Photo

19.1.17

Άγιοι: 19 Ιανουαρίου

19 Ιανουαρίου




Ορθόδοξος Συναξαριστής-Αγιολόγιο

 Κελτών Αγίων & Πάντων των Αγίων της Ορθοδόξου Εκκλησίας

Συντάκτης: Άβελ-Αναστάσιος Γκιουζέλης

Email: gkiouz.abel@gmail.com

Αν κάποιος έχει ελεύθερο χρόνο και επιθυμεί να βοηθήσει στην ταξινόμηση των Αγίων (http://saintsofmyheart.wordpress.com) μπορεί να μου στήλει email στο gkiouz.abel@gmail.com για να του στήλω μερικούς Αγίους για ταξινόμηση.

http://gkiouzelis.wordpress.com
http://saintsofmyheart.wordpress.com

Το Αγιολόγιο είναι υπό κατασκευή 
με αρχή κατασκευής το 2004

Συμπεριλαμβάνονται 
& οι Ορθόδοξοι Άγιοι της Δυτικής Ευρώπης
όπου κοιμήθηκαν πριν το 1054 όπου έγινε το 
σχίσμα των Ρωμαιοκαθολικών

Επίσης συμπεριλαμβάνονται όσοι 
Νεομάρτυρες της Συρίας του 21ου αιώνα 
είναι σίγουρα Ορθόδοξοι



Αγιολόγιο Ιρλανδίας - Ορθόδοξοι Ιρλανδοί Άγιοι του Ιανουαρίου



Ἅγιος Κοσμᾶς ὁ Χρυσοστόματος, ὅσιος στή Μονή Χρυσοστόμου στήν Κύπρο (19/1, +? αἰ.)

Ἅγιος Γερμανός μάρτυς στή Σμύρνη Μ. Ἀσίας (19/1, +156)

Ἁγία Μεσσαλίνα μάρτυς στήν Ἰταλία (19/1, +251)

Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος Ἐπίσκοπος Κων/πόλεως, ἀπό Ἀριανζοῦ Καππαδοκίας, κοιμήθηκε στήν Ἀριανζό [σπούδασε Ρητορική στήν Ἀθήνα] (25/1 καί 30/1 σύναξι, +390) [ἀνακ. λειψ. 19/1]

Ἅγιος Άλμπερτ / Αλβέρτος (St Albert) Ἐπίσκοπος Cashel Ἰρλανδίας, ἀπό Ἀγγλία, ἱεραπόστολος Ἰρλανδίας καί Γερμανίας, κοιμήθηκε στό Regensburg Γερμανίας (19/1, +800)   ἴδιο μέ Ράβενσμπρουκ πού μαρτύρησε Ἁγ. Μαρία  Skotsova??

Ἅγιος Μελέτιος ὁ Γαλλησιώτης καί Σιναΐτης, ὅσιος ὁμολογητής (19/1, +1283)

Ἅγιος Βερουΐνος/Βρανουαλάντερ (St Branwallader) Ἐπίσκοπος Jersey Ἀγγλίας, ἐρημίτης στά Νησιά Channel Ἀγγλίας, ἱεραπόστολος Κορνουάλλης Ἀγγλίας καί Βρετάνης Γαλλίας καί ἱερομάρτυς στήν Κορνουάλλη Ἀγγλίας (16/5, +637) [19/1 ἀνακ. λειψ.]

Ἅγιος Ναθάλαν (St Nathanal) Ἐπίσκοπος Tullicht Σκωτίας (19/1, +678)

Ἅγιος Ἀρκόντιος (St Arcontius) Ἐπίσκοπος Viviers Γαλλίας, ἱερομάρτυς (19/1, +8ος αἰ.)

Ἀντώνιος ὁ στυλίτης, ὅσιος ἐρημίτης στό Μαρτομκόφι Γεωργίας, ἀπ’ τούς Ὁσίους 12 Πατέρες τῆς Γεωργίας μετά τοῦ Ὁσίου Ἰωάννου Ζεντασνέλι (19/1, 7/5 καί 16/8, +6ος αἰ.)

Ἅγιοι Παῦλος, Γερόντιος, Ἰανουάριος, Σατουρνίνος, Σουξέσσος, Ἰούλιος, Κάτος, Πία καί Γερμάνα, μάρτυρες στήν Νουμίδια Ἀλγερίας (19/1, +2ος αἰ.)

Ἅγιος Φιρμίνος (St Firminus) 3ος Ἐπίσκοπος Gabales Γαλλίας (19/1, +? αἰ.)

Ἅγιος Ποντιανός (St Pontian) του Spoleto Ἰταλίας (19/1, +169)

Ἅγιος Βασσιανός (St Bassian) Ἐπίσκοπος Lodi Ἰταλίας (19/1, +413)

Ἅγιος Κοντέστος (St Contestus) Ἐπίσκοπος Bayeux Γαλλίας (19/1, +413)

Ἅγιος Λομέρ / Λαυδομάρος (St Lomer / Laudomarus) Πρεσβύτερος ὅσιος ἐρημίτης καί ἱδρυτής Μονῆς στό Corbion Γαλλίας (4/1 & 19/1, +593)

Ἅγιος Ρεμίγιος (St Remigius) Ἐπίσκοπος Rouen Γαλλίας (19/1, +772)

Ἅγιος Κατέλλος (St Catellus) Ἐπίσκοπος Castellamare Ἰταλίας (19/1, +9ος αἰ.)

Άγιος Μακάριος ο Ρωμαῖος, όσιος στό Novgorod Ρωσίας (19/1, +16ος-17ος αἰ.)

Ἅγιος Θεόδωρος ὁ ἐγκρατής, ὅσιος δια Χριστόν σαλός, στό Novgorod Ρωσίας (19/1, +1329

[Σημ.: Οἱ παραπάνω Ἅγιοι δέν έχουν μπεί στον κατάλογο άνά ἀλφαβητική σειρά]


Άγιος Βαλεντίνος Πρεσβύτερος Ιερομάρτυς της Ρώμης, 

ένας Ορθόδοξος Άγιος (+269)






Άγιος Βαλεντίνος της Ρώμης, ένας Ορθόδοξος Άγιος  (+269)

19 Ιανουαρίου, 14 Φεβρουαρίου 

& 5 Ιουλίου

Πηγή:



Άγιος Βαλεντίνος, ένας Ορθόδοξος Άγιος & ο Ορθόδοξος Γάμος

Orhodox Saint Valentine

Η λεγόμενη “γιορτή των ερωτευμένων” έχει θεσπιστεί από κοσμικούς ανθρώπους και προσβάλει τον Άγιο. Δεν παύει όμως ο Άγιος να είναι προστάτης όσων θέλουν να παντρευτούν με Ορθόδοξο Γάμο. Όταν ο Ἀγιος ήταν εν ζωή, ο αυτοκράτορας είχε απαγορέψει να παντρεύονται οι στρατιώτες και όσοι δεν είχαν παει στρατό και έτσι οι Χριστιανοί νέοι είχαν πρόβλημα. Αλλά ο Άγιος Βαλεντίνος τους πάντρευε κρυφά και έτσι τον συνέλλαβαν και μαρτύρησε.

Ο Άγιος Βαλεντίνος στα συναξάρια της Ελλάδας και της Ανατολής μνημονεύεται μαζί με τους συμμάρτυρές του στις 19 Ιανουαρίου και στις 5 Ιουλίου! Οι συμμάρτυρές του είναι ο Αγιος Μάριος ο Πέρσης, η σύζυγός του Μάρθα, οι υιοί τους Αββακούμ και Αυδιφάξ και οι μάρτυρες Κρισπίνος και Αστέριος.

Μαρτύρησαν όλοι μαζί το 269 μαζί με τον Αγιο Ιερομάρτυρα Βαλεντίνο ο οποίος είναι Ορθόδοξος Άγιος επειδή μαρτύρησε πριν το σχισμα των Ρωμαιοκαθολικών το οποίο έγινε το 1054.



Άγιοι Βαλεντίνος Πρεσβύτερος, Κυρίνος καί Ἀστέριος, μάρτυρες στή Ρώμη, μετά τοῦ Ἁγ. Μαρίου τοῦ Πέρση (+270)

Άγιοι Μάριος, Μάρθα η σύζυγός του και οι υιοί τους Aυδιφάξ / Οδιφάκιος και Αββακούμ, μάρτυρες στη Ρώμη, απο Περσία (+270)

Ημέρες εορτής:

14 Φεβρουαρίου, 19 Ιανουαρίου & 5 Ιουλίου (+269)


Ο Ἀγιος Βαλεντίνος είναι ένας Ορθόδοξος Άγιος διότι μαρτύρησε το 269

πρίν το σχίσμα των Ρωμαιοκαθολικών (1054)

Τα αρχαία Μαρτυρολόγια της Εκκλησίας της Ρώμης σημειώνουν τη 14η Φεβρουαρίου ως ημέρα μνήμης του «μάρτυρος Βαλεντίνου, πρεσβυτέρου Ρώμης» (Valentinus = σθεναρός στα λατινικά). Δυστυχώς τα ιστορικά στοιχεία που έχουμε για τον άγιο είναι ελλιπή.

Το Μαρτύριο του Αγίου Βαλεντίνου στη Ρώμη

Ο Άγιος Βαλεντίνος έζησε στη Ρώμη τον 3ο αιώνα και ήταν ιερέας ο οποίος μάζι με τον Άγιο Μάριο και την οικογένεια του Αγίου Μαρίου και άλλους Χριστιανούς βοηθούσαν τους μάρτυρες κατά τη διάρκεια των διωγμών από τον αυτοκράτορα Κλαύδιο Β’ το Γότθο. Η μεγάλη αρετή και η κατηχητική δράση του αγίου είχαν γίνει γνωστές· έτσι συνελήφθηκε και παρουσιάστηκε ενώπιον του αυτοκρατορικού δικαστηρίου…

«Γιατί, Βαλεντίνε, θέλεις να είσαι ο φίλος των εχθρών μας και απορρίπτεις τη φιλία μας;», ρώτησε ο αυτοκράτορας. Τότε ο άγιος απάντησε, «Άρχοντα μου, αν ήξερες το δώρο του Θεού, θα ήσουν ευτυχής και μαζί σου η αυτοκρατορία σου, θα απορρίπτατε τη λατρεία των ειδώλων και θα λατρεύατε τον αληθινό Θεό και τον Υιό του Ιησού Χριστό». Ένας από τους παρόντες δικαστές διέκοψε τον άγιο ρωτώντας τον τι πιστεύει για το Δία και τον Ερμή, τότε ο άγιος Βαλεντίνος θαρραλέα απάντησε, «Είναι άθλιοι, και πέρασαν τη ζωή τους μέσα στη διαφθορά και το έγκλημα!». Ο δικαστής, εξαγριωμένος, φώναξε, «βλασφήμησε ενάντια στους Θεούς και ενάντια στην αυτοκρατορία!». Ο αυτοκράτορας εν τούτοις συνέχισε τις ερωτήσεις του με περιέργεια, ικανοποιημένος μιας και βρήκε την ευκαιρία να μάθει ποια ήταν επιτέλους η πίστη των Χριστιανών. Ο Βαλεντίνος βρήκε λοιπόν το θάρρος να τον προτρέψει να μετανοήσει για το αίμα των Χριστιανών που είχε χύσει. «Πίστεψε στον Ιησού Χριστό, βαφτίσου και θα σωθείς, και ήδη από αυτή τη στιγμή θα διασφαλίσεις τη δόξα της αυτοκρατορίας σου και το θρίαμβο των όπλων σου» Ο Κλαύδιος άρχισε να πείθεται, και να λέει σε εκείνους που ήταν παρόντες: «ακούστε τι όμορφη διδασκαλία που μας κηρύττει αυτός ο άνθρωπος». Αλλά ο έπαρχος της Ρώμης, δυσαρεστημένος, άρχισε να φωνάζει «Δείτε πώς αυτός ο Χριστιανός παραπλανεί τον Πρίγκιπά μας». Τότε ο Κλαύδιος, παρέπεμψε τον άγιο σε άλλο δικαστή. Αυτός ονομάζονταν Αστέριος, είχε ένα μικρό κορίτσι που ήταν τυφλό δύο χρόνια. Ακούγοντας για τον Ιησού Χριστό, πως είναι το Φως του κόσμου, ρώτησε το Βαλεντίνο εάν θα μπορούσε να δώσει εκείνο το φως στο παιδί του. Ο άγιος Βαλεντίνος λοιπόν, έβαλε το χέρι του στα μάτια της και προσευχήθηκε: «Κύριε Ιησού Χριστέ, αληθινό Φως, φώτισε αυτό το τυφλό παιδί». Ω θαύμα μέγα! Το παιδί είδε! Έτσι ο δικαστής με όλη την οικογένειά του ομολόγησε το Χριστό. Νήστεψαν για τρεις ημέρες, κατέστρεψαν τα είδωλα που είχαν στο σπίτι τους και τέλος έλαβαν το Άγιο Βάπτισμα. Μόλις ο αυτοκράτορας έμαθε για όλα αυτά τα γεγονότα, σκέφτηκε αρχικά να μην τους τιμωρήσει, όμως η σκέψη πως στα μάτια των υπηκόων του θα φανεί αδύναμος τον ανάγκασε να προδώσει το αίσθημα δικαίου που είχε. Έτσι λοιπόν ο άγιος Βαλεντίνος μαζί με άλλους Χριστιανούς αφού πρώτα τους βασάνισαν τους αποκεφάλισαν στις 14 Φεβρουαρίου του έτους 268 (ή 269 ή 270).

Το σώμα του Αγίου ιερομάρτυρος Βαλεντίνου το περισυνέλεξε και το ενταφίασε στον κήπο του σπιτιού της, στη Φλαμινία οδό, η ευγενής Χριστιανή Σαβινέλλα. Επί Επισκόπου Ρώμης Ιουλίου του Α΄ (337- 352) κοντά στον τάφο του Αγίου χτίστηκε προς τιμή του μάρτυρα, Ναός και κοιμητήριο. Τον 11ο αιώνα, άγνωστο πώς, ο Ναός αυτός καταστράφηκε. Το 1888 ο αρχαιολόγος Μαρούκι μελέτησε την υπόθεση, έκαμε ανασκαφές κι έφερε στο φως τα ερείπια του Ναού του Αγίου Βαλεντίνου.

Οι υπόλοιποι Άγιοι που βοηθούσαν τον Άγιο Βαλέντινο στο έργο του και μαρτύρησαν μαζί του είναι οι εξής:

Άγιος Μάριος ο Πέρσης, η σύζυγός του Μάρθα και οι γιοί τους Αββακούμ και Αυδιφάξ οι οποίοι πήγαν από την Περσία στη Ρώμη για να προσκυνήσουν τους τάφους των Αγίων Αποστόλων και οι μάρτυρες Κυρίνος και Αστέριος οι οποίοι γιορτάζουν όλοι μαζί στις 19 Ιανουαρίου μαζί με τον Άγιο Βαλεντίνο και πάλι.

Ο Άγιος Μάριος ο Πέρσης με τους υπόλοιπους μάρτυρες και μαζί με τον Αγιο Βαλεντίνο τον ιερεα υπαρχουν κανονικά στα Συναξάρια της Εκκλησίας στην Ανατολή (Ελλάδα κλπ.).

Ο Άγιος Βαλεντίνος ανακηρύχθηκε επίσημα Άγιος το 496 από τον Άγιος Γελάσιο Πάπα Ρώμης, όταν η Ρώμη ήταν ακόμη Ορθόδοξη.


Άγιος Βαλεντίνος ο ανάργυρος ιατρός,

Πρεσβύτερος ιερομάρτυς στή Ρώμη,

καταγόμενος από Αθήνα Ελλάδας (+269)

19 Ιανουαρίου, 14 Φεβρουαρίου & 5 Ιουλίου

╰⊰¸¸.•¨*

Ο Άγιος Βαλεντίνος: Ένας Ορθόδοξος Άγιος



3 φώτο με τα Ιερά Λείψανα του Αγίου Βαλεντίνου


Τα Ι. Λείψανα του Αγίου Βαλεντίνου στην Αθήνα

Μετά το Μαρτύριο κάποιοι Χριστιανοί περιμάζεψαν το σώμα του αγίου και λίγο από το αίμα του σε κάποιο φιαλίδιο. Το σώμα του Μάρτυρα μεταφέρθηκε και θάφτηκε στις Κατακόμβες της Αγίας Πρίσκιλλας, τόπο κατεξοχήν ενταφιασμού των Μαρτύρων. Με την πάροδο του χρόνου, κατά κάποιο τρόπο «λησμονήθηκε» δεδομένου ότι σχεδόν καθημερινά ενταφιάζονταν σε αυτές τις κατακόμβες νέοι Μάρτυρες για αρκετούς αιώνες. Η ανάμνηση όμως του Μαρτυρίου του Αγίου Βαλεντίνου παρέμεινε ζωηρή, ιδιαίτερα στην τοπική Εκκλησία της Ρώμης. Επίσημα η μνήμη του αγίου Βαλεντίνου θεσπίστηκε το 496 από τον Επίσκοπο Ρώμης Αγιο Γελάσιο.

Το 1054 έγινε το Μεγάλο Σχίσμα και ο Επίσκοπος της Ρώμης μαζί με όλη την Δυτική Ευρώπη αποκόπηκε από την Μία, Αγία, Καθολική Ορθόδοξη Εκκλησία.

Το 1815 τα Ιερά Λείψανα του Αγ. Βαλεντίνου δωρήθηκαν από τους Ρωμαιοκαθολικούς σε κάποιον Ρωμαιοκαθολικό Ιταλό ιερέα (κατά την συνήθεια της εποχής). Ύστερα τα λείψανα «χάθηκαν» πάλι και το 1907 τα ξαναβρίσκουμε στη Μυτιλήνη της Ελλάδας στο Ρωμαιοκαθολικό ναό της Παναγίας. Φαίνεται πως μετά το θάνατο του Ρωμαιοκαθολικού ιερέα κάποιος απόγονος του ο οποίος είχε κληρονομήσει τα λείψανα πρέπει να μετανάστευσε στη Μυτιλήνη, στην οποία τότε υπήρχε ακμάζουσα κοινότητα Δυτικό-Ευρωπαίων Ρωμαιοκαθολικών.

Το 1990 τα Ιερά Λείψανα του Αγ. Βαλεντίνου μεταφέρθηκαν από τους Ρωμαιοκαθολικούς στην Αθήνα σε Ρωμαιοκαθολικό ναό της Ιταλικής παροικίας στην Αθήνα, όπου και βρίσκονται μέχρι σήμερα.

Ο Άγιος Βαλεντίνος ήταν Έλληνας καταγόμενος από την Αθήνα

Αρχικά θα πρέπει να πούμε πως επαρκή στοιχεία για την εθνική καταγωγή του Αγίου δεν υπάρχουν εκτός κάποιες ενδείξεις πως ο άγιος ήταν ελληνικής καταγωγής. Ενδεικτικά θα αναφέρουμε πως η αρχαιότερη απεικόνιση του αγίου που φέρει την επιγραφή «O ΑΓΙΟC BAΛΕΝΤΙΝΟC» στα ελληνικά, βρίσκεται στην εκκλησία της Παναγίας της Αρχαίας (Santa Maria Antiqua) του 6ου αιώνα η οποία ήταν η ενορία των Ελλήνων της Ρώμης. Στο ναό αυτό τιμούσαν ιδιαίτερα τους Έλληνες Αγίους και γενικά αυτούς που ήταν από την Ανατολή. Την αγιογράφηση και την ανακαίνιση του ναού είχε παραγγείλει ο Έλληνας Επίσκοπος Ρώμης Ιωάννης ο 6ος (705-707) και την τελείωσαν οι διάδοχοί του, μεταξύ των οποίων ο Άγιος Ζαχαρίας ο τελευταίος Έλληνας Επίσκοπος Ρώμης  (15/3 +752). Ίσως όμως δεν είναι τυχαίο ότι μετά από 17 αιώνες τα Ι. Λείψανα ήρθαν στην Ελλάδα.


Άγιος Βαλεντίνος προστάτης των παντρεμένων & 

όσων τους ενώνει η αγάπη & σκεύτονται να παντρευτούν 

με Ορθόδοξο Χριστιανικό Γάμο

Ο Άγιος Βαλεντίνος που είχε τη φήμη του ειρηνοποιού, κάποια μέρα ενώ καλλιεργούσε στον κήπο του τριαντάφυλλα, άκουσε ένα ζευγάρι να μαλώνει πολύ έντονα. Αυτό συγκλόνισε τον άγιο, ο οποίος αφού έκοψε ένα τριαντάφυλλο, βγήκε στο δρόμο πλησίασε το ζευγάρι και τους παρακάλεσε να τον ακούσουν. Αυτοί έστω και ανόρεκτα υπάκουσαν, ο άγιος αφού τους πρόσφερε το τριαντάφυλλο τους ευλόγησε. Αμέσως η αγάπη επανήλθε ανάμεσα τους, λίγο αργότερα αυτοί επέστρεψαν και ζήτησαν στον άγιο να ευλογήσει το γάμο τους.

Άλλο περιστατικό από την ζωή του αναφέρει πως μια από τις κατηγορίες εναντίον του αγίου ήταν πως είχε απειθαρχήσει στην εντολή του αυτοκράτορα να μην συνάπτουν γάμο άνδρες που δεν είχαν εκπληρώσει τις στρατιωτικές τους υποχρεώσεις, ενώ ο άγιος είχε ευλογήσει το γάμο νεαρών Χριστιανών στρατιωτών με τις αγαπημένες τους.


Άγιος Βαλεντίνος και Ορθοδοξία

Πολλοί είναι όμως αυτοί που προβάλλουν την ένσταση πως ο Άγιος Βαλεντίνος δεν αναφέρεται πουθενά στο εορτολόγιο της Ορθόδοξής Εκκλησίας. Πράγματι στις 14 Φεβρουαρίου στο εορτολόγιο της Εκκλησίας μας αναφέρονται οι όσιοι Αυξέντιος, Μάρωνας και οι νεομάρτυρες Νικόλαος και Δαμιανός. Η εξήγηση είναι απλή: την αρχαία εποχή που συντάσσονταν οι αγιολογικοί κατάλογοι, τα συναξάρια και τα μαρτυρολόγια είχαν καθαρά τοπικό χαρακτήρα και η φήμη ενός αγίου δεν σήμαινε πως εκτεινόταν σε όλη την Εκκλησία. Έτσι υπάρχουν άγιοι που τιμώνταν σε μία περιοχή πολύ ενώ σε άλλη ήταν εντελώς άγνωστοι, π.χ ο άγιος Δημήτριος που είναι πασίγνωστος σε όλη την Ανατολική Εκκλησία, στη Δύση δεν τιμάται καθόλου, είναι σχεδόν άγνωστος, αυτό όμως δε σημαίνει πως δεν είναι άγιος. Άλλο παράδειγμα από τη σύγχρονη Εκκλησία: Πολλοί Νεομάρτυρες της Ελλάδας είναι γνωστοί μόνο στην Ελλάδα και π.χ. στη Ρωσία είναι παντελώς άγνωστοι. Αυτό δε σημαίνει ότι δεν είναι Άγιοι.
Ο Άγιος Βαλεντίνος είναι Άγιος της Μίας, Αγίας, Καθολικής και Αποστολικής Ορθόδοξης Εκκλησίας και δεν τίθεται θέμα επειδή τιμάται στη Δύση σήμερα, το Σχίσμα –η μεγάλη αυτή τραγωδία και μέγα σκάνδαλο της διαίρεσης των Χριστιανών- ήρθε πολύ αργότερα. Όσοι λοιπόν τιμούν τον Άγιο Βαλεντίνο έργο θεάρεστο επιτελούν γιατί «Θαυμαστός ὁ Θεός ἐν τοῖς ἁγίοις αὐτοῦ… καί ὁ Θεός ἡμῶν ἐν ἁγίοις ἐπαναπαύεται».

Τιμή Μάρτυρος-Μίμησις μάρτυρος

Τιμούμε τους αγίους μας και τον Άγιο Βαλεντίνο όταν μιμούμαστε το θάρρος τους να διακηρύττουν την πίστη τους στο Σωτήρα Χριστό ακόμη και με κόστος την ίδια τους τη ζωή. Τους τιμούμε όταν τους επικαλούμαστε να πρεσβεύσουν στον Θεό να μας ελεήσει και να συγχωρέσει τις πολλές μας αμαρτίες. Τους τιμούμε όταν μας είναι υποδείγματα κατά Χριστόν ζωής. Δεν τιμούμε τους αγίους όταν εξαντλούμε την «τιμή» τους σε κοσμικές διασκεδάσεις και γλέντια στην καλύτερη περίπτωση…

Ετσι εμείς οι Ορθόδοξοι, όπως αναφέρεται και στην Ορθόδοξη ιστοσελίδα ORTHODOX ENGLAND εορτάζουμε την μνήμη και το Μαρτύριο του Αγ. Βαλεντίνου στις 14 Φεβρουαρίου και στις 19 Ιανουαρίου με χρονολογία Μαρτυρίου το 269:


Βλ. επίσης:

http://sthermans.ca/saints-life-of-valentine.asp – ST HERMAN OF ALASKA ORTHODOX SOBOR

Τιμή μάρτυρος – Μίμησις μάρτυρος!

Για να μιμηθούμε και για να κάνουμε τον Αγιο Βαλεντίνο να χαίρεται για εμάς πρέπει να ζούμε Χριστιανική ζωή, κοντά στο Μυστήριο της Θείας Εξομολόγησης  κάνοντας Ορθόδοξο Χριστιανικό Γάμο (για όσους επιθυμούν το Γάμο).

Στις παρακάτω Ορθόδοξες ιστοσελίδες υπάρχουν ώρες Εξομολόγησης για να οδηγηθούμε μέσω της Εξομολόγησης ασφαλείς στο Μυστήριο του Γάμου αποκτώντας από το Θεό μία ευλογημένη οικογένεια!

Ώρες εξομολόγησης:




Ἅγιος Σπυρίδων Καραΐνδρος, 

Πρεσβύτερος ἱερομάρτυς στή Δρυμαία Λοκρίδος Φθιώτιδος (+1944)

19 Ιανουαρίου

Συνελήφθηκε ἀπό ἀθέους στίς 19/1/1944. Ὁ ἱερεύς ἦταν ἡλικιωμένος 67 χρόνων καί εἶχε 13 παιδιά. Τόν ἔσυραν μέσα στά χιόνια τοῦ Καλλιδρόμου καί καθοδόν τόν βασάνιζαν ἀπάνθρωπα. Ἔχωναν στά νύχια του μυτερά καλάμια. Τοῦ ἔκοψαν τά δάκτυλα τῶν ποδιῶν του. Τελικά τόν κατέσφαξαν


Αγία Ευφρασία 

μάρτυς στη Νικομήδεια Βιθυνίας Μ. Ασίας (+286-305)

19 Ιανουαρίου

Η Αγία Μάρτυς Ευφρασία καταγόταν από τη Νικομήδεια της Μικράς Ασίας και έζησε κατά τους χρόνους του βασιλέως Μαξιμιανού (285-305 μ.Χ.). Προερχόταν από επίσημη γενιά και διακρινόταν για την σωφροσύνη και το χρηστό της ήθος.

Την Ευφρασία την κατήγγειλαν ότι πιστεύει στον Χριστό. Τότε οι ειδωλολάτρες της ζήτησαν να αρνηθεί τον Χριστό και να θυσιάσει στα είδωλα. Εκείνη όμως έμεινε σταθερή και ακλόνητη στην πίστη της. Για τον λόγο αυτό την παρέδωσαν σε έναν άντρα άξεστο και βάρβαρο να την ατιμάσει. Η Αγία όμως απέφυγε την ατίμωση με τον εξής τρόπο: υποσχέθηκε στον άξεστο και βάρβαρο εκείνον άνθρωπο ότι, αν δεν την πειράξει, θα του δώσει ένα φάρμακο, το οποίο να χρησιμοποιεί στις μάχες, ώστε να μην πληγώνεται από τα ξίφη και τα ακόντια των εχθρών του. Και για να τον πείσει ότι αυτό που του υποσχέθηκε έχει βάση, έσκυψε το κεφάλι της και του είπε να την χτυπήσει με το ξίφος στον αυχένα της, ώστε αμέσως να το επιβεβαιώσει. Εκείνος σχημάτισε την γνώμη ότι ανταποκρινόταν στην πραγματικότητα αυτό που του υποσχέθηκε η Αγία και, αφού σήκωσε το ξίφος του, την κτύπησε δυνατότερα στον αυχένα, με την βεβαιότητα ότι αυτή δεν θα πάθαινε τίποτα.

Έτσι το σχέδιο της Αγίας Μάρτυρος Ευφρασίας πέτυχε. Δηλαδή κόπηκε μεν το κεφάλι της από το ξίφος του δημίου, όμως αυτή διέσωσε την αγνότητά της και έλαβε το στεφάνι του μαρτυρίου.


Η αρχαία Ορθόδοξη εκκλησία που έκτισε ο Άγιος Ναθάλαν (St Nathalan)

στο Cowie της Σκωτίας τον 7ο αιώνα


Άγιος Ναθάλαν (St Nathalan / Nachlan)

Ισαπόστολος & Επίσκοπος Tullich Σκωτίας (+678)

19 Ιανουαρίου

Ο Άγιος Ναθάλαν ή Νάχλαν (St Nathalan ή Nachlan) είναι ένας Ορθόδοξος Άγιος που έδρασε στην περιοχή Aberdeenshire της Σκωτίας.

Ο Άγιος Ναθάλαν (St Nathalan) γεννήθηκε στο χωριό Tullich της Σκωτίας, όπου και έγινε Επίσκοπος. Η παλαιότερη εκκλησία στο Tullich ιδρύθηκε από τον Άγιο Ναθάλαν τον 7ο αιώνα. Επίσης, έχτισε εκκλησίες στο Bothelim και στο Colle της Σκωτίας. Ο Άγιος Ναθάλαν ήταν ένας ευγενής που καλλιεργούσε τη γή. Κατείχε μια μεγάλη περιουσία, την οποία καλλιέργησε και μοίρασε τη συγκομιδή απλόχερα στους φτωχούς.

Ο Άγιος Ναθάλαν ήταν ένας από τους Αποστόλους της Σκωτίας και κατασκεύασε το πρώτο μικρό παρεκκλήσι στο ανεμοδαρμένο Cowie της Σκωτίας κατά τη διάρκεια του 7ου αιώνα.

Ένα πολύ βροχερό καλοκαίρι ο μεγάλος Άγιος Ναθάλαν, στην αδυναμία μιας στιγμής, καταράστηκε τη βροχή η οποία εμπόδιζε την συγκομιδή. Αμεσώς μετανόησε και ως πράξη  μετάνοιας για τη μεγάλη αμαρτία του που καταράστηκε την δημιουργία του Θεού έβαλε αλυσίδες με λουκέτο στο δεξί του χέρι και στο δεξί πόδι του, πέταξε το κλειδί στον ποταμό Dee και αλυσσοδεμένος ξεκίνησε με τα πόδια να πάει στη Ρώμη για να ζητήσει συγχώρεση.

Όταν έφτασε στη Ρώμη κάθισε για δείπνο και όταν έκοψαν στη μέση ένα μεγάλο μαγειρεμένο ψάρι βρήκε το κλειδί των αλυσσιδών του το οποίο είχε ρίξει στον ποταμό Dee πολλούς μήνες προηγουμένως.

Ο Άγιος Ναθάλαν (St Nathalan) κοιμήθηκε οσιακά το 678 και τιμάται ως ένας από τους Ισαποστόλους της Σκωτίας.

Πηγή:

Wikipedia

&


Orthodox Heart

Άγιος Μακάριος Επίσκοπος Ιερισσού (+4ος-5ος αι.)

19 Ιανουαρίου

Ο Όσιος και Θεοφόρος Μακάριος έζησε κατά τους χρόνους των αυτοκρατόρων Μεγάλου Κωνσταντίνου (324-337 μ.Χ.), Θεοδοσίου (379-395 μ.Χ.) και Αρκαδίου (395-408 μ.Χ.). Ήταν ο πρώτος, κατά πάσα πιθανότητα, Επίσκοπος Ιερισσού της Χαλκιδικής και θεωρείται κτήτορας του ναού του Αγίου Στεφάνου της μονής Κωνσταμονίτου του Αγίου όρους.

Κατά τα πρώτα χρόνια της επισκοπικής του διακονίας, συναντήθηκε με τον Μέγα Κωνσταντίνο, ο οποίος επιζητούσε να κτίσει τη Νέα Ρώμη κοντά στον Ακάνθιο ισθμό, που κείται κοντά στην Ιερισσό και το Άγιο Όρος. Με την σοφία των λόγων του έπεισε τον βασιλέα να μην προχωρήσει στην υλοποίηση των σχεδίων του και έτσι διέσωσε το φιλήσυχο της περιοχής και μάλιστα το Άγιον Όρος.

Επί Ιουλιανού του Παραβάτου ο Άγιος καταδιώχθηκε και κατέφυγε στον Άθωνα. Θεωρείται δε δεύτερος κτήτορας της μονής Κωνσταμονίτου.

Ο Όσιος Μακάριος κοιμήθηκε οσίως με ειρήνη επί της βασιλείας του Αρκαδίου (395-408 μ.Χ).

Πηγή:


Άγιοι... Οι Καλύτεροί μας Φίλοι


Άγιος Μακάριος ο Ρώσος, 

Διάκονος στη Μονή Αγίου Θεοδοσίου των Σπηλαίων του Κιέβου

19 Ιανουαρίου

Ο Όσιος Μακάριος ο Ρωμαίος έζησε μεταξύ 13ου και 14ου αιώνα μ.Χ. Μόνασε στη μονή του Αγίου Θεοδοσίου των Σπηλαίων του Κιέβου. Ο Θεός, για τον πνευματικό του αγώνα, τον αξίωσε του χαρίσματος της θαυματουργίας. Ο Όσιος Μακάριος κοιμήθηκε με ειρήνη.


Άγιος Μακάριος ο Καλογεράς, 

ο Εθνοδιδάσκαλος και Ιδρυτής της Πατμιάδας σχολής

19 Ιανουαρίου

Ο Άγιος Μακάριος ο Καλογεράς, ο Εθνοδιδάσκαλος γεννήθηκε στην Πάτμο το 1688 μ.Χ., και ήταν γόνος εύπορης οικογένειας. Αργότερα πήγε στην Κωνσταντινούπολη για σπουδές και ήρθε σ΄ επαφή με σημαντικές οικογένειες και κληρικούς της Βασιλεύουσας. Μετά το τέλος των πολυετών σπουδών του υπηρέτησε ως Διάκονος πλάι στο Μητροπολίτη Νικομήδειας.

Καθώς ο Μακάριος ενδιαφερόταν πολύ για τη διδασκαλία και τη διαπαιδαγώγηση των υπόδουλων Ελλήνων, επέστρεψε στην Πάτμο το 1713 μ.Χ. και ίδρυσε την Πατμιάδα Σχολή. Τα μαθήματα στη σχολή παρέχονταν δωρεάν σε όλους τους μαθητές και αρχικά ο Μακάριος δίδασκε μόνος του. Μετά από μερικά χρόνια, οι καλύτεροι των μαθητών επιλέχθηκαν ως διδάσκαλοι της σχολής. Οι μαθητές αυτοί κατάγονταν από την Πάτμο και από άλλα μέρη της οθωμανικής αυτοκρατορίας. Οι κύριοι συνεργάτες του ήταν ο μοναχός Κοσμάς από τη Λήμνο και ο μοναχός Γεράσιμος ο Βυζάντιος. Ο αριθμός των μαθητών αυξήθηκε σε εκατό, γι' αυτό και θεωρήθηκε απαραίτητη η δημιουργία νέων κτηρίων, τα οποία δημιουργήθηκαν με τη βοήθεια εύπορων δωρητών από την Κωνσταντινούπολη. Η Πατμιάδα μετεξελίχθηκε σε μια από τις σημαντικότερες σχολές του Ελληνισμού.

Ο Μακάριος, ο οποίος είχε εξασθενημένο οργανισμό, απεβίωσε στην Πάτμο το 1737 μ.Χ. , αλλά η έντονη δράση και το έργο του διέσωσαν το όνομά του. Η Ιερωσύνη του δεν ανήλθε ποτέ πέραν του βαθμού του Διακόνου, επειδή αρεσκόταν περισσότερο, όπως ο ίδιος έλεγε να διακονεί παρά να διακονείται.


Άγιος Μακάριος ο Αιγύπτιος, ο Μέγας, 

όσιος στήν Σκήτη της Ερήμου στην Αίγυπτο (+390)

19 Ιανουαρίου

Ο Όσιος Μακάριος ο Αιγύπτιος γεννήθηκε το 301 μ.Χ. σε κάποιο χωριό της Άνω Αιγύπτου και έζησε στα χρόνια του Θεοδοσίου του Μεγάλου (379 - 395 μ.Χ.). Σε ηλικία 30 χρόνων αποσύρθηκε στην έρημο της Νιτρίας και στη Συρία, όπου παρέμεινε για εξήντα ολόκληρα χρόνια και απέκτησε μεγάλη φήμη για τον ασκητικό του βίο και τις άλλες θαυμαστές αρετές του. Επειδή, παρά το νεαρό της ηλικίας του, προέκοπτε στις αρετές ονομάσθηκε «παιδαριογέρων».

Στην έρημο γνώρισε τον Μέγα Αντώνιο του οποίου έγινε μαθητής. Σε ηλικία 40 ετών χειροτονήθηκε πρεσβύτερος και λόγω της ενάρετης ζωής του αξιώθηκε από τον Θεό να λάβει το χάρισμα της θεραπείας των ασθενών και της προφητείας. Λέγεται ότι συνεχώς επικοινωνούσε με τον Θεό «και μάλλον τω πλείονι χρόνω προσδιατριβείν Θεώ ή τοις υπ’ ουρανόν πράγμασιν».

Ο Όσιος Μακάριος ο Αιγύπτιος υπήρξε γέννημα θρέμμα της ερήμου. Για να είναι, λοιπόν, απερίσπαστος και να βρίσκεται σε συνεχή επικοινωνία με τον Θεό, έσκαψε ο ίδιος και άνοιξε μια υπόγεια στοά, που άρχιζε από το κελί του και είχε μήκος εκατό περίπου μέτρα. Στην άκρη της στοάς διεύρυνε τον χώρο και διαμόρφωσε ένα σπήλαιο. Έτσι είχε την δυνατότητα όταν προσέρχονταν σε αυτόν πολλοί άνθρωποι και τον ενοχλούσαν, να κατεβαίνει στη στοά, χωρίς να τον παίρνουν είδηση και μέσω αυτής να πηγαίνει στο σπήλαιο και να κρύβεται, ώστε να μην μπορεί να τον βρει κανένας.

Κάποτε πήγε και συνάντησε τον Άγιο Μακάριο ένας αιρετικός, που είχε μέσα του δαιμόνιο και ισχυριζόταν ότι δεν είναι δυνατό να γίνει ανάσταση νεκρών. Ο Άγιος τότε, προκειμένου να τον πείσει, ανέστησε ένα νεκρό. Έλεγε δε ότι υπάρχουν δύο τάγματα δαιμόνων. Από αυτά, το ένα πολεμά τους ανθρώπους, παρασύροντάς τους σε πάθη τερατώδη και ακατονόμαστα, ενώ το άλλο, το οποίο ονομάζεται και «αρχικό», δημιουργεί στις ψυχές των ανθρώπων διάφορες κακοδοξίες και πλάνες. Αυτούς, μάλιστα, τους δαίμονες του δεύτερου τάγματος, τους ξεχωρίζει ο Σατανάς και τους αποστέλλει στους μάγους και στους αιρεσιάρχες.

Επίσης, κάποτε ένας μαθητής του Οσίου έκλεβε τα πράγματα φτωχών ανθρώπων και, παρά τις συμβουλές του, δεν διόρθωνε το πάθος του αυτό. Με το προορατικό του λοιπόν χάρισμα ο Όσιος, προείπε ότι θα ξεσπούσε η οργή του Κυρίου εναντίων του. Και πραγματικά, ο μαθητής του προσβλήθηκε από μια φοβερή αρρώστια, την ελεφαντίαση. Το δέρμα του σώματός του δηλαδή, ξεράθηκε και ζάρωσε.

Είναι προς πνευματική μας ωφέλεια να αναφέρουμε και ένα άλλο θαυμαστό γεγονός που συνέβη με τον Όσιο Μακάριο: κάποτε εκεί που περπατούσε στην έρημο βρήκε ένα κρανίο. Ήταν κάποιου που είχε διατελέσει ιερέας των ειδώλων. Μόλις ο Μακάριος πλησίασε και τον ρώτησε, άκουσε να του λέει ότι με τις προσευχές του ένιωθαν κάποια μικρή ανακούφιση στον πόνο τους, οι βρισκόμενοι στην κόλαση, όταν τύχαινε ο Όσιος και προσευχόταν υπέρ αυτών.

Ο Όσιος Μακάριος σε προχωρημένη ηλικία εξορίσθηκε σε νησίδα του Νείλου από τον Αρειανό Επίσκοπο Αλεξανδρείας Λούκιο και κοιμήθηκε με ειρήνη σε ηλικία 90 ετών το έτος 391 μ.Χ.

Το όραμα του Οσίου Μακαρίου του Αιγυπτίου

Είπε ο αββάς Μακάριος:
Περπατούσα κάποτε στην έρημο, και βρήκα ένα κρανίο νεκρού πεταμένο στο έδαφος και όταν το κούνησα με την βάϊνη ράβδο μου μίλησε το κρανίο. Και του λέω: Ποιος είσαι εσύ;
Μου αποκρίθηκε το κρανίο:
-Εγώ ήμουν αρχιερέας των ειδώλων και των ειδωλολατρών που απέμειναν σε αυτόν τον τόπο.
Εσύ δεν είσαι ο Μακάριος ο πνευματοφόρος, που όποια ώρα σπλαγχνισθείς τους ευρισκόμενους στην κόλαση και ευχηθείς για αυτούς, ανακουφίζονται λίγο;
Του λέει ο γέρων:
-Ποια είναι η ανακούφιση και ποια η τιμωρία;
Του λέει:
-Όσο απέχει ο ουρανός από τη γη, τόσο είναι το πυρ από κάτω μας, ενώ στεκόμαστε μέσα στο πυρ από τα ποδιά έως το κεφάλι και δεν είναι δυνατό να δει κανείς τον άλλον πρόσωπο με πρόσωπο, αλλά το πρόσωπο του καθενός είναι κολλημένο προς την πλάτη του άλλου.
Όταν λοιπόν εσύ εύχεσαι για μας, τότε βλέπει κανείς λίγο το πρόσωπο του άλλου. Αυτή είναι η ανακούφιση.
Και κλαίγοντας ο γέρων είπε:
-Αλίμονο στην μέρα που γεννήθηκε ο άνθρωπος αν αυτή είναι η ανακούφιση από την τιμωρία.
Του λέει ο γέρων: Υπάρχει άλλη βάσανος χειρότερη;
Του λέει το κρανίο:
-Χειρότερη βάσανος είναι από κάτω μας.
Του λέει ο γέρων:
-Και ποιοι είναι εκεί;
Του λέει το κρανίο:
-Εμείς με την δικαιολογία ότι δεν γνωρίσαμε τον Θεό, ελεούμαστε λίγο τουλάχιστον, ενώ εκείνοι που είχαν γνωρίσει τον Θεό και Τον έχουν αρνηθεί, είναι από κάτω μας.


Άγιος Μακάριος ο Αλεξανδρεύς, 

οσιος μοναχός στην Αλεξάνδρεια (+394)

19 Ιανουαρίου

Ο Όσιος Μακάριος, ο Αλεξανδρεύς, χρημάτισε ιερέας των λεγόμενων κελιών. Υπήρξε υπόδειγμα εγκράτειας και υπομονής και έτσι προικίσθηκε από τον Θεό και με το χάρισμα της θαυματουργίας. Τις αρετές του τις θαύμασε και αυτός ο Μέγας Αντώνιος και είπε: «Ιδού, επαναπαύθηκε επί σέ το Πνεύμα το Άγιο και στο εξής θα είσαι κληρονόμος των αγώνων μου».

Κάθε φορά που ο Όσιος αντιλαμβανόταν ότι κάποιος επιτελούσε ένα σπουδαίο ασκητικό αγώνισμα, υποκινούμενος από έναν Άγιο ζήλο, τον μιμείτο και έκανε και αυτός το ίδιο αγώνισμα. Έτσι, όταν άκουσε ότι οι Ταβεννησιώτες μοναχοί, καθ’ όλη την διάρκεια της Τεσσαρακοστής, έτρωγαν άβραστο φαγητό, πήρε την απόφαση και επί επτά χρόνια δεν έφαγε κανένα μαγειρευμένο φαγητό. Τρεφόταν μόνο με λάχανα ωμά και όσπρια. Επίσης και τον ύπνο του αγωνίσθηκε να περιορίσει στο ελάχιστο. Και, για να το κατορθώσει αυτό, δεν μπήκε κάτω από στέγη επί είκοσι ολόκληρα ημερόνυχτα, φλεγόμενος από τον καύσωνα της ημέρας και ξεπαγιάζοντας από το ψύχος της νύχτας.

Μια φορά ο Όσιος ενοχλήθηκε από το δαίμονα της πορνείας και, προκειμένου να εξουδετερώσει τον δαίμονα αυτό, κατέφυγε σε ένα εντελώς έρημο και ελώδη τόπο, όπου παρέμεινε επί έξι μήνες. Εκεί υπήρχαν κουνούπια πολύ μεγάλα, σαν σφήκες, τα οποία με τα τσιμπήματά τους τον καταπλήγωναν σε όλο του το σώμα. Όταν, λοιπόν, ύστερα από τους έξι μήνες γύρισε στο κελί του, αναγνωριζόταν μόνο από την φωνή του, αφού το σώμα του εξωτερικά είχε παραμορφωθεί και έμοιαζαν με το σώμα ανθρώπων που πάσχουν από την ασθένεια της ελεφαντίασης.

Κάποια φορά ο Όσιος καθόταν στην αυλή και έλεγε λόγους ωφέλιμους σε παρευρισκόμενους εκεί Χριστιανούς. Τότε μία ύαινα, αφού πήρε μαζί της το νεογνό της, το οποίο ήταν τυφλό, πλησίασε τον Άγιο και το έριξε στα πόδια του. Εκείνος, αφού έπτυσε στα μάτια του μικρού ζώου, του χάρισε το φως. Έτσι, θεραπευμένο πλέον, το πήρε η ύαινα και έφυγε. Την άλλη μέρα πρωί-πρωί όμως, αυτή γύρισε πάλι στον Άγιο, φέρνοντάς του από ευγνωμοσύνη μια μεγάλη προβιά για στρώμα. Εκείνος όμως είπε στην ύαινα: «πράγματα προερχόμενα από αδικία εγώ δεν τα δέχομαι». Εκείνη τότε, έσκυψε το κεφάλι και έφυγε από την αυλή.

Έτσι, λοιπόν, αφού ασκήθηκε ο Όσιος Μακάριος και έφθασε σε βαθύ γήρας, κοιμήθηκε με ειρήνη το 395.


Ἀρσένιος Ἐπίσκοπος Κέρκυρας (+953)

19 Ιανουαρίου

Ο Άγιος Αρσένιος έζησε στα χρόνια του αυτοκράτορα Βασιλείου του Μακεδόνα (867 - 886 μ.Χ.), στην Ιερουσαλήμ. Ο πατέρας του ήταν και αυτός από την Ιερουσαλήμ, η δε μητέρα του από τη Βηθανία. Σε μικρή ηλικία οι γονείς του τον αφιέρωσαν σ'ένα των εκεί μοναστηριών, οπού διδασκόταν τη μοναχική ζωή και 12 χρονών εκάρη μοναχός.

Αργότερα έφυγε από την Ιερουσαλήμ και πήγε στη Σελεύκεια, όπου χειροτονήθηκε πρεσβύτερος. Από τη Σελεύκεια επανήλθε στην Ιερουσαλήμ και από εκεί πήγε στην Κωνσταντινούπολη, όπου επί Πατριάρχου Τρύφωνος (928 - 931 μ.Χ.) πήρε Ιερατική θέση. Επί δε του διαδόχου του Τρύφωνα, Θεοφύλακτου (933 - 956 μ.Χ.) εκλέχτηκε επίσκοπος Κερκύρας για την πολύ ενάρετη ζωή του. Σαν ποιμενάρχης διακρίθηκε για την ευαγγελική του δράση και αφοσιώθηκε ολοκληρωτικά στις ανάγκες του ποιμνίου του. Κάποτε όμως, ο Κωνσταντίνος Πορφυρογέννητος (911 - 959 μ.Χ.), άγνωστο για ποιο λόγο, ζήτησε να παρουσιαστούν στη βασιλεύουσα οι Κερκυραίοι πρόκριτοι, ο γέροντας, πλέον Αρσένιος, ανέλαβε να διευθετήσει τα πράγματα και πήγε στην Κωνσταντινούπολη. 

Στην επιστροφή όμως, πέθανε στο δρόμο κοντά στην Κόρινθο. Από εκει μετακομίστηκε στην Κέρκυρα και το Ιερό του λείψανο έκανε, με τη χάρη του Θεού, πολλά θαύματα. 

Ιστορικά στοιχεία αναφέρουν ότι... Κατά τους μέσους χρόνους (9ο αιώνας) οι Σλάβοι πραγματοποιούν καταστροφικές επιδρομές. Η Κέρκυρα δέχθηκε τότε επανειλημμένες επιθέσεις σε μια εκ των οποίων το 933 μ.Χ. ο Μητροπολίτης Αρσένιος επικεφαλής της τοπικής Εκκλησίας έπαιξε σημαντικό ρόλο στην αντιμετώπιση των εχθρών. Όταν το 953 εκοιμήθη, η ανακήρυξή του σε Άγιο και προστάτη του νησιού και του Φρουρίου φανερώνει τις δύσκολες συνθήκες που αντιμετώπισε η Κέρκυρα την εποχή αυτή. 

Η ιστορία και η παράδοση έχει διασώσει (μέχρι τις ημέρες μας) την σωτήρια παρέμβαση του Αγίου Αρσενίου κατά την πολιορκία του 933.

Οι Κερκυραίοι αγαπούσαν τον Άγιο Aρσένιο ιδιαίτερα... και παρ' όλο που ήταν μητροπολίτης, τον τιμούσαν σαν «Στρατιωτικό» άγιο - προστάτη τους. Η παλαιά λατρεία του αγίου Αρσενίου... «ατόνησε» μόνο όταν έφτασε στο Νησί το σκήνωμα του Αγίου Σπυριδώνα... αλλά δεν ξεχάστηκε ποτέ.


Άγιος Μάρκος ο Ευγενικός. Ο Αστήρ της Εφέσου, ο υπέρμαχος της Ορθοδοξίας. Ημέρα μνήμης: 19 Ιανουαρίου.

Κρατεί μεν Άτλας μυθικώς ώμοις πόλον,
Κρατεί δ’ αληθώς Μάρκος Oρθοδοξίαν.

Η ΠΑΙΔΙΚΗ ΗΛΙΚΙΑ ΚΑΙ ΟΙ ΣΠΟΥΔΕΣ ΤΟΥ.

Εφέτος κλείνουν 560 έτη από την κοίμηση του εν αγίοις πατρός ημών και ομολογητού Μάρκου αρχιεπισκόπου Εφέσου του Ευγενικού .

Ο άγιος Μάρκος (κατά κόσμο Εμμανουήλ), εγεννήθη από ευσεβείς γονείς το 1392 εις την βασιλίδα των πόλεων, Κωνσταντινούπολιν. Ο πατέρας του ωνομάζετο Γεώργιος και ήτο αρχιδικαστής, σακελλίων και διάκονος της Μεγάλης Εκκλησίας, η μητέρα του ωνομάζετο Μαρία και ήτο θυγατέρα του ευσεβούς ιατρού Λουκά.

Αμφότεροι οι γονείς προσπάθησαν και επέτυχαν να αναθρέψουν τον μικρό Εμμανουήλ εν παιδεία και νουθεσία Κυρίου. Αλλά ο θάνατος του πατρός του άφησε αυτόν και τον μικρότερό του αδελφό Ιωάννη ορφανούς εις νεαρά ηλικία.

Τα πρώτα γράμματα ο άγιός μας τα εδιδάχθη από τον πατέρα του Γεώργιο, ο οποίος είχε μία ονομαστή ιδιωτική σχολή. Μετά τον θάνατον του πατρός του η μητέρα του τον έστειλε να μαθητεύεση εις τους πλέον φημισμένους διδασκάλους της εποχής του, τον Ιωάννη Χορτασμένο (κατόπιν Ιγνάτιο Μητροπολίτη Σηλυμβρίας) και τον μαθηματικόν και φιλόσοφον Γεώργιον Γεμιστόν Πλήθωνα. Μεταξύ των συμμαθητών του ήτο και ο μετ έπειτα άσπονδος εχθρός του Βησσαρίων ο καρδινάλιος.

ΔΙΔΑΣΚΑΛΟΣ ΚΑΙ ΜΟΝΑΧΟΣ.

Όταν ο νεαρός Εμμανουήλ τελείωσε τας σπουδάς του, ανέλαβε την διεύθυνση της πατρικής σχολής και εις σύντομο χρονικό διάστημα ανεγνωρίσθει ως ένας από τους πλέον λαμπρούς διδασκάλους της ψυχορραγούσης πόλεως. Μεταξύ των μαθητών του, που διέπρεψαν αργότερον, ήσαν ο Γεώργιος Γεννάδιος Σχολάριος,ο πρώτος μετά την πτώσιν της Πόλεως Πατριάρχης, ο Θεόδωρος Αγαλλιανός, ο Θεοφάνης Μητροπολίτης Μηδείας και ο αδελφός του Ιωάννης ο Ευγενικός.

Αλλά ο θείος έρως δεν άφησε τον Εμμανουήλ να παρασυρθεί από την γεμάτη υποσχέσεις λαμπρά καριέρα του διδασκάλου, ούτε οι λίαν φιλικές σχέσεις του με τον αυτοκράτορα τον εμπόδισαν να απαρνηθεί τον κόσμο και να καταφύγει εις την νήσον των Πριγκιποννήσων Αντιγόνη, πλησίον του φημισμένου ασκητού Συμεώνος. Εκεί έμεινε αγωνιζόμενος πνευματικώς επί δύο έτη και μετά, κατόπιν των τουρκικών επιδρομών εις τας νήσους, ήλθε με τον γέροντά του εις την περίφημο τότε Μονή του Αγίου Γεωργίου των Μαγγάνων, εις την Κωνσταντινούπολιν.

Ο μοναχός Μάρκος συνέχισε και εις την νέαν μετάνοιά του την σκληράν ασκητικήν ζωήν. Εις την μονήν των Μαγγάνων, ο άγιος Μάρκος συνέθεσε σχεδόν τα περισσότερα από τα 100 έργα του που έχουν διασωθεί μέχρι σήμερον. Ιδιαιτέρως σημαντικά είναι τα έργα που έγραψε εναντίων των λατινοφίλων αντιπάλων του Αγίου Γρηγορίου του Παλαμά, τον οποίον εσέβετο πολύ και τον είχε ως πρότυπο του. Εις την Μονήν αυτήν ο Μάρκος έλαβε και το χρίσμα της ιεροσύνης, κατόπιν πιέσεως, διότι ο ίδιος θεωρούσε τον εαυτό του ανάξιο δια τέτοιον υψηλόν λειτούργημα. Σύντομα δε απέκτησε και φήμη καλού πνευματικού, δι,αυτό πολλοί κληρικοί και λαϊκοί έγραφον εις τον άγιον ζητώντες την γνώμη του επί διαφόρων ζητημάτων.

ΕΙΣ ΤΗ ΣΥΝΟΔΟΝ ΤΗΣ ΦΕΡΡΑΡΑΣ.

Το 1436 και ενώ ακόμη ήτο ιερομόναχος ο Πατριάρχης Αλεξανδρείας τον διορίζει ως αντιπρόσωπο του εις την συγκληθείσαν σύνοδον δια ένωσιν των εκκλησιών. Το ίδιον έτος ο Αυτοκράτωρ Ιωάννης ο Παλαιολόγος τον αναγκάζει να δεχθεί τον Μητροπολιτικόν θρόνον της Εφέσου που είχε χηρεύσει εκείνον τον καιρόν.

Ο αυτοκράτωρ δείχνει την μεγάλη εκτίμηση που έτρεφε εις τον άγιον Μάρκον διορίζοντάς τον γενικόν έξαρχον της συνόδου. Ούτως ο άγιος ηναγκάσθη να ακολουθήσει τον Πατριάρχη και την λοιπήν αντιπροσωπία εις την Ιταλία.

Ο άγιος Μάρκος πήγε στην σύνοδον με τας καλυτέρας προθέσεις και έδειξε την διαλλακτικότητά του με τον λόγο που συνέθεσε δια τον πάπαν, προτού ακόμη αρχίσουν αι εργασίαι της συνόδου εις την Φερράραν. Μερικοί μάλιστα Ορθόδοξοι αντιπρόσωποι παρεξήγησαν τον Μάρκον δια την διαλλακτικότητα του ύφους του εις τον διάλογο με τον καρδινάλιο Κεσσαρίνι, και απήτησαν όπως εις το εξής ομιλεί ο Βησσαρίων, Μητροπολίτης Νικαίας.

Το πρώτο θέμα των συζητήσεων ήτο το καθαρτήριο πυρ. Του Βησσαρίωνος αδυνατούντος - λόγω ανεπαρκούς θεολογικής καταρτίσεως - να ομιλήσει, ομίλησε δια τους Ορθοδόξους ο άγιος Μάρκος, εκφωνήσας επί του θέματος τέσσαρες αντιρρητικούς λόγους.

Αι κρυστάλλιναι ορθόδοξοι απόψεις, ως επαρουσιάσθησαν από τον άγιο μας, ενθουσίασαν τον αυτοκράτορα, ο οποίος προσέβλεπε εις τον Μάρκον ως τον μόνον Ορθόδοξο θεολόγο που ηδύνατο να απαντά ευχερώς εις τους λόγους των παπικών. Αλλά ο περί τα θεία άσχετος βυζαντινός αυτοκράτωρ ήλπιζε ότι αι ορθόδοξοι απόψεις θα επεκράτουν, μη γνωρίζων ότι οι παπικοί θα επέμεναν αμετακίνητοι εις τας πλάνας των. Δι΄αύτόν τον λόγο, όταν είδε ότι η παράλογος επιμονή των λατίνων θα ναυαγούσε τον πολιτικό του σκοπό - ήτοι την ένωση των δύο εκκλησιών και την εξ αυτής αναμενόμενη παπική βοήθεια δι αντιμετώπισιν των Τούρκων - άρχισε να πιέζει τους Ορθοδόξους να ακολουθήσουν μία ηπιότερη η καλύτερα ενδοτική γραμμή.

Η ΨΕΥΔΟΕΝΩΣΙΣ.

Οι λατίνοι άρχισαν να εφαρμόζουν την γνωστή τακτική των ψιθύρων, ψευδών και εκβιασμών, και ούτω κατ εκείνη την εποχή διένειμαν εις την Φερράραν εκατοντάδας φυλλαδίων, τα οποία περιείχαν 54 αιρετικές δοξασίας των Ορθοδόξων!!! Βλέποντας την κατάσταση να χειροτερεύει εις βάρος των Ορθοδόξων, δύο εκ των εγκρίτων μελών της Βυζαντινής αντιπροσωπείας, ο Μητροπολίτης Ηρακλείας Αντώνιος, πρώτος τη τάξει Μητροπολίτης του Οικουμενικού θρόνου και ο αδελφός του Μάρκου Ιωάννης, προσπάθησαν να αποδράσουν από την Φερράραν, αλλά ημποδίσθησαν από τον αυτοκράτορα. Και επειδή ο Ιωάννης συνοδευόταν μέχρι τον λιμένα από τον αδελφό του, ο αυτοκράτωρ και ο Πατριάρχης φοβούμενοι τυχόν άλλας απόπειρας αποδράσεως - εν συνεννοήσει μετά των παπικών - μετακίνησαν τις εργασίες της συνόδου από την Φερράραν, που ήτο πλησίον της θαλάσσης, εις την Φλωρεντία.

Όταν δε επανήρχισαν αι εργασίαι της συνόδου ο Εφέσου ήτο ο κύριος ομιλητής των Ορθοδόξων. Αι σαφείς όμως απαντήσεις του και αι ανατροπαί των λατινικών κακοδοξιών προκάλεσαν το μένος των λατινοφρόνων Ορθοδόξων, οι οποίοι με την σιωπηρά συγκατάθεση και ανοχή του αυτοκράτορος προσπάθησαν να διαβάλουν τον άγιο Μάρκο, κυκλοφορούντες μάλιστα και την είδηση ότι ο Εφέσου είχε τρελαθεί. Εις μίαν δε συνεδρίαση της Ορθοδόξου αντιπροσωπείας, όταν ο Μητροπολίτης Εφέσου απεκάλεσε τους παπικούς «αιρετικούς» οι Μητροπολίτες Λακεδαίμονος και Μυτιλήνης ύβρισαν τον άγιο και προσπάθησαν να τον κτυπήσουν.

Ο ΕΦΕΣΟΥ ΜΑΡΚΟΣ ΔΕΝ ΥΠΟΓΡΑΦΕΙ.

Διαπιστώνων ο άγιος ότι όλες οι προσπάθειές του να πείσει τους Ορθόδοξους να μην προχωρήσουν εις την ένωση - γενόμενοι θύματα των παπικών - ήσαν μάταιοι, απεσύρθη από του να συμμετέχει ενεργώς εις τας εργασίας της συνόδου.

Τελικώς την 5 Ιουλίου 1439 υπεγράφη η ένωση και ως αναφέρει ο Συρόπουλος οι περισσότεροι Ορθόδοξοι αντιπρόσωποι υπέγραψαν χωρίς την θέληση των και φοβούμενοι τον αυτοκράτορα. Όταν δε ο πάπας ηρώτησεν εάν υπέγραψε ο Μάρκος και έλαβε απάντηση αρνητική είπε προφορικώς «λοιπόν, εποιήσαμεν ουδέν».Ο υπερόπτης και δεσποτικός πάπας ζήτησε ανερυθριάστως από τον άβουλο βυζαντινό αυτοκράτορα, όπως στείλει τον Μάρκον εις αυτόν δια να τον δικάσει ενώπιον συνοδικού δικαστηρίου, αλλ' ευτυχώς ο αυτοκράτωρ ηρνήθη.

Αργότερα όμως παρεκάλεσε τον Μάρκον, αφού είχε πάρει προφορικές διαβεβαιώσεις δια την ασφάλειάν του από τον πάπα, να εμφανισθεί ενώπιον του ποντίφικα και να εξηγήσει την στάση του. Ο Μάρκος υπακούοντας εις το αυτοκρατορικό πρόσταγμα επήγε εις τον πάπαν. Μάταια όμως προσπάθησε ο αρχιαιρεσιάρχης της δύσεως να τον πείσει να δεχθεί την εκτρωματική ένωση. Όταν δε είδε ότι ο Μάρκος έμεινε αμετακίνητος εις τας απόψεις του, κατέφυγε εις εκβιασμούς και απείλησε ότι θα καταδίκαζε τον άγιό μας ως αιρετικό. Αλλ΄ ο άγιος Μάρκος μη πτοηθείς απήντησε μετά παρρησίας λέγων. «Αι σύνοδοι κατεδίκαζον τους μη πειθωμένους τη Εκκλησία, αλλ' εις δόξαν τινά εναντίον αυτής ενισταμένους και ταύτη κηρύττοντας και υπέρ αυτής αγωνιζόμενους, διό και αιρετικούς εκάλουν αυτούς...Εγώ δε ου κηρύττω ιδίαν μου δόξαν ουδέ τι εκαινοτόμησα, ουδέ υπέρ αλλοτρίου τινός δόγματος και νόμου ενίσταμαι, αλλ' εις την ακραιφνή δόξαν, τηρώ εμαυτόν».

Ο ΛΑΟΣ ΕΠΙΔΟΚΙΜΑΖΕΙ ΤΟΝ ΜΑΡΚΟΝ.

Μετά την προδοτική ένωση της Φερράρας - Φλωρεντίας οι Βυζαντινοί εγκατέλειψαν την Ιταλίαν δια την επιστροφήν των εις την πολιορκουμένην Πόλιν. Ο αυτοκράτωρ παρέλαβε τον άγιον Μάρκον εις το αυτοκρατορικόν πλοίον. Ύστερα από ταξίδι τριών και ήμισυ μηνών έφθασαν τελικώς εις την Κωνσταντινούπολιν. Εκεί οι κάτοικοι εδέχθησαν με αισθήματα εχθρικά και απεδοκίμασαν τους υπογράψαντας την ένωση, αλλ' επεδοκίμασαν και ετίμησαν τον άγιόν μας και ως αναφέρει ο υβριστής του γραικολατίνος επίσκοπος Μεθώνης Ιωσήφ «ο Εφέσου είδε το πλήθος δοξάζων αυτόν ως μη υπογράψαντα και προσεκύνουν αυτώ οι όχλοι παθάπερ Μωϋσεί και Ααρών και ευφήμουν αυτόν και άγιον απεκάλουν»( PG 159, 992).

Ο απλός λαός του Θεού προσέβλεπε εις τον άγιον Μάρκον ως τον μόνον ιεράρχη που είχε το θάρρος και την ικανότητα να υπερασπίσει την Ορθόδοξον πίστη του. Εγνώριζεν ήδη ότι αρκετοί που υπέγραψαν την ένωση είχαν δωροδοκηθεί από τον πάπα, ενώ τα χέρια του Μάρκου ήταν καθαρά. Όταν ο αυτοκράτωρ απεφάσισε να πληρώσει τον πατριαρχικό θρόνο, έστειλε αντιπροσώπους του εις τον άγιον Μάρκον παρακαλών αυτόν να δεχθεί το υψηλόν αξίωμα του Πατριάρχου, αλλ' ο άγιός μας ηρνήθη.

Η ΦΥΛΑΚΙΣΗΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΕΙΣ ΤΗΝ ΛΗΜΝΟΝ.

Την 4ην Μαΐου 1440 ο άγιος Μάρκος ηναγκάσθη να δραπετεύσει από την Βασιλεύουσαν, διότι εκινδύνευε η ζωή του, και να πάει εις την μητροπολιτική του περιφέρεια, την Έφεσον που ήτο κάτω από τους Τούρκους. Εκεί αφού εποίμανεν έπ' ολίγον το λογικόν του ποίμνιον ηναγκάσθη πάλιν, τώρα υπό των Τούρκων και των ενωτικών, να εγκαταλείψει την Έφεσον και εμπήκεν εις πλοίον που επήγαινεν εις το Άγιον Όρος, όπου απεφάσισε να διέλθει τον υπόλοιπο χρόνο της ζωής του. Όταν όμως το πλοίον έκαμε σταθμό εις την Λήμνο ο άγιος ανεγνωρίσθει και αμέσως συνελήφθη, κατόπιν αυτοκρατορικής εντολής και εφυλακίσθη εκεί επί διετία. Κατά την διάρκεια της φυλακίσεώς του υπέφερε πολύ, αλλά ως έγραψε εις τον ιερομόναχο Θεοφάνη τον εν Ευβοία «ο λόγος του Θεού και η της αληθείας δύναμης ου δέδεται, τρέχει δε μάλλον και ευοδούται, και οι πλείονες των αδελφών τη εμή εξορία θαρρούντες βάλλουσι τοις ελέγχοις τους αλιτηρίους και παραβάτας της ορθής πίστεως...».

Από την Λήμνο ο άγιος εξαπέλυσε την περίφημο εγκύκλιο επιστολή του προς τους απανταχού της γης και των νήσων ευρισκομένους Ορθοδόξους Χριστιανούς. Με αυτήν ελέγχει αυστηρώς τους Ορθοδόξους εκείνους που απεδέχθησαν την ένωσιν και με αδιάσειστα στοιχεία αποδεικνύει ότι οι λατίνοι είναι καινοτόμοι και δι' αυτό λέγει : «ως αιρετικούς αυτούς απεστράφημεν, και δια τούτο αυτών εχωρίσθημεν». Καλεί δε ο άγιος τους πιστούς να αποφεύγουν τους ενωτικούς, διότι αυτοί είναι «ψευδαπόστολοι και εργάται δόλιοι».

ΣΥΝΕΧΙΣΗΣ ΤΟΥ ΑΓΩΝΟΣ ΑΠΟ ΤΗ ΜΟΝΗ ΜΑΓΓΑΝΩΝ.

Μετά την αποφυλάκισίν του άγιος Μάρκος πιεζόμενος υπό της ασθενείας του δεν ηδυνήθη να αποσυρθεί εις το Άγιον Όρος, αλλ' επέστρεψεν εις την εν Κωνσταντινουπόλει μονήν του, όπου εγένετο δεκτός μετά τιμών ως άγιος και ομολογητής υπό του πιστού λαού. Από το μοναστήριον του Αγίου Γεωργίου των Μαγγάνων ο νέος ομολογητής διηύθυνε τον αγώνα κατά των ενωτικών, γράφων επιστολάς εις μοναχούς και κληρικούς ενθαρρύνων αυτούς να κρατούν την ορθή πίστη και να μη συνεργάζονται μετά των ενωτικών.

Οι διωγμοί, αι εξουδενώσεις και αι πιέσεις επεδείνωσαν την κατάσταση της υγείας του οσίου πατρός, και ούτω την 23ην Ιουνίου τω 1444, αφού είχε καλέσει πλησίον του τα πνευματικά του τέκνα και ανέθεσε εις τον Γεώργιον Σχολάριον την αρχηγίαν του ανθενωτικού αγώνος, απεδήμησεν εις Κύριον. Ήτο δε τότε 52 ετών.

ΤΙΜΑΙ ΑΓΙΟΥ ΜΕΤΑ ΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟΝ ΤΟΥ.

Ο πιστός λαός του Κυρίου απορφανισθείς, εθρήνησε πολύ δια την απώλειαν του πνευματικού του πατέρα. Ο δε Γεώργιος Σχολάριος, εξεφώνησεν επικήδειον λόγον εις τον οποίον ανέφερε μεταξύ άλλων ότι ο όσιος «εν ιερεύσει διέπρεψεν, εν αρχιερεύσιν διέλαμψεν, ήθλησεν υπέρ της Εκκλησίας πάνυ καλώς αδάμαντος στερεώτερος ώφθη προς την μετάθεσιν...νυν γυμνή τη ψυχή της μακαριότητος εμφορείται ήν επέγνω καλώς και λαβείν εντεύθεν εσπούδασε την εν Χριστώ κεκρυμμένην ζήσας ζωήν και σύνεστι τοις ιεροίς διδασκάλοις της πίστεως, πάντων είνεκα δίκαιος ών εκείνοις συντάττεσθαι». Πνευματικός καρπός του αγίου είναι οι δύο άγιοι μαθηταί του Πατριάρχαι Κωνσταντινουπόλεως Γεννάδιος και Διονύσιος.

Αμέσως μετά την οσίαν κοίμησίν του ο Μάρκος ετιμήθη ως άγιος και ομολογητής.

Αυτό μαρτυρεί με πόνο και ο σύγχρονος και άσπονδος εχθρός του Ιωσήφ, ουνίτης επίσκοπος Μεθώνης, λέγων, «ώσπερ πολλούς μεν και άλλους, και τον καλούμενον Παλαμάν, και τον Εφέσου Μάρκον, ανθρώπους ούτ' άλλως φρενήρεις, αλλά και δοξοσοφίας εμπεπλησμένους, μηδεμίαν αρετήν ή αγιωσύνην εν εαυτοίς έχοντας, μόνον δια το λέγειν και συγγράφειν κατά Λατίνων, δοξάζετε και υμνείτε, και εικόνας εγκοσμείτε αυτοίς και πανηγυρίζοντες, στέργετε αυτούς ως αγίους και προσκυνείτε» ( PG 159, 1357)

Την πρώτη ακολουθία προς τιμήν του αγίου συνέθεσε ο αδελφός αυτού Ιωάννης ο φιλόσοφος. Κατ' αρχάς η μνήμη του εορτάζετο την 23ην Ιουνίου, αλλά βραδύτερον ωρίσθη η 19η Ιανουαρίου - ημέρα προφανώς της ανακομιδής του λειψάνου του αγίου και ταφής αυτού εις την μονήν του Λαζάρου εις τον Γαλατά. Οι αγώνες του Μάρκου όσον και του μαθητού αυτού Γενναδίου ανεγνωρίσθησαν και εδικαιώθησαν από την μεγάλη σύνοδο της Κωνσταντινουπόλεως που τελείωσε το 1484 και κατέγραψε τα ονόματα αυτώ, ως πατέρων αγίων, εις το Συνοδικό της Ορθοδοξίας.

Πηγή: 

Ορθόδοξο Κέντρο Πατερικών Μελετών 

"Ο Άγιος Μάρκος ο Ευγενικός"

Μεθώνη - Πιερίας


Πηγή:


Άγιοι... Οι Καλύτεροί μας Φίλοι


Πορτογαλία,

η πατρίδα των εννεάδυμων Παρθενομαρτύρων


Η πόλη Aguas Santas Ισπανίας όπου μαρτύρησε η Αγία Βιλγκιφόρτις ή Λιμπεράτα

& η αδελφή της Παρθενομάρτυς Μαρίνα το 139 μ.Χ.


Η Αγία Παρθενομάρτυς Βιγκελφόρτις ή Λιμπεράτα η εσταυρωμένη (+139)


Οι εννεάδυμες Παρθενομάρτυρες της Πορτογαλίας:  

Αγίες Βιλγκεφόρτις η εσταυρωμένη, Μαρίνα, Κουϊτερία, Γενεύη, Ευφημία,

Μαρκιάνα, Γερμάνα, Βασιλεία & Βικτωρία,

Παρθενομάρτυρες στη Μεσόγειο (+139)

& ο Άγιος ιερομάρτυς Οβίδιος 3ος Επίσκοπος Braga Πορτογαλίας (+135)

Εορτή στις 9/1, 18/1, 19/1, 22/5, 3/6, 12/7, 20/7, 16/9


Η Αγία Παρθενομάρτυς Βιγκελφόρτις ή Λιμπεράτα η εσταυρωμένη

η οποία στις Ι. Εικόνες παρουσιάζεται και με γένια

& χωρίς τα γένια του θαύματος της Παναγίας για να αποφύγει να παντρευτεί

τον ειδωλολάτρη βασιλιά δια της βίας


Τα ονόματα των εννεάδυμων Παρθενομαρτύρων της Πορτογαλίας είναι τα εξής:


ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΠΟΡΤΟΓΑΛΙΑ

Αγία Βιλγκεφόρτις ή Λιβεράτα ή Ευτροπία (St Wilgefortis / Liberata / Eutropia) η εσταυρωμένη, Παρθενομάρτυς στην Aguas Santas Ισπανίας, από Braga Πορτογαλίας (20 Ιουλίου, +139)

Αγία Μαρίνα ή Μαργαρίδα (St Mariña / Margarida), Παρθενομάρτυς στην Aguas Santas Ισπανίας, από Braga Πορτογαλίας (18 Ιανουαρίου, +139)

Αγία Κουϊτερία ή Κυθέρεια (St Quiteria) Παρθενομάρτυς στην Aire-sur-l’Adour Γαλλίας, από Braga Πορτογαλίας (22 Μαΐου, +139)

Αγία Ευφημία ή Ευμελία (St Eufemia / Eumelia) Παρθενομάρτυς στην Auria της επαρχίας Orense της Ισπανίας από Braga Πορτογαλίας (16 Σεπτεμβρίου, +139)

Αγία Μαρκιάνα ή Μαρίκα (St Marciana / Marica) Παρθενομάρτυς στό Toledo της Ισπανίας, από Braga Πορτογαλίας (9 Ιανουαρίου, +139)

Αγία Γερμάνα (St Germana) Παρθενομάρτυς από Braga Πορτογαλίας (19 Ιανουαρίου, +139) και οι συμμάρτυρές της Άγιοι Παύλος, Γερόντιος, Ἰανουάριος, Σατουρνίνος, Σουξέσσος, Ἰούλιος, Κάτος και Πία, μάρτυρες στήν Νουμίδια Ἀλγερίας (19 Ιανουαρίου, +13)

Αγία Βικτωρία ή Ρίτα (St Victoria / Vitoria / Rita) Παρθενομάρτυς από Braga Πορτογαλίας (17 Νοεμβρίου, +139)

Αγία Γενιβέρα ή Γενεύη (St Genibera / Genebra / Gemma) Παρθενομάρτυς από Braga Πορτογαλίας (+139)

Αγία Βασιλεία ή Βασίλισσα (St Basilia / Basilissa) Παρθενομάρτυς από Braga Πορτογαλίας (12 Ιουλίου, +139)

Εορτή στις 9/1, 18/1, 19/1, 22/5, 3/6, 12/7, 20/7, 16/9


Ο Άγιος ιερομάρτυς Οβίδιος 3ος Επίσκοπος της Braga Πορτογαλίας (+135)

3 Ιουνίου

Ο Άγιος ιερομάρτυς Οβίδιος 3ος Επίσκοπος Braga της Πορτογαλίας ήταν ένας Ορθόδοξος Άγιος του οποίο τα αγάλματα κοσμούν την πόλη Braga της Πορτογαλίας. Γεννήθηκε στη Σικελία της Ιταλίας και το 95 μ.Χ. στάλθηκε από τον Άγιο ιερομάρτυρα Κλήμη Α´ τρίτο Επίσκοπο Ρώμης ως Επίσκοπος στην πόλη Braga της Πορτογαλίας. Εκει στην Braga της Πορτογαλίας βάπτισε της 9 Αγίες Παρθενομάρτυρες όταν εγκαταλήφθηκαν από την μητέρα τους Καλσία. Ο Άγιος Οβίδιος είναι προστάτης των κωφών και όσων πάσχουν από ακουστικές ασθένειες. Μαρτύρησε για την Χριστιανική του Πίστη το 135 μ.Χ.


Άγιος ιερομάρτυς Οβίδιος Επίσκοπος Braga Πορτογαλίας (+135)


Τα Ι. Λείψανα του Αγίου Ιερομάρτυρος Οβιδίου

Επισκόπου Braga Πορτογαλίας (+135)


Η Αγία Παρθενομάρτυς Βιγκελφόρτις ή Λιμπεράτα η εσταυρωμένη

Η Αγίες 9 Παρθενομάρτυρες της Πορτογαλίας γεννήθηκαν το έτος 119 στην Braga της Πορτογαλίας. Ἠταν κόρες του ειδωλολάτρη Λούκιου Καστέλιου Σέβερου και της Καλσίας. Ο Λούκιους Καστέλιος Σέβερος ήταν κυβερνήτης των επαρχιών Γαλικίας και Λουσιτανίας, τα οποία αποτελούν τμήμα της Ιβηρικής Χερσονήσου, σημερινή Ισπανία και Πορτογαλία. Το 119 ενώ ο Λούκιος βρισκόταν σε ταξίδια στις περιοχές του η συζυγός του Καλσία ήταν έγκυος και γέννησε με μία γέννα 9 θυγατέρες. Επειδή η Καλσία φοβήθηκε οτι όταν θα επέστρεφε ο σύζυγός της θα την υποπτευόταν για συζυγικές απιστίες λόγω των πολλών γεννήσεων αποφάσισε να απαλλαγεί από τις ανεπιθύμητες κόρες της και τις έδωσε στην πιστή υπηρέτριά της Σίλα για να τις πνίξει στον ποταμό Miño με αυστηρή μυστικότητα.

Αλλά η Σίλα μόλις είχε βαπτιστεί Χριστιανή, και στο δρόμο προς το ποτάμι συνειδητοποίησε ότι δεν μπορούσε να διαπράξει ένα τέτοιο φρικτό έγκλημα. Έτσι πήγε τα βρέφη σέ ένα φιλικό Χριστιανικό σπίτι όπου τά βάπτισε ο Άγιος ιερομάρτυς Οβίδιος Επίσκοπος Braga της Πορτογαλίας (+135) με τα ονόματα Κουϊτερία, Λιμπεράτα, Βικτωρία, Μαρίνα, Γερμάνα, Ευφημία, Μαρκιάνα, Γκενιβέρα και Βασιλεία [Quiteria, Liberata, Victoria, Marina, Germana, Eufemia, Marciana, Genibera & Basilia]. Ύστερα τα 9 βρέφη τα παρέλαβαν Χριστιανικές οικογένειες και τα μεγάλωσαν με Χριστιανική πίστη. Και οι 9 αδελφές υπόσχέθηκαν παρθενία για την αγάπη του Χριστού.

Το 139, όταν οι 9 παρθένες ήταν 20 ετών, είχαν ήδη άρχισει στην περιοχή φρικτοί διωγμοί κατά των Χριστιανών. Στη διάρκεια των διωγμών οι 9 παρθένες είχαν αφιερώσει τη ζωή τους στο να πηγαίνουν κρυφά στις φυλακές και να ελευθέρωνουν τους Χριστιανούς που ήταν φυλακισμένοι για την Πίστη τους στο Χριστό. Έτσι συνελλήφθηκαν και τις έφεραν στον κυβερνήτη πατέρα τους Λούκιο Καστέλιο ο οποίος στην αρχή δεν κατάλαβε οτι ήταν οι κόρες του. Τις απείλησε με τιμωρία αν δεν αρνηθούν το Χριστιανισμό, αλλά οι 9 παρθένες απάντησαν οτι προτιμούσαν να πεθάνουν χίλιες φορές, αντί να εγκαταλείψουν την πίστη στο Χριστό. Ο Καστέλιος εντυπωσιάστηκε με τη δύναμη των κοριτσιών και, επίσης, διαπίστωσε ότι είχαν μια παράξενη ομοιότητα με τη σύζυγό του. Ρώτησε σχετικά με την προέλευσή τους και κάλεσε την Καλσία, η οποία τις αναγνώρισε αμέσως ως κόρες της. Στη συνέχεια ακολούθησε μια μάχη μέσα στην καρδιά του, μεταξύ της πατρικής αγάπης του και των καθηκόντων του ως διοικητή. Όταν έμαθε ότι ήταν δικές του κόρες, τους είπε να αποκηρύξουν το Χριστό με αντάλλαγμα τα υλικά πλούτη και την πολυτέλεια ως κόρες του κυβερνήτη. Έκανε κάθε δυνατή προσπάθεια να τις πείσει και τούς ζήτησε να θυσιάσουν στους ειδωλολατρικούς θεούς. Η μητέρα τους προσπαθούσε επίσης να τις πείσει με πολλά δάκρυα, αλλά δεν πέτυχε τίποτα. Έτσι ο πατέρας θυμωμένος τους έδωσε μια μέρα να αποφασίσουν να λατρέψουν τα είδωλα και να παντρευτούν ειδωλολάτρες ή να πεθάνουν με φρικτά Μαρτύρια.

Οι 9 αδελφές φυλακίστηκαν αλλά κατάφεραν να αποδράσουν ελευθερώνοντας όλους τους άδικα φυλακισμένους και έφυγαν μακρυά για να μην γίνει ο πατέρας τους παιδοκτόνος. Έτσι έφυγαν από την πόλη από διαφορετικές διαδρομές.

Ο πατέρας τους εξαπέλυσε διωγμό εναντίων τους και στη συνέχεια η κάθε μία από τις παρθένές συνελλήφθηκαν σε διαφορετικές πολεις γύρω από τη Μεσόγειο και μαρτύρησαν.

Οι 2 αδελφές Βιλγκεφόρτις (Λιμπεράτα) και Μαρίνα συνελλήφθηκαν στην πόλη Aquas Santas στην επαρχία Orense στη Γαλικία της Ισπανίας και μετά από μαρτύρια τις θανάτωσαν.


Η Αγία Παρθενομάρτυς Μαρίνα που μαρτύρησε

στην Aquas Santas της Ισπανίας

Πρώτα έβαλαν την Αγία Μαρίνα μέσα σε ένα φούρνο για να την κάψουν ζωντανή αλλά της εμφανίστηκε θαυματουργικά ο Ἀγιος Απόστολος Πέτρος όπου την έβγαλε από το φούρνο και της έφερε νερό για να δροσιστεί. Αργότερα αποκεφαλίστηκε και το κεφάλι της αναπήδησε στο έδαφος θαυματουργικά 3 φορές και δημιουργήθηκαν 3 πηγές στα σημεία αυτά όπου ονομάστηκαν Aguas Santas (=Ιερά Νερά), δίπλα στις οποίες τον 6ο αιώνα μεταξύ 502-593 κτίστηκε Χριστιανικός ναός προς τιμήν της και η σημερινή πόλη Aquas Santas της Ισπανίας.

Στην τοποθεσία του Μαρτυρίου σωζονται ακόμη ο φούρνος των βασανιστηρίων και η φυλακή της Αγία Παρθενομάρτυρος όπου μετατράπηκαν σε Ιερό Ναό τον 6ο αιώνα. Επίσης διασώζεται η μικρή λίμνη-δεξαμενή όπου της έριχνε με θαυματουργικό τρόπο νερό ο Άγιος Απόστολος Πέτρος.


Φώτογραφίες απο το μέρος Μαρτυρίου της Αγίας Παρθενομάρτυρος Μαρίνας,

τα ιερά νερά, ο φούρνος του Μαρτυρίου,

η δεξαμενή με το ιερό νερό του Αγίου Πέτρου,

η φυλακή στην οποία φυλακίστηκε & ο ιερός ναός του 6ου αιώνα.




Ύστερα από το Μαρτύριο της Αγίας Παρθενομάρτυρος Μαρίνας ο ειδωλολάτρης πατέρας τους αποφάσισε να παντρέψει την Αγία Λιμπεράτα ή Βιλγκεφόρτις διά της βίας με τον επίσης παγανιστή βασιλιά της Σικελίας. Η Αγία Λιμπεράτα αρνήθηκε και παρακάλεσε την Παναγία να την βοηθήσει να αποφύγει τον γάμο.

Η απάντηση στις προσευχές της ήταν το πρόσωπό της να καλυφθεί από ένα μούσι, κάτι που έκανε τον επίδοξο σύζυγο να ακυρώσει τον γάμο και τον πατέρα της να την τιμωρήσει με σταύρωση.

Στό Σταυρό η Αγία Βιγκελφόρτις (Λιμπεράτα)  είπε στους παρευρισκόμενους ότι όσοι θυμούνται τα δεινά της, θα απελευθερωθούν από όλα τα βάρη και τις δυσκολίες τους.

Έτσι η Αγία Βιγκελφόρτις (Λιμπεράτα) έγινε προστάτιδα των γυναικών που θέλουν να αποφύγουν ένα κακο γαμο και των κακοποιημένων γυναικών.

Η αδελφή τους Αγία Παρθενομάρτυς Κουϊτερία ή Κυθέρεια συνελήφθηκε στην Aire-sur-l’Adour της Γαλλίας και αποκεφαλίστηκε αμέσως μαζί με άλλες Χριστιανές γυναίκες Μάρτυρες. Μόλις αποκεφαλίσθηκε η Αγία Κουϊτερία θαυματουργικά πήρε στα χέρια της την αγία Κεφαλή της και την πήγε στον Ναό της πόλεως που ήταν αφιερωμένος στην Παναγία.

Η αδελφή τους Αγία Παρθερομάρτυς Ευφημία δεν μπόρεσε να ξεφύγει από τους στρατιώτες που την κυνηγούσαν και στο Εθνικό Πάρκο Peneda-Gerês (National Park Penedo da Santa – Cliff of the Saint) στην Braga της Πορτογαλίας άνοιξε ένας βράχος και την κατάπιε επιτόπου και αμέσως ξεπήδησε μία θερμή πηγή.

Η αδελφή τους Αγία Μαρκιάνα συνελήφθηκε στο Toledo της Ισπανίας όπου και μαρτύρησε.

Η αδελφή τους Αγία Βικτωρία μαρτύρησε στην Κόρδοβα της Ισπανίας.

Η αδελφή τους Αγία Γερμάνα συνελήφθηκε και μαρτύρησε στη Νουμιδία της Β. Αφρικής μαζί με τον Άγιο Μάρτυρα Παύλο και άλλους 17 Μάρτυρες.

Επίσης σε κάποια πόλη της Μεσογείου μαρτύρησαν και οι άλλες δύο αδελφες τους Αγίες Παρθενομάρτυρες Γενιβέρα ή Γενεύη και Βασιλεία.


Η Αγία Παρθενομάρτυς Βικτωρία της Κόρδοβα Ισπανίας


Η Αγία Παρθενομάρτυς Κουϊτερία η οποία μαρτύρησε στη Γαλλία


Η Αγία Παρθενομάρτυς Κουϊτερία


Η Αγία Παρθενομάρτυς Μαρκιάνα του Toledo Ισπανίας


Το Μαρτύριο της Αγίας Παρθενομάρτυρος Μαρκιάνας στο Toledo της Ισπανίας


Η Αγία Παρθενομάρτυς Μαρκιάνα του Toledo Ισπανίας

Επιμέλεια κειμένου:

Άβελ-Αναστάσιος Γκιουζέλης


ORTHODOX HEART SITES

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου