της Παναγίας και της αγιότητος και έδωσε τα άνθη των αρετών και τους καρπούς της αγιοσύνης του στο μετόχι της Αναλήψεως στο Βύρωνα της Αθήνας. Κάτω από την αγία Τράπεζα του Σιμωνοπετρίτικου παρεκκλησίου της Αγίας Μαρίας της Μαγδαληνής ένα μικρό κιβώτιο διαφυλλάσσει ως πολύτιμο θησαυρό και μοναδική παρακαταθήκη το υπόλειμμα της επίγειας παρουσίας και την υπόμνηση της ουράνιας πορείας, τα άγια λείψανα του ενάρετου ηγουμένου της.

Πίσω από το ιερό βήμα «της Αναλήψεως» ένα κενό μνήμα περιέχει το λίγο χώμα που αγκάλιασε το ελαφρό από την άσκηση σώμα και απορρόφησε τους τελευταίους ελάχιστους φυσικούς χυμούς ενός ανθρώπου γεμάτου πνεύμα, του αγίου οικονόμου της. Ο κόσμος που μέχρι σήμερα προσκυνά απλά και μόνο τον τόπο του και αναμειγνύει τα δάκρυα και τις προσευχές του με την απαλή αλλά βαθειά ανάμνησή του, επιβεβαιώνει την χάρη του και αποδεικνύει την αγιότητά του. Το άδειο μνήμα είναι γεμάτο από χάρη. Ο απών είναι παρών. Η μνήμη του δεν σβήνει στο παρελθόν· ζωογονεί το παρόν και ζωντανεύει το μέλλον.

Έζησε 17 χρόνια στην πατρίδα του την Μ. Ασία, 43 χρόνια στη Μονή της μετανοίας του την Σιμωνόπετρα και 26 χρόνια στην λυχνία του την «Ανάληψη». Στις 7 Ιανουαρίου 1957 (ανήμερα των Χριστουγέννων με το παλαιό ημερολόγιο) αφήνει την τελευταία του πνοή σ’ αυτόν τον κόσμο.
Αυτό είναι το λιτό περίγραμμα της χρονικής διαδρομής ενός αιωνίου ανθρώπου. Πάνω σ’ αυτόν τον σκελετό οικοδομήθηκε η περιπλοκότητα της απλής ζωής του π. Ιερωνύμου και βρήκε έκφραση η μυστική ομορφιά του προσώπου του. Μαζί μ’ αυτό, το μικρό σώμα του με τις ποικίλες ταλαιπωρίες και ασθένειές του και οι σημαντικές και ασήμαντες λεπτομέρειες των γεγονότων της ζωής του συνθέτουν την ορατή εικόνα του που, παρά την απλότητα και σεμνότητα της, προϊδεάζει για κάτι το μεγαλειώδες, για κάτι το μοναδικό, για κάτι το άγιο.

Ο π. Ιερώνυμος δεν είναι αγιορείτης προηγούμενος που κάποτε ήταν οικονόμος της «Αναλήψεως». Είναι ο άγιος που και σήμερα οικονομεί την Σιμωνόπετρα και την «Ανάληψη» και πάντα κοσμεί την Εκκλησία… Ο π. Ιερώνυμος έζησε ως επίγειος άγγελος, ουράνιος άνθρωπος.

(Μητρ. Μεσογαίας και Λαυρεωτικής κ. κ. Νικολάου, Γέρων Ιερώνυμος Σιμωνοπετρίτης, Περιοδ. ΠΕΜΠΤΟΥΣΙΑ τ. 18 σ. 94-103 απόσπασμα).

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου