Photo

23.11.16

Άγιοι: 13 Ιανουαρίου

13 Ιανουαρίου




Ορθόδοξος Συναξαριστής-Αγιολόγιο

 Κελτών Αγίων & Πάντων των Αγίων της Ορθοδόξου Εκκλησίας

Συντάκτης: Άβελ-Αναστάσιος Γκιουζέλης

Email: gkiouz.abel@gmail.com

Αν κάποιος έχει ελεύθερο χρόνο και επιθυμεί να βοηθήσει στην ταξινόμηση των Αγίων (http://saintsofmyheart.wordpress.com) μπορεί να μου στήλει email στο gkiouz.abel@gmail.com για να του στήλω μερικούς Αγίους για ταξινόμηση.

http://gkiouzelis.wordpress.com
http://saintsofmyheart.wordpress.com

Το Αγιολόγιο είναι υπό κατασκευή 
με αρχή κατασκευής το 2004

Συμπεριλαμβάνονται 
& οι Ορθόδοξοι Άγιοι της Δυτικής Ευρώπης
όπου κοιμήθηκαν πριν το 1054 όπου έγινε το 
σχίσμα των Ρωμαιοκαθολικών

Επίσης συμπεριλαμβάνονται όσοι 
Νεομάρτυρες της Συρίας του 21ου αιώνα 
είναι σίγουρα Ορθόδοξοι


Αγιολόγιο Ιρλανδίας - Ορθόδοξοι Ιρλανδοί Άγιοι του Ιανουαρίου


Ἅγιοι:

40 στρατιώτες μάρτυρες στή Ρώμη (13/1, +262)

Αθανάσιος μάρτυς (13/1, +? αἰ.)

Εἰρήναρχος ὅσιος στό Rostov Ρωσίας (13/1, +? αἰ.)

Ποτίτος παιδομάρτυς στή Naples Ἰταλίας (13/1, +? αἰ.)

Παχώμιος καί Παπυρίνος, μάρτυρες στήν Ἑλλάδα (13/1, +? αἰ.)

Ἀγρέκιος Ἐπίσκοπος Trier Γερμανίας (13/1, +335)

Ἐλεάζαρ ὅσιος στή Σκήτη τῆς Νήσου Anzersky τῶν Νήσων Solovets τῆς Λευκῆς Θάλασσας τῆς Ρωσίας (13/1, +1656)

Ἐνογάτος Ἐπίσκοπος St. Malo (=παλαιό Aleth) Γαλλίας (13/1, +631)

Δοσίθεος Ἐπίσκοπος Ζαγκρέμπ Κροατίας, ἱερομάρτυς (13/1, +1945) [15/6 σύναξι]

Βασίλειος Δανέλης, Πρεσβύτερος ἱερομάρτυς στό χωριό Λούτσιο Λοκρίδος, ἀπό χωριό Μαρτίνο Λοκρίδος (13/1, +1948) [Ἐφημέριος στό χωριό Λούτσιο Λοκρίδος ὅπου συνελήφθηκε μαζί μέ ἄλλους συγχωριανούς του ἀπό ἀθέους καί μετά ἀπό φρικτά καί ἀνήκουστα βασανιστήρια, κατεσφάγη στίς 13/1/1948]

Πέτρος Πρεσβύτερος, ἱεραπόστολος καί ἀπολογητής, ἱερομάρτυς στήν Καπιτωλία Συρίας (10/1 μαρτύριο, 13/1 καί 4/10 μνήμη, +715)

Ἰάκωβος Ἐπίσκοπος Νισίβεως Ἰράκ, ὅσιος, ἀπ’ τούς 318 Πατέρες τῆς 1ης Οἰκ. Συνόδου (13/1, +338)

Ἱλάριος Ἐπίσκοπος Poitiers Γαλλίας, ὁμολογητής, ἐξορία στή Μ. Ἀσία ὅπου γνωρίσθηκε μέ Ἁγ. Βασίλειο τό Μέγα (13/1 καί 1/11 κοίμησι, +368)

Βιβέντιος Πρεσβύτερος στήν Poitiers Γαλλίας, ἀπό Ἀνατολική Ἐκκλησία (13/1, +400)

Κέντιγκερν/Κεντιγέρνος Ἐπίσκοπος Γλασκώβης Σκωτίας, Ἰσαπόστολος ΝΔ Σκωτίας καί ΒΔ Ἀγγλίας (13/1 καί 23/1, +612) [πολιοῦχος Γλασκώβης Σκωτίας μαζί μέ μητέρα του Ἁγ. Θενέβα καί προστάτης ὅσων δυσκολεύονται νά συγκεντρωθοῦν στήν προσευχή καί τῶν κατατρεγμένων γυναικῶν]

Γομέσινδος Πρεσβύτερος ἱερομάρτυρας καί Σερβουσδέης, μάρτυρες στήν Cordoba Ἱσπανίας (13/1, +852)

Βέρνος ὅσιος ἱδρυτής Μονῆς στό Cluny Γαλλίας (13/1, +927)

Ἀνδρέας Ἐπίσκοπος Trier Γερμανίας, ἱερομάρτυς (13/1, +235)

Ἐρμής, ἅγιος στήν Κορνουάλλη Ἀγγλίας (13/1, +5ος αἰ.)

Πέτρος, ἅγιος στήν Anium (=παλαιά Ἐλευθερούπολι) (13/1, +309)

[Σημ.: Οἱ παραπάνω Ἅγιοι δέν έχουν μπεί στον κατάλογο άνά ἀλφαβητική σειρά]


Άγιος Ρεμίγιος (St Remigius)

Επίσκοπος Reims Γαλλίας & Ισαπόστολος Γαλλίας (+533)

13 Ιανουαρίου & 1 Οκτωβρίου

20 Οκτωβρίου, Ανακομιδή Ι. Λειψάνων

Ο Άγιος Ρεμίγιος (St Remigius) είναι ένας Ορθόδοξος Άγιος της Γαλλίας και γεννήθηκε το έτος 437 στην πόλη Laon της Γαλλίας. 

Έγινε Επίσκοπος της πόλης Reims της Γαλλίας, αφού πρώτα πούλησε την μεγάλη του περιουσία και διένειμε τα χρήματα στους φτωχούς και σε άλλες ποικίλες αγαθοεργίες. 

Αφοσιώθηκε με θείο ζήλο στη μελέτη του θείου λόγου, στην καταπολέμηση των αιρετικών και το ιεραποστολικό έργο. 

Πρώτιστο μέλημά του ήταν το κήρυγμα της αλήθειας του Ιησού Χριστού στους ειδωλολάτρες. 

Το μεγάλο κατόρθωμα της επισκοπικής του δράσης ήταν η βάπτιση του βασιλιά των Γάλλων Κλόβιου του Α' κατά την ημέρα των Χριστουγέννων του έτους 496, των δύο αδελφών του και 3.000 γυναικών και παίδων. 

Για το τεράστιο ιεραποστολικό του έργο ονομάσθηκε «Απόστολος της Γαλλίας».

Ο Άγιος Ρεμίγιος με το πέρασμα του χρόνου έχασε την όρασή του και κοιμήθηκε οσιακά με ειρήνη το έτος 533.

Πηγή:


Άγιοι... Οι Καλύτεροί μας Φίλοι


Άγιος Έλιαν (St Elian / Eilian / Llanelian),

ο ιεραπόστολος της Κορνουάλλης της Αγγλίας

και ερημίτης στο Llanelian της Ουαλίας,

από Ρώμη (+5ος αιώνας)

12 & 13 Ιανουαρίου

Ο Άγιος Έλιαν (St Elian) καταγόταν από τη Ρώμη και έζησε τον 5ο αιώνα μ.Χ.. Ήρθε στην Αγγλία και εργάστηκε ως ιεραπόστολος στην Κορνουάλλη μαζί με τον Άγιο Ισμαήλ (St Ismael / Isfael) Επίσκοπο Rhos της Ουαλίας, ως ιεραπόστολος στην Κορνουάλλη.

Επειτα ασκήτεψε θεοφιλώς στο Llanelian στην περιοχή βόρεια της Νήσου Anglesey της Ουαλίας όπου ίδρυσε μια εκκλησία γύρω στο έτος 450.

Η Ιερά Παράδοση λέει ότι ήρθε από τη Ρώμη στην Ουαλία μέσω θαλάσσης και απέπλευσε στο Anglesey στο Porth yr Yehen, όπου έχτισε την εκκλησία του.

Είχε υπό την φροντίδα του μία ελαφίνα και για να το προστατέψει απαγόρεψε την κατοχή των λαγωνικών.

Πηγή:

Wikipedia

&


Orthodox Heart Sites


Άγιοι Ερμύλος Διάκονος ιερομάρτυς & Στρατόνικος οι φίλοι, 

μάρτυρες στο Βελιγράδι της Σερβίας (+315)

13 Ιανουαρίου

«Οι άγιοι Έρμυλος και Στρατόνικος έζησαν επί Λικινίου του βασιλέως. Ήταν δε ο άγιος Έρμυλος κατά την Εκκλησιαστική τάξη Διάκονος. Όταν παραστάθηκε μπροστά στον βασιλιά και ομολόγησε το όνομα του Χριστού, πρώτον μεν κτυπήθηκε στους σιαγόνες με κάποια χάλκινα όργανα, έπειτα καταξύσθηκε από πλήθος πληγών, ενώ προσκαλούσε και τον Στρατόνικο, που ήταν φίλος του, να ομολογήσει την πίστη του. Αυτός όταν στράφηκε και είδε τον άγιο Έρμυλο να κτυπιέται στους σιαγόνες και με ράβδους από ξίφη να του ανοίγουν την κοιλιά και την καρδιά, δάκρυσε. Επειδή αμέσως έγινε φανερός ότι συνέπασχε με τον άγιο Έρμυλο με την προαίρεσή του, ομολόγησε ότι και ο ίδιος είναι Χριστιανός. Οπότε κτυπήθηκε κι αυτός και ρίχτηκε μαζί με τον άγιο Έρμυλο στον ποταμό Ίστρο, όπου δέχτηκαν και οι δύο το μακάριο τέλος. Τελείται δε η σύναξή τους στον ευκτήριο οίκο του αρχαγγέλου Μιχαήλ, που βρίσκεται στην Οξεία».

Ο άγιος Ιωσήφ ο υμνογράφος εμμένει στον τρόπο του μαρτυρικού τέλους των αγίων, τον πνιγμό τους στον ποταμό Ίστρο, τον Δούναβη. Θεωρεί ότι ο πνιγμός τους αυτός υπήρξε και το ισχυρότερο όπλο τους, προκειμένου να πνίξουν και οι ίδιοι με τη χάρη του Θεού τον διάβολο, εισερχόμενοι έτσι θριαμβευτικά στη Βασιλεία των Ουρανών. «Στα νερά και οι δύο μαζί δεχτήκατε, σοφοί, το μακάριο τέλος και βυθίσατε σ’ αυτά τον Βελίαρ, τον διάβολο, με τη χάρη του Θεού μας, μακάριοι. Γι’ αυτό και αφού λάβατε ως νικηφόροι το στεφάνι του μαρτυρίου, χαίρεστε μαζί με τις χορείες των αγγέλων» («Εν ύδασιν ομού το μακάριον τέλος εδέξασθε, σοφοί, εν αυτοίς τον Βελίαρ βυθίσαντες, χάριτι του Θεού ημών, Μάρτυρες∙ όθεν στέφανον ως νικηφόροι λαβόντες, συναγάλλεσθε ταις των αγγέλων χορείαις»). Η νίκη τους αυτή απέναντι στον διάβολο μέσω του βυθισμού τους στα νερά παραπέμπει, κατά τον υμνογράφο, στον ίδιο τον Κύριο: και Εκείνος στα ρείθρα του Ιορδάνη ποταμού βύθισε την αμαρτία και την ασέβεια ημών των ανθρώπων, οπότε κατά αντίστοιχο τρόπο και οι άγιοι με το μαρτύριό τους αποξήραναν τους ποταμούς της αθεΐας: «Νάμασι προσκλυζόμενοι του Χριστού, του εν τοις ρείθροις την ημών ασέβειαν βυθίσαντος, αθεΐας ποταμούς, μάρτυρες, απεξηράνατε».

Ο βυθισμός τους στα νερά του ποταμού οδηγεί τον άγιο υμνογράφο να τους δει «αφαιρετικά» με τα μάτια της πίστεως: πριν να ριχτούν οι άγιοι στο ποτάμι, είχαν ήδη «βυθιστεί» οι ίδιοι, είχαν γεμίσει από τα ζωοποιά νάματα της παρουσίας του αγίου Πνεύματος. Βυθισμένοι λοιπόν στα νερά της χάρης του Θεού, ρίχτηκαν στα ρείθρα του ποταμού. Με αποτέλεσμα: αφενός, όπως είπαμε, να πνίξουν τον διάβολο, τον προστάτη της κακίας, αφετέρου οι ίδιοι να γίνουν ένα νέο ποτάμι, που προσφέρει ως κρουνός τα ιάματα της χάρης του Θεού. «Ναμάτων ζωοποιών πληρωθέντες, ποταμίοις απερρίφητε ρείθροις∙ και εν αυτοίς δεδεγμένοι το τέλος, τον της κακίας προστάτην επνίξατε, πανεύφημοι∙ και νυν ημίν ιαμάτων κρουνούς αναβλύζετε». Θυμάται όμως ο άγιος Ιωσήφ και από την Παλαιά Διαθήκη τον προφήτη που ρίχτηκε στη θάλασσα και τον κατάπιε το θαλάσσιο κήτος, τον προφήτη Ιωνά. Στα νερά ο προφήτης, στα νερά και οι σημερινοί άγιοι. Και ποια η εν προκειμένω σχέση; Όπως, λέει, ο Θεός διά του κήτους έσωσε τον προφήτη, έτσι και τώρα έσωσε τους αγίους, ως προς τα αγιασμένα λείψανά τους. Θαυμάζει κανείς την άνεση με την οποία  κινείται ο υμνογράφος της Εκκλησίας μας στον ευρύτερο χώρο της αποκάλυψης του Θεού. Το Πνεύμα του Θεού τον εμπνέει να κάνει συσχετισμούς, που οι πολλοί αδυνατούμε να κάνουμε. «Κήτους γαστρός ο διασώσας, συνεχόμενον Προφήτην  παραδόξως, ποταμίων υμών υδάτων διασώζει τα νικηφόρα λείψανα μετά τέλος, αθλοφόροι» (Αυτός που διέσωσε με παράδοξο τρόπο  από την κοιλιά του κήτους τον Προφήτη που κινδύνευε, ο Ίδιος διασώζει από τα ποτάμια ύδατα και τα δικά σας νικηφόρα λείψανα μετά το τέλος σας, αθλοφόροι). Κι είναι σαν να μας λέει ο άγιος υμνογράφος: όπως ο προφήτης – τύπος της Αναστάσεως του Κυρίου -  μετά τη διάσωσή του κήρυξε τη μετάνοια στους Νινευίτες, έτσι και οι άγιοι κηρύσσουν τη μετάνοια και σε εμάς, μέσα όμως από τα αγιασμένα λείψανά τους. Διότι τα λείψανα των αγίων, μεταφέροντας τη χάρη του Θεού που έχουν, τι άλλο συνιστούν,  παρά μία διαρκή υπόμνηση αφενός της υπέρβασης του θανάτου, αφετέρου της μετάνοιας προς σωτηρία των ανθρώπων;

Πέραν και άλλων εποικοδομητικών διαστάσεων που επισημαίνει από τη ζωή των αγίων ο άγιος υμνογράφος, μας θυμίζει και το εξής: οι άγιοι χριστομάρτυρες Έρμυλος και Στρατόνικος, με την όλη κατά Χριστό πορεία τους κατεδάφισαν τα ινδάλματα της πλάνης, την ειδωλολατρία. Η κατεδάφιση όμως αυτή έγινε με θετικό τρόπο, δηλαδή με τη φανέρωση μέσω της ίδιας τους της ύπαρξης της αλήθειας του Θεού, της γνώσης του αληθινού Θεού, συνεπώς γενόμενοι οι ίδιοι ναοί του ζωντανού Θεού. Κι είναι το σημαντικότερο τούτο  που μας φανερώνουν οι άγιοι: όταν ζούμε με τον τρόπο που θέλει ο Θεός, όταν γινόμαστε φανέρωση του αγίου θελήματός Του, τότε εξαφανίζεται το όποιο σκοτάδι της πλάνης και κτίζονται στον κόσμο οι αληθινοί ναοί, οι ίδιες οι υπάρξεις των χριστιανών. «Ινδάλματα πλάνης ηδαφίσατε, απλανείς Χριστομάρτυρες∙ εαυτούς δε ανεστήσατε ναούς σεπτούς και στήλας της θεογνωσίας» (Κατεδαφίσατε τα ινδάλματα της πλάνης, απλανείς χριστομάρτυρες. Κι αναστήσατε τους εαυτούς σας σαν σεπτούς ναούς και στήλες της θεογνωσίας).


Άγιος Μάξιμος ο Καυσοκαλυβίτης, ο δια Χριστόν Σαλός 

13 Ιανουαρίου (+1320)

Ο άγιος Μάξιμος γεννήθηκε στη Λάμψακο του Ελληνόσποντου από ευσεβείς γονείς το 1280 μ.Χ. Οι γονείς του τον ανέθρεψαν με ευλάβεια δίνοντάς του όσα πολεμοφόδια χρειαζόταν ένας ενάρετος χριστιανός.

Στα 15 του χρόνια έγινε μοναχός και υποτάχθηκε σε κάποιο σεβάσμιο γέροντα στο όρος Γάνο της Θράκης. Εκεί δεν άργησε υπό την καθοδήγηση του πνευματικού του πατέρα να προκόψει σε όλες τις αρετές της χριστιανοσύνης φτάνοντας σε ψηλά μέτρα αγιότητας. Νηστεία, αδιάλειπτη προσευχή, αγρυπνία και προπαντός ταπείνωση υπήρξαν τα αδιαφιλονίκητα όπλα του έναντι των πειρασμών κάποιου νέου της ηλικίας του.

Μετά από λίγο καιρό ο γέροντάς του κοιμήθηκε και έτσι ο Μάξιμος αναγκάστηκε να ψάξει για άλλο πνευματικό πατέρα και για το σκοπό αυτό να πάει στο Παπίκιο Όρος , όπου διέμεινε για λίγο καιρό με άλλους ασκητές. Ακολούθως έφυγε για την Κωνσταντινούπολη για προσκύνημα. Εκεί ο πατριάρχης  άγιος Αθανάσιος (28 Οκτωβρίου) εκτίμησε τις αρετές του και το ταπεινό του φρόνημα, που ήταν και το κύριο χαρακτηριστικό του αγίου. Ο Μάξιμος για να αποφύγει την όποια δόξα και έπαινο μπορούσε να του αποδώσει ο πατριάρχης άρχισε να προσποιείται τον τρελό.

Ζούσε κοντά στο ναό των Βλαχερνών, όπου όλη μέρα ο κόσμος τον κορόιδευε εμπαίζοντάς τον για τις διάφορες παλαβομάρες που έκανε, ενώ τα βράδια προσευχόταν στην εικόνα της Υπεραγίας Θεοτόκου του ναού.

Μετά από όλα αυτά έφυγε για το Άγιον Όρος και συγκαταριθμήθηκε στην αδελφότητα της Μεγίστης Λαύρας .

Εκεί υπέδειξε ιδιαίτερη υπακοή στον ηγούμενο αλλά και σε όλους τους αδελφούς μοναχούς και προσπαθούσε όσο το δυνατό να μιμείται τους μεγάλους ασκητές του Άθω. Δεν έμενε σε κελί για να μην απολαμβάνει καμία άνεση και όταν έψαλλε στο  ναό ήταν πάντοτε δακρυσμένος. Κάποτε είδε την Παναγία μας σε όραμα που τον πρόσταξε να πάει στην κορυφή του Άθωνα για να προσευχηθεί. Εκεί, ενώ προσευχόταν για τρία συνεχόμενα μερόνυχτα του παρουσιάστηκε η Υπεράχραντη Μητέρα του Κυρίου μας Ιησού Χριστού και τον ενδυνάμωσε στον αγώνα του , δίνοντάς του άρτο και λέγοντάς του από τούδε και στο εξής να μείνει μόνος στις απότομες πλαγιές του Άθωνα , όπου θα έσωζε πολλούς που θα πρόστρεχαν κοντά του.

Ο άγιος μετά πήγε στο γέροντά του και του ζήτησε ευλογία να φύγει ιστορώντας του το όραμα. Εκείνος δεν είχε διάκριση κι τον κατηγόρησε ότι είχε δαιμονική φαντασία, γινόμενος παιχνίδι στα χέρια των δαιμόνων. Ο Μάξιμος εξέλαβε αυτά τα λόγια ως θεία βούληση να συνεχίσει την άσκηση της σαλότητας. Άρχισε να ζει στερούμενος ό,τι μπορούσε να του δώσει κάποια άνεση, ακόμα και τα πιο απαραίτητα. Τριγυρνούσε στις κακοτράχηλες ράχες του Άθωνα ανυπόδητος , εκτεθειμένος στις ακραίες καιρικές συνθήκες του χώρου, ιδιαίτερα του Χειμώνα. Έφτιαχνε πρόχειρες καλύβες για να μένει, τις οποίες μετά από λίγο χρονικό διάστημα έκαιγε, για να μην έχει ο,τιδήποτε δικό του ή κάτι με το οποίο μπορούσε να δεθεί συναισθηματικά. ( Έτσι απέκτησε τον τίτλο του καυσοκαλυβίτη ) .

Προσπάθειά του ήταν να γίνεται αντικείμενο χλευασμού από όποιον τον επισκεπτόταν για να μην τυγχάνει σεβασμού. Όποιοι όμως πήγαιναν κοντά του έφευγαν ωφελημένοι από τις νουθεσίες του, παρόλο που αυτές λεγόντουσαν μέσα σε ασυνάρτητα και παλαβά λόγια. Ο όσιος Γρηγόριος ο Σιναϊτης (12 Απριλίου) ακούγοντας για τον Μάξιμο τον έψαξε και όταν τον βρήκε τον έπεισε να του μιλήσει για τους αγώνες του. Όταν τον άκουσε προσεκτικά και αντελήφθη ότι πρόκειται για άγιο άνθρωπο τον συμβούλεψε να αφήσει πια τη σαλότητα και την ερημιά και να μείνει μόνιμα σε ένα μέρος όπου θα μπορούσαν να το βρίσκουν όποιοι τον έψαχναν για ψυχική τους ωφέλεια.

Ο Μάξιμος του έκανε υπακοή και έφτιαξε μια, μόνιμη πλέον , καλύβα, χωρίς όμως ίχνος υλικών που θα τον ευκόλυναν να ζει άνετα. Βασανισμένοι, δυστυχισμένοι, εμπερίστατοι ακόμα και δαιμονισμένοι έβρισκαν παρηγοριά και γιατρειά κοντά του. Έλαβε από το Θεό το προορατικό χάρισμα και προφήτεψε στους αυτοκράτορες Ιωάννη ΣΤ΄ τον Κατακουζηνό (1347- 1354 ) και Ιωάννη Ε΄ τον Παλαιολόγο (1341-1391 ) σε επισκέψεις τους κοντά του για τον εμφύλιο πόλεμο που ακολούθησε .

Έζησε στην καλύβα του αυτή, που ήταν κάτω από σπήλαιο, για 15 χρόνια και μετά πήγε στη Μεγίστη Λαύρα σε ένα μικρό κελί , στο οποίο αργότερα έμενε ο μαθητής και βιογράφος του άγιος Νήφωνας ( 14 Ιουνίου ) . Απεβίωσε ειρηνικά στις 13 Ιανουαρίου 1375 σε ηλικία 95 χρονών.

Από το βιβλίο: “Εμπαίζοντες «Ημείς μωροί δια Χριστόν»”

Ίκαρος Πετρίδης Εκδόσεις: ΜΟΡΦΗ εκδοθήτω Αθήνα – Μάρτιος 2008


Συνεχίζεται...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου