Photo

20.1.17

Άγιοι: 20 Ιανουαρίου

20 Ιανουαρίου




Ορθόδοξος Συναξαριστής-Αγιολόγιο

 Κελτών Αγίων & Πάντων των Αγίων της Ορθοδόξου Εκκλησίας

Συντάκτης: Άβελ-Αναστάσιος Γκιουζέλης

Email: gkiouz.abel@gmail.com

Αν κάποιος έχει ελεύθερο χρόνο και επιθυμεί να βοηθήσει στην ταξινόμηση των Αγίων (http://saintsofmyheart.wordpress.com) μπορεί να μου στήλει email στο gkiouz.abel@gmail.com για να του στήλω μερικούς Αγίους για ταξινόμηση.

http://gkiouzelis.wordpress.com
http://saintsofmyheart.wordpress.com

Το Αγιολόγιο είναι υπό κατασκευή 
με αρχή κατασκευής το 2004

Συμπεριλαμβάνονται 
& οι Ορθόδοξοι Άγιοι της Δυτικής Ευρώπης
όπου κοιμήθηκαν πριν το 1054 όπου έγινε το 
σχίσμα των Ρωμαιοκαθολικών

Επίσης συμπεριλαμβάνονται όσοι 
Νεομάρτυρες της Συρίας του 21ου αιώνα 
είναι σίγουρα Ορθόδοξοι



Αγιολόγιο Ιρλανδίας - Ορθόδοξοι Ιρλανδοί Άγιοι του Ιανουαρίου


Ἅγιοι:

Ἄννα ἡ Ρωμαία, μάρτυς (20/1, +? αἰ.)

Θύρσος καί Ἁγνή, μάρτυρες στά Ἐλιανά (20/1, +? αἰ.)

Θεόδωρος Κούζμιχ ὁ δίκαιος, ὁ κατά κόσμον τσάρος Ἀλέξανδρος (20/1, +1864)

Μαύρος Ἐπίσκοπος Cesena Ἰταλίας (20/1, +946)

Εὐθύμιος ὁ ἡσυχαστής, ὅσιος στή Λάυρα τῶν Σπηλαίων τοῦ Κιέβου Οὐκρανίας (20/1, +14ος αἰ.)

Παρθένιος/Φαῖστος/Φέχιν/Fechin ὅσιος ἱδρυτής καί ἡγούμ. Μονῆς στή Fobhar Ἰρλανδίας (20/1, +605)

Γεννάδιος ὁ Βατοπαιδινός, ὅσιος ἡγούμενος στή Μονή Βατοπαιδίου Ἁγ. Ὄρους (20/1 καί 17/11, +14ος αἰ.)

Φλωρέντιος/Μπλόνατ /Blánaid ἱερομάρτυς καί τελευταῖος ἡγούμενος τῆς Μονῆς τῆς νήσου Iona Σκωτίας, Ἰρλανδός πρίγκιπας (20/1, +825)

Εὐθύμιος ὅσιος μοναχός στό Ζυανζέμσκ (20/1, +1470) [Ἁγιολόγιο Ρωσίας]

Χαρίτων ὅσιος, μαθητής ὁσίου Εὑθυμίου τοῦ Ζυανζέμσκ (20/1, +15ος αἰ.) [Ἁγιολόγιο Ρωσίας]

[ΚΟΙΜΗΣΙ] Θεόκλητος ὁ Διονυσιάτης-Ἁγιορείτης, μοναχός στή Μονή Διονυσίου Ἁγ. Ὄρους-Ἄθωνα [κοίμησι] (20/1, +2006)

[Σημ.: Οἱ παραπάνω Ἅγιοι δέν έχουν μπεί στον κατάλογο άνά ἀλφαβητική σειρά]


Άγιος Μολάγγα (St Molagga)

ιδρυτής και ηγούμενος Μονής στο Timoleague της Ιρλανδίας

& άλλων 2 Μονών στην Κομητεία Cork

Ιρλανδίας (+665)

Ο Άγιος Μολάγγα (St Molagga / Molacus / Laicin) ο Ιρλανδός ιεραπόστολος της Ιρλανδίας και της Μεγάλης Βρεταννίας ήταν μαθητής του Αγίου Δαυϊδ της Ουαλλίας και ιδρυτής και ηγούμενος της Μονής του Fermoy της Ιρλανδίας, στην Κομητεία Cork και κοιμήθηκε στην Ιρλανδία το 665.

Ο πατέρας του Αγίου Μολάγγα (St Molagga) ονομαζόταν Dubhligh και η μητέρα του Mioncolla, οι οποίοι ζούσαν ταπεινά στο (Cloch)-Liathmhuire, κοντά στο Fermoy, στην Κομητεία του Cork της Ιρλανδίας. Οι γονείς του ήταν αρκετά μεγάλοι σε ηλικία και χωρίς παιδιά, όταν o Άγιος Cuimin Fada (12 Νοεμβρίου) με τον αδελφό του Άγιο Comdhan και την συνοδεία τους πέρασαν από το σπίτι του Dubhligh και της Mioncolla και ζήτησαν βοήθεια η οποία και τους δόθηκε.

Αφού μίλησαν για τις συνθήκες της ζωής του ζευγαριού και για το ότι το ζευγάρι δεν είχει παιδιά, ο Άγιος Coimin τους προφήτεψε ότι θα γεννήσουν ένα γιο ο οποίος θα γίνει διάσημος στην Ιρλανδία για τις αρετές του, την αγιότητα του και τη μάθησή του. Επίσης, ότι θα ήταν ένα λαμπρό φως στη γενιά του και σύμβουλος του λαού της χώρας και ασπίδα τους στις αντιξοότητες.

Σύντομα, ο Dubhligh και η Mioncolla βιώσαν μια θαυματουργή αλλαγή στα πρόσωπα τους. Έχασαν όλα τα σημάδια της ηλικίας και έγιναν και πάλι νέοι. Έπειτα, η Mioncolla συνέλαβε και γέννησε τον Molagga μετά από 7 μήνες. Οι άνθρωποι αναρωτήθηκαν για τις αλλαγές τους και πώς μπόρεσαν να έχουν ένα παιδί. Οι συνθήκες του Βαπτίσματος του μικρού Αγίου Μολάγγα (St Molagga) είχαν επίσης ένα θαυματουργό χαρακτήρα, η οποία τελέστηκε από τον Άγιο Cuimin, όταν οι γονείς τον συνάντησαν τυχαία, ενώ σκοπεύουν να πάνε αλλού. Σε κοντινή απόσταση, μια νέα πηγή και ποταμάκι εμφανίστηκαν ξαφνικά για να δώσουν νερό για το Βάπτισμα και ο Άγιος Coimin είδε αγγέλους παρόντες στην τελετή.

Όταν μεγάλωσε ο Άγιος Μολάγγα (St Molagga) απέκτησε πολλές αρετές και πολλή γνώση από μια σειρά ιερών δάσκαλων και καθηγητών. Πιστεύεται ότι είχε εκπαιδευτεί για ένα χρόνο από τον Άγιο Coimin. Όταν έγινε ενήλικας ίδρυσε ένα μοναστήρι κοντά στο Fermoy, ενδεχομένως στο Tullach-Mhin της Κομητείας Tipperary ή στο Teampall-Molagga, περίπου ένα μίλι βορειοανατολικά του Kildorrery (Cill-dá-rí ή Church-of-the-Two-Kings, Εκκλησία των Δύο Βασιλιάδων), στην Κομητεία Cork. Σε κοντινή απόσταση βρίσκονται μια σειρά L(e)abba (=bed of)-Molagga όπου έγιναν πολλά θαύματα σε προσκυνητές.

Περίπου το  620, ο Άγιος Μολάγγα (St Molagga) και η συνοδεία του επισκέφθηκαν το δικαστήριο του τοπικού βασιλιά Cuanna του οποίου η βασίλισσα είχε μόλις πεθάνει στη γέννα. Βάπτισε το αγόρι-το παιδί Cuíganmáthair (Caoi-gan-máthair το οποίο σημαίνει, sorrow-without-mother, θλίψη χωρίς μητέρα) και εξέφρασαν την επιθυμία ότι το παιδί δεν θα πρέπει να είναι χωρίς μητέρα, και τότε η μητέρα βασίλισσα αναστήθηκε και αποκαταστάθηκε στη ζωή. Προέβλεψε επίσης ένα σημαντικό μέλλον για το παιδί.

Λίγη ώρα αργότερα, για να δείξει την αποδοκιμασία του για τις ενέργειες του βασιλιά και των ευγενών, o Άγιος Μολάγγα (St Molagga) εγκατέλειψε την περιοχή και ταξίδεψε στο Conor (Κομητεία Antrim). Στο ταξίδι του για το Conor χρειάστηκε να περάσει πάνω από νερό κάτι που επιτεύχθηκε ως εκ θαύματος, χρησιμοποιώντας απλώς μερικά κλαδιά αντί για βάρκα.

Σε ένα άλλο μέρος ο Άγιος Μολάγγα (St Molagga) ξέχασε το καμπανάκι του (το οποίο κτύπαγαν στην Θεία Λειτουργία πριν Κοινωνήσοιν οι πιστοί) και ως εκ θαύματος το καμπανάκι μεταφέρθηκε στον τόπο όπου ήταν ο Άγιος. Ο τόπος όπου συνέβη το θαύμα αυτό στη συνέχεια ονομάστηκε Tearmonn-an-Chluig, Place-of-the-Bell, δηλαδή Τόπος της Καμπάνας.

Στη συνέχεια, διέσχισε τη θάλασσα και πέρασε απέναντι στη Σκωτία για να θεραπευτεί ένα 17χρονο αγόρι που έπασχε από νοητική στέρηση εκ γεννετής. Στη συνέχεια μετέβη στην Μονή Αγίου Δαβίδ στην Ουαλία και επανέφερε στη ζωή έναν νεκρό μοναχό. Εκεί, μετά από κάποιο χρονικό διάστημα, είδε σε όραμα έναν άγγελο που τον έδωσε εντολή να επιστρέψει στην Ιρλανδία.

Μεταφέρθηκε θαυματουργικά κοντά στο Δουβλίνο, όπου θεράπευσε έναν άρρωστο οπλαρχηγό. Ο οπλαρχηγός του έδωσε για αυτό ένα χωράφι για να κτίσει  μια εκκλησία και μοναστήρι στο Fingall. Εκεί έφερε μέλισσες από την Ουαλία και έτσι ο τόπος πλέον ονομάζεται Lann-Beachaire ή Church-of-the-Bees (=εκκλησία των μελισσών). Στη συνέχεια προχώρησε στην Clonmacnoise όπου παρέμεινε για λίγο πριν επιστρέψει στην επικράτειά του στην Κομητεία Cork, όπου έτυχε θερμής υποδοχής πίσω και του δόθηκαν πολλά δώρα για την εκκλησία και το μοναστήρι του στην Tegh (=House of)-Molagga.

Επίσης ο Άγιος Μολάγγα (St Molagga) ίδρυσε την τοπική Εκκλησία του Timoleague, στην Κομητεία Cork της Ιρλανδίας και θεράπευσε πολλούς ασθενής ώστε να τους βοηθήσει να μετανοήσουν για τις αμαρτίες τους.

Το 664, η Ιρλανδία χτυπήθηκε από έναν καταστροφικό λοιμό, που ονομάζεται Buidhe-Chonaill ή κίτρινος πυρετός. Στο Corcabhaiscind στα Νότιο-Δυτικά της Κομητείας Clare ήταν ιδιαίτερα άσχημα η κατάσταση. Ο Άγιος Molagga πήγε εκεί και βρήκε μόνο 33 άνδρες και 28 γυναίκες στη ζωή. Τους ευλόγησε και δεν υπήρχαν άλλοι θάνατοι από την πανούκλα και αργότερα αυξήθηκαν και πολλαπλασιάστηκαν. Έτσι ο Άγιος Molagga έγινε προστάτης της περιοχής εκείνης.

Διακρίθηκε για πολλές αρετές και θαύματα και αγαπήθηκε και θαυμάστηκε από όλους. Κοιμήθηκε στις 20 Ιανουαρίου, το έτος 655 και θάφτηκε στο Leaba-Molagga.

Πηγή, Μετάφραση & Επιμέλεια:

Wikipedia &


ORTHODOX HEART


Άγιοι Ίννας, Πίννας καί Ρίμμας, 

μάρτυρες στη Σκυθία, μαθητές Αποστόλου Ἀνδρέα (+1ος αἰ.)

20 Ιανουαρίου & 20 Ιουνίου

Οι Άγιοι Ιννάς, Πιννάς και Ριμμάς κατάγονταν από την περιοχή της Σκυθίας και ονομάζονταν «οι κρυστάλλινοι». Μαρτύρησαν αφού τους έβαλαν, δεμένους σε ξύλο και σε καιρό τρομερής παγωνιάς, μέσα σε παγωμένο ποτάμι. Φοβεροί και ανηπόφοροι ήταν οι πόνοι που δοκίμασε εκεί η ολόγυμνη σάρκα τους. Αλλά η ψυχή τους δεν απέβαλε τίποτα από την θερμή ευσέβειά τους. Και έτσι πήραν το στεφάνι του μαρτυρίου.


Εὐθύμιος Ἐπίσκοπος Turnovo Βουλγαρίας, 

πρώην μοναχός Μονῆς Μεγίστης Λαύρας Ἁγ. Ὄρους, 

ἐξορίσθηκε ἀπ’ τούς Τούρκους καί κοιμήθηκε στή 

Μονή Μπάσκοβο Φιλιππουπόλεως 

τῆς Βουλγαρίας,  

από Turnovo Βουλγαρίας [σύντομη ἐξορία στή Λῆμνο] (+1402)

20 Ιανουαρίου

Ο Άγιος Ευθύμιος έζησε μεταξύ 14ου και 15ου αιώνα στη Βουλγαρία. Γεννήθηκε περί το 1325-1330 στην τότε Βουλγαρική πρωτεύουσα Τύρνοβο από ευγενή οικογένεια, ίσως εκείνη των Καμπλάκ. Είχε την τύχη να έχει εκείνον που θα ήταν ο καλός του βιογράφος, έναν από την οικογένειά του, τον Γρηγόριο Καμπλάκ, που μετέπειτα έγινε Μητροπολίτης του Κιέβου και έλαβε μέρος στη Σύνοδο της Κοστάντζας (1414 - 1417).

Σε αρκετά νεαρή ηλικία έλαβε το μοναχικό σχήμα στη μονή της Παναγίας της Οδηγήτριας, στα προάστια της Βουλγαρικής πρωτεύουσας.

Το 1350 εισήχθη στο μοναστήρι που είχε ιδρύσει ο Άγιος Θεοδόσιος του Τυρνόβου στο Καλιφάρεβο, το οποίο βρισκόταν στα ίδια περίχωρα. Από τον ίδιος τον Άγιο Θεοδόσιο εισάγεται στην πνευματική και ησυχαστική ζωή και προκόπτει κατά Χριστόν. Εκείνη την εποχή, ο Άγιος Θεοδόσιος, προφητεύοντας το μέλλον του υποτακτικού του, αποκαλύπτει ότι κάποια μέρα ο Άγιος Ευθύμιος θα δεθεί με αλυσίδες και θα σταλεί στην εξορία.

Το έτος 1363, ο Άγιος Ευθύμιος συνόδεψε τον δάσκαλό του, μαζί με άλλους τρεις μαθητές, στην Κωνσταντινούπολη. Μετά την κοίμηση του Αγίου Θεοδοσίου παρέμεινε για κάποιο χρονικό διάστημα στη μονή του Αγίου Ιωάννου του Στουδίτου, ένα από τα μεγαλύτερα πολιτιστικά και πνευματικά βυζαντινά κέντρα. Εκεί, πιθανότατα, συνέταξε την βιογραφία του Αγίου Θεοδοσίου, την οποία ο Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Κάλλιστος αντέγραψε πιστά.

Το έτος 1365 επισκέφθηκε το Άγιον Όρος. Αρχικά μετέβη στη Μεγίστη Λάυρα και στη συνέχεια στη μονή Ζωγράφου. Τότε ήταν που κατηγορήθηκε ενώπιον του αυτοκράτορα Ιωάννου του Ε’ του Παλαιολόγου (1341 - 1391), ότι δεν τηρούσε καθόλου την μοναχική υπόσχεση της ακτημοσύνης. Γι’ αυτό εξορίσθηκε και ξαναβρέθηκε στο Άγιον Όρος μόνο όταν ο αυτοκράτορας διαπίστωσε την αλήθεια μετά από ένα όραμα.

Περί το 1371 ο Άγιος Ευθύμιος επέστρεψε στην πατρίδα του και ίδρυσε στην πρωτεύουσα τη μονή της Αγίας Τριάδος, που αναδείχθηκε σε ένα από τα μεγαλύτερα κέντρα ακτινοβολίας του σλαβικού πολιτισμού. Πράγματι, εκεί πραγματοποιήθηκε η ορθογραφική και γραμματική μεταρρύθμιση της γραφής, της επονομαζόμενης «ευθυμιανής», που οδήγησε σε μια γενική αναθεώρηση όλων των έργων που ήταν γραμμένα στα σλαβικά. Η μεταρρύθμιση του Αγίου Ευθυμίου, βασιζόμενη στην ενοποίηση της ορθογραφίας και στην πιστότητα στα αυθεντικά ελληνικά κείμενα, χαρακτήρισε τα λειτουργικά κείμενα ολόκληρου του σλαβο-ορθόδοξου κόσμου μέχρι τον Μέγα Πέτρο, ο οποίος εισήγαγε πιο σύγχρονους κανόνες.

Το έτος 1375, με το θάνατο του Πατριάρχη Ιωακείμ, ο Άγιος Ευθύμιος εκλέγεται Πατριάρχης του Τύρνοβο. Από τον Πατριαρχικό θρόνο συνέχισε το έργο της αναθεωρήσεως των κειμένων, έγραψε επιστολές σε διάφορες προσωπικότητες του ορθόδοξου κόσμου, που απετέλεσαν ποιμαντικά και διδακτικά κείμενα, και συνέθεσε βίους Αγίων.

Ο Άγιος Ευθύμιος κοιμήθηκε με ειρήνη το έτος 1402.


Άγιος Λαυρέντιος ο ερημίτης

όσιος στη Λάυρα των Σπηλαίων του Κιέβου Ουκρανίας

(+13ος-14ος αι.)

Ο Άγιος Λαυρέντιος έζησε μεταξύ 13ου και 14ου αιώνα μ.Χ. στη μονή του Αγίου Δημητρίου σαν έγκλειστος. Κάποτε έφεραν στον Όσιο Λαυρέντιο έναν δαιμονισμένο από το Κίεβο. Ο μακάριος Λαυρέντιος από ταπείνωση, ισχυρίστηκε ότι δεν μπορούσε να θεραπεύσει τον άνθρωπο. Για να αποκαλυφθεί σε όλους η Χάρη του Θεού, που αναπαυόταν στη μονή των Σπηλαίων του Κιέβου, είπε να οδηγήσουν εκεί τον δαιμονισμένο, που φώναζε έντρομος στο άκουσμα και μόνο της μονής και των Οσίων Πατέρων αυτής. Έτσι κι έγινε. Ο ταλαιπωρημένος άνθρωπος έγινε καλά και απηλλάγη οριστικά από τη δαιμονική τυραννία. Τα λείψανα του Οσίου Λαυρεντίου βρίσκονται στην Λαύρα του Κιέβου.


Άγιος Ζαχαρίας 

νεομάρτυς στην Πάτρα, από Άρτα (+1782)

20 Ιανουαρίου

Μαρτύρησε στην Πάτρα στις 20 Ιανουαρίου το 1782.

Ο άγιος καταγόταν από την περιοχή της Άρτας και ήταν στο επάγγελμα γουναράς. Για κάποιο λόγο, τον οποίο δεν γνωρίζομε ,αρνήθηκε τον Χριστό και έγινε μουσουλμάνος. Έφυγε δε και εγκαταστάθηκε στην Πάτρα., όπου είχε εργαστήριο και συνέχιζε το επάγγελμά του.

Παρά την άρνησή του είχε ένα βιβλίο 
«Αμαρτωλών σωτηρία» και το διάβαζε κρυφά. Το αποτέλεσμα ήταν να έλθει σε άκρα μετάνοια και να κλαίει πικρά για το μεγάλο κακό που έπαθε.

Παρακαλούσε δε θερμά τον Κύριο να τον αξιώσει να τύχει της σωτηρίας του.
Ρώτησε ένα φίλο του Χριστιανό εάν γνωρίζει κάποιο καλό πνευματικό. Ο φίλος του του υπέδειξε ένα ενάρετο και έμπειρο πνευματικό, τον οποίο επισκέφτηκε νύχτα και εξωμολογήθηκε την αμαρτία του και τον σκοπό που είχε να ομολογήσει φανερά τον Χριστό. Ο πνευματικός άρχισε να τον νουθετεί λέγοντάς του ότι: καλός είναι μεν ο λογισμός σου αλλά δεν πρέπει να τον κάνουμε πράξη ευθύς αμέσως διότι πολλές φορές ο διάβολος πλανά τους ανθρώπους εκ δεξιών με καλούς λογισμούς. Ας δοκιμάσουμε λοιπόν τον λογισμό σου αν είναι εκ Θεού. Θα πας στο εργαστήριό σου και θα κλειστείς μέσα για σαράντα ημέρες νηστεύοντας, προσευχόμενος και διαβάζοντας το βιβλίο που έχεις. Θα κάνω κι εγώ στο κελί μου τα ίδια για την αγάπη σου και ύστερα έλα να τα ξαναπούμε πάλι.

Με πολλή χαρά ο Ζαχαρίας δέχτηκε τη συμβουλή του πνευματικού, κλείστηκε στο εργαστήριό του και έκανε όπως του είπε. Δεν πέρασαν είκοσι ημέρες και άναψε μια φλόγα στην καρδιά του που του δημιούργησε τελεία αγάπη στον Χριστό και ακράτητη προθυμία να δώσει όχι μια ζωή αλλά και δέκα αν είχε για χάρη Του.

Μη μπορώντας να αντέξει αυτή την κατάσταση , πηγαίνει στον πνευματικό και, πέφτοντας στα πόδια του με δάκρυα, του λέει: ευλόγησέ με πάτερ, να πάω στο μαρτύριο γιατί δεν μπορώ να υποφέρω τη φλόγα που άναψε στην καρδιά μου.

Ο πνευματικός προσπαθούσε να τον αποτρέψει αλλά εκείνος επέμενε. Οπότε ο πνευματικός του ζήτησε να εξωμολογηθεί λεπτομερώς όλες του τις αμαρτίες. Στάθηκε τότε με σταυρωμένα τα χέρια και εξωμολογήθηκε με κατάνυξη όλες του τις πράξεις. Βρέθηκε τόσο καθαρός, εκτός από την άρνηση, που ήταν άξιος και για την ιερωσύνη.

Ο πνευματικός , σαν έμπειρος που ήταν , τον υποβάλλει σε άλλη μια δοκιμασία. Αφού τον έβαλε να καθίσει του λέει: Σκέψου, παιδί μου, τι πας να κάνεις. Γιατί από τον καιρό του πολέμου που ήρθαν οι Αλβανοί στον Μωριά (εννοεί την κατάπνιξη των Ορλωφικών το 1770) έμαθαν τους ντόπιους Τούρκους τέτοια βασανιστήρια για να παιδεύουν τους Χριστιανούς, που τα μαρτύρια των πρώτων Χριστιανών δεν είναι τίποτε μπροστά σε αυτά. Μη νομίσεις πως ,αν παρουσιαστείς και ομολογήσεις, αμέσως θα διατάξουν να σου κόψουν το κεφάλι, το αντίθετο. Γι’ αυτό σου λέω, παιδί μου, να ξεχάσεις αυτόν τον λογισμό που έχεις, για να μη βάλεις τον εαυτό σου σε μεγαλύτερη ταλαιπωρία και εμάς σε πειρασμούς και κινδύνους. Σου υπόσχομαι να κανονίσουμε τη σωτηρία σου με σιγουρότερο τρόπο, ώστε πράγματι να σωθείς γιατί δεν υπάρχει αμαρτία που να νικά την ευσπλαχνία του Θεού.

Ο άγιος στεκόταν και χαμογελούσε ενόσω έλεγε αυτά ο πνευματικός, κατόπιν σκυθρώπιασε για λίγο και αφού αναστέναξε από τα βάθη της καρδιάς του αποκρίθηκε: Θαυμάζω, πνευματικέ, με την τόση φρόνηση που έχεις ,να κάθεσαι και να μου λες λόγια ανόητων παιδιών. Εγώ έχω αφιερωμένο ολόκληρο τον εαυτό μου στον Χριστό, έχω τόση δίψα να βασανιστώ για τον Χριστό μου, που επιθυμώ να υπομείνω περισσότερα από εκείνα που μου λες των Αλβανών.

Τότε ο πνευματικός, δοξάζοντας τον Θεό για την τόση χάρη που στάλαξε στην καρδιά του, του διάβασε την σχετική ευχή της Εκκλησίας, τον μύρωσε με το Άγιο Μύρο, τον κοινώνησε τα Άχραντα Μυστήρια και αφού έψαλαν μαζί την Παράκληση στην Υπεραγία Θεοτόκο, τον σταύρωσε και τον άφησε να φύγει λέγοντάς του να μην προσβάλει την θρησκεία των Τούρκων αλλά με σύντομα λόγια να αρνηθεί το Ισλάμ και να ομολογήσει τον Χριστό.

Ο άγιος τότε φίλησε το χέρι του πνευματικού και γύρισε στο εργαστήριό του. Πούλησε όλα του τα υπάρχοντα και μοίρασε τα χρήματα στους φτωχούς κρατώντας μόνο ελάχιστα. Κατόπιν πήγε και παρέδωσε το κλειδί του εργαστηρίου μαζί με το ενοίκιο στον ιδιοκτήτη. Στη συνέχεια κατευθύνθηκε στον δικαστή. Στο δρόμο ζητούσε συγχώρεση από τους Χριστιανούς που εύρισκε. Συνάντησε κι ένα φτωχό παιδί που δεν είχε ζωνάρι και του χάρισε το δικό του το μεταξωτό κι ένα παρά κι εκείνος ζώστηκε με λίγο σκοινί. Μπαίνοντας στο δικαστήριο χαιρέτησε τον δικαστή. Εκείνος μόλις τον είδε ( τον γνώριζε γιατί του έραβε τις γούνες ) του λέει: 
Πού είναι το ζωνάρι σου, κακόμοιρε Μεεμέτη, έλα πάνω κάθισε , πες μου τι έπαθες; Ο άγιος τότε με πολύ θάρρος, χωρίς φόβο, του απάντησε: Εγώ δεν είμαι Μεεμέτης αλλά Ζαχαρίας. Αλλά επειδή γελάστηκα και αρνήθηκα τον Χριστό, τον αληθινό Θεό, τον οποίο πίστευα από τη γέννησή μου και δέχτηκα τη δική σας πίστη, τώρα ,που συναισθάνθηκα τι έκανα, ήρθα στο δικαστήριό σας να αρνηθώ την πίστη σας και να ενδυθώ τον Χριστό μου που αρνήθηκα. 

Γι’ αυτό λοιπόν , σε παρακαλώ, πάρε αυτά τα χρήματα για το χαράτσι και στείλτα με τον υπηρέτη σου στον φοροεισπράκτορα να μου φέρει ένα χαρατζοχάρτι για να είμαι κι εγώ ένας ραγιάς, όπως οι υπόλοιποι αδελφοί μου, οι Χριστιανοί.

Παιδί μου, Μεεμέτ πασά, άρχισε ο δικαστής , αν σου συνέβη κάτι κι έχασες τα λογικά σου, είμαι έτοιμος να συνάξω τους αγάδες να σε βοηθήσω, μόνο άνοιξέ μου την καρδιά σου.
Εγώ , αφέντη μου, πούλησα όλα μου τα υπάρχοντα και τα έδωσα ελεημοσύνη, δεν έχω ανάγκη από χρήματα.
Δίχως άλλο θάσαι μεθυσμένος, λέει ο δικαστής.

Πίστεψέ με , του απάντησε ο άγιος , έχω τρεις ημέρες που δεν έβαλα στο στόμα μου ούτε ψωμί ούτε νερό ούτε και καφέ. Άλλη αιτία δεν είναι απ’ αυτή που σου είπα , γι’ αυτό πάρε τα χρήματα και στείλε να μου φέρουν ένα χαρατζοχάρτι.

Βλέποντας ο δικαστής την επιμονή του, τον έστειλε στον πασά της πόλης, γράφοντάς του την υπόθεση.
Μπροστά στον πασά ο άγιος ομολόγησε και πάλι τον Χριστό. Ο πασάς τότε συγκέντρωσε τους αγάδες και τους ανακοίνωσε την υπόθεση. Αποφάσισαν να τον κλείσουν στη φυλακή, να τον βγάζουν τρεις φορές την ημέρα και να τον ραβδίζουν τόσο σκληρά ώστε ή να επιστρέψει στο Ισλάμ ή να ξεψυχήσει. Είπαν μάλιστα να μη χυθεί αίμα για να μην ορμήσουν οι Χριστιανοί να παίρνουν ματωμένα χώματα και γίνεται φασαρία.
Τον ράβδιζαν αλύπητα, τον χτυπούσαν με πέτρες στο στήθος και την κοιλιά ,εκείνος στεκόταν ασάλευτος στην πίστη του Χριστού προσευχόμενος ακαταπαύστως μυστικά , Κύριε Ιησού Χριστέ Υιέ του Θεού ελέησόν με τον αρνητή σου και βοήθησόν μοι.

Μετά από μερικές ημέρες ο επικεφαλής των στρατιωτών που τον βασάνιζαν διέταξε τον δεσμοφύλακα να τον βασανίσει τη νύχτα τόσο πολύ ώστε να πεθάνει για να μη παιδεύονται κάθε μέρα να τον ραβδίζουν. Ο δεσμοφύλακας τότε τον έβαλε στο τιμωρητικό ξύλο, του τέντωσε πολύ τα πόδια και ανέβηκε για να δειπνήσει. Ο άγιος είπε σε κάποια στιγμή ωχ , επειδή πόνεσε πολύ . Τον άκουσε ο δεσμοφύλακας και του λέει : τώρα ,άπιστε, να πιω όλο το κρασί και να κατέβω, να σε κόψω κομμάτια.
Και ο μάρτυρας τον προκάλεσε λέγοντάς του : αν είσαι παλικάρι μη λες μόνο λόγια αλλά να το κάνεις, να σου χρωστάω και χάρη.

Κατέβηκε τότε ο δεσμοφύλακας και τέντωσε υπερβολικά τα πόδια του μάρτυρος και ανέβηκε να αποδειπνήσει . Κι όπως έκανε να σαλέψει ο άγιος σκίστηκαν τα σκέλη του. Ο άγιος τότε ,κάνοντας το σημείο του σταυρού σε όλο το σώμα του και λέγοντας Κύριε , εις χείρας Σου παρατίθημι το πνεύμα μου, ξεψύχησε.
Αμέσως τότε η φυλακή γέμισε από μια απερίγραπτη ευωδία, τόση πολλή που ο φύλακας έφυγε κατησχυμένος και κοιμήθηκε αλλού.

Το πρωί οι Χριστιανοί έμαθαν ότι ο άγιος τελείωσε το μαρτύριο και με μεγάλη χαρά δόξασαν τον Θεό. Ο Μητροπολίτης ζήτησε από τον πασά το άγιο λείψανο για να το ενταφιάσει. Εκείνος του απάντησε ότι αυτός δεν είναι ούτε από μας ούτε από σας, επειδή και τις δύο θρησκείες κορόιδεψε, γι’ αυτό δεν είναι άξιος ταφής. Διέταξε δυο στρατιώτες να δέσουν το άγιο λείψανο από τα πόδια και να το ρίξουν σ’ ένα ξεροπήγαδο. Ρίχνοντάς το μέσα ο άγιος έμεινε γονατιστός και το σώμα του όρθιο. Τη νύχτα φως ουράνιο έλαμπε πάνω στο ξεροπήγαδο και οι Χριστιανοί με φωνές έτρεχαν και προσκυνούσαν τον άγιο.
Την άλλη μέρα οι Τούρκοι πήγαν και έριξαν χόρτα και χώματα κι έτσι ο άγιος έμεινε εκεί σφαλισμένος μέσα στο πηγάδι.

Περιγραφή της Εικόνας του Αγίου.

Είναι έργο ανωνύνου αγιογράφου ,που έγινε το 1881 κατά παραγγελία του ηγουμένου Κωνστάντιου,όπως αναφέρει σχετική επιγραφή που υπάρχει στο πίσω μέρος της εικόνας.
Ο Άγιος παριστάνεται ολόσωμος σε μετωπική στάση ,να κρατά στο δεξί του χέρι τον Σταυρό και στο αριστερό ανοικτό ειλητάριο όπου αναγράφεται το ψαλμικό « Κύριε εξέγυρον την δυναστεία σου και ελθέ εις το σώσαι ημάς».(Ψαλμ.79,3). Είναι ντυμένος με την παραδοσιακή ενδυμασία της εποχής του που φορούσαν αυτοί που ανήκαν στην ανώτερη τάξη και στους ευνοούμενους των Τούρκων (λογω του εξισλαμισμού του).Το πολύπτυχο σκούρο μακρύ αντερί φτάνει μέχρι τους αστραγάλους, στη μέση φορεί ζωνάρι και από πάνω από το αντερί φοράει πανωφόρι, ανοικτό μπροστά,με πλατιά μανίκια, που φέρνει στις παρυφές γούνα (απόδειξη και του επαγγέλματός του και της καλής οικονομικής του κατάστασης. Στα πόδια του φορά τα «μέστια» (=δερμάτινη κάλτσα της εποχής). Το κεφάλι του καλύπτεται με ένα είδος καλογερικού σκούφου,,φέρει πλούσια κόμη που φτάνει μέχρι στους ώμους του και κοντή πλούσια γεννειάδα, χαρακτηριστικό των ιερέων ή των προυχόντων της εποχής.Το πρόσωπό του έκπέμπει μια χαρακτηριστική ηρεμία και γαλήνη και μας υπενθυμίζει στον Παύλειο λόγο. «Ζω δε ουκέτι εγώ ζεί δε εν εμοί Χριστός».



Άγιος Λέοντας Α΄ ο Μέγας, 

ο καλούμενος Μακέλλης και Θρακός, 

αυτοκράτορας Βυζαντίου, ομολογητής (+474)

20 Ιανουαρίου

Εγεννήθη εις την Θράκην τω 400 ή 401 μ. Χ. και διεδέχθη τον επίσης Θράκα αυτοκράτορα Μαρκιανόν τω 457 μ. Χ. Η ανάδειξίς του εις τον αυτοκρατορικόν θρόνον προελέχθη από την ιδίαν την Θεοτόκον διά θαύματος εις τον έως τότε άγνωστον και άσημον Λέοντα. Κατά την εμφάνισίν της απεκάλυψε και το αγίασμα της Ζωοδόχου Πηγής, γνωστότερον σήμερον ως Μπαλουκλήν, εις το οποίον αργότερον ο Λέων, ως βασιλεύς πλέον, θα οικοδομήσει τον ομώνυμον Ιερόν Ναόν. Προείπεν, επίσης, την διά τού ιδίου θεραπείαν ενός τυφλού, καθιστών το θαύμα τριπλούν. Αρχικώς υπήρξε κουράτωρ (επιμελητής οίκου) ενός στρατηγού και κατόπιν κατετάγη εις τον βυζαντινόν στρατόν, προαγόμενος εις τον βαθμόν του τρυβούνου με αρμοδιότητα διοικήσεως της λεγεώνος των Ματτιαρίων.

Θανόντος του Μαρκιανού τω 457 μ. Χ. ανακηρύσσεται αυτοκράτωρ και μάλλον είναι ο πρώτος, ο οποίος στέφεται υπό του ιδίου του Πατριάρχου, ενώ μέχρι τότε η ανακήρυξις εγένετο απλώς διά βοής υπό τού στρατεύματος, άνευ της υπό του Πατριάρχου στέψεως .Ο εν λόγω Πατριάρχης είναι ο Ανατόλιος.

Τα ως άνω πεπραγμένα, συνδυασθέντα με το ήδη ευσεβέστατον του χαρακτήρος του, κατέστησαν τον Λέοντα τον θεματοφύλακα των μέχρι ήδη παραληφθέντων θεσπισμάτων της Ορθοδόξου Πίστεως και δη των αφορόντων τας αιρέσεις. Ουσιαστικώς ελείανε το έδαφος, ούτως ώστε να λάβουν ισχύν αι αποφάσεις της Δ΄Οικουμενικής εν Χαλκηδόνι Συνόδου, την οποίαν συνεκάλεσε ο προκάτοχός του Μαρκιανός.

Υπήρξε τουτέστιν, η πέδη, η οποία αναχαίτισεν τον Μονοφυσιτισμόν των αντιχαλκηδονίων και απετέλεσε διά τον παρεμποδισμόν της αναπτύξεως των αιρέσεων της εποχής του, κυρίως του Αρειανισμού και του Νεστοριανισμού.

Απηγόρευσε την απονομήν δημοσίων αξιωμάτων εις τους αιρετικούς και κατ’αυτόν τον τρόπον εδραίωσε το ορθόν δόγμα.

Συν τοις άλλοις απηγόρευσε το εμπόριον κατά τας Κυριακάς. Τρόπον τινά καθιέρωσε την αργίαν της Κυριακής.

Ο Λέων διέθετε προσέτι και διοικητικάς ικανότητας, αι οποίαι απεκαλύφθησαν εις τον αγώνα του Βυζαντίου κατά των Βανδάλων (ή Βανδήλων) εις τα σύνορα της αυτοκρατορίας, εις την Βόρειον Αφρική. Μετά από μίαν ατυχή εκστρατείαν, υπαιτιότητει του γαμβρού του και στρατηγού Βασιλίσκου, αποστέλλει τον εξ Εδέσσης Ηράκλειον και τον Μάρσον Ίσαυρον επί κεφαλής στρατηγούς του εκστρατευτικού σώματος, καταλαβόντες την Τρίπολιν και αναγκάσαντας τον ικανότατον και άμα βάρβαρον ηγέτην των Βανδάλων Γιζέριχον, έστω και προσωρινώς, εις συνθηκολόγησιν, θέτοντας ούτως τέλος εις τας λεηλασίας, εις τας οποίας προέβαινον.

Ο Λέων διέθετε και ιδιαιτέρας στρατηγικάς ικανότητας: Διά πρώτην φοράν προσεπάθησε και μάλιστα επέτυχε την δημιουργίαν στρατιωτικού σώματος, αποτελουμένου εξ αυτοχθόνων μαχητών της αυτοκρατορίας και όχι από μισθοφόρους, τους Ισαύρους. Εδημιούργησε τρόπον τινά έναν Εθνικόν Στρατόν.

Το προσωνύμιον ‘’Μακέλλης’’ ίσως να οφείλεται εις την σφαγήν των Γότθων από την φρουράν της Κωνσταντινουπόλως, ενώ Μέγας επονομάσθη αρκετά έτη μετά τον θάνατόν του, πιθανόν εις αντιδιαστολήν προς τον έγγονόν του Λέοντα Β’ τον Μικρόν. Ωστόσο, η δραστηριότης και η ικανότης του ανδρός, καθώς και η στρατηγική αντιμετώπισις πολλαπλών προβλημάτων της αυτοκρατορίας, παρά τας ποικίλας προδοσίας, καθιστούν εις την συνείδησίν μας Μέγαν τον Λέοντα Α’.

Εις τον θρόνον παρέμεινε έως την 18η Ιανουαρίου του έτους 474 μ. Χ., οπότε και απέθανεν.

Η ταπεινότης του, η ευλάβειά του, η πολιτική του θέσις εις τα θρησκευτικά ζητήματα και κυρίως εις το ζήτημα των αιρέσεων, με την συνετή συνεργασία του μετά του Κωνσταντινουπόλεως Γενναδίου διά την προάσπισιν του Χριστιανικού δόγματος, υπήρξαν λόγοι διά τους οποίους η Εκκλησία τον ανεκήρυξεν Άγιον, όρισε δε η μνήμη του να εορτάζεται την 20ήν Ιανουαρίου, διά την οποίαν ασματικήν ακολουθίαν συνέγραψε ο μέχρι πρό τινος ζων Υμνογράφος της Μεγάλης του Χριστού Εκκλησίας πατήρ Γεράσιμος ο Μικραγιαννανίτης.


Επιπλέον στοιχεία.

Ο Άγιος Λέων καταγόταν από την Θράκη και βασίλευσε περί το 457 μ.Χ. μέχρι το 474 μ.Χ. Διαδέχθηκε στον θρόνο του Βυζαντίου τον Μαρκιανό (450 - 457 μ.Χ.). Ο Λέων ο Α’ αναγορεύτηκε αυτοκράτορας στις 7 Φεβρουαρίου του 457 μ.Χ. στο Έβδομο, με την παρουσία του Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως. Ήταν ευσεβέστατος και προασπίστηκε την Ορθόδοξη πίστη κατά των αιρετικών.

Στην Αντιόχεια, όπου οι Μονοφυσίτες αποκτούσαν πάλι σιγά - σιγά την παλαιά τους δύναμη, ένας πρεσβύτερος, γνωστός ως Πέτρος ο Γναφεύς, είχε κατορθώσει να γίνει Πατριάρχης το 469 μ.Χ. ή 470 μ.Χ., χάρη στην υποστήριξη του Ζήνωνος, κόμητος των δομεστίκων, που στο μεταξύ είχε γίνει στρατηλάτης της Ανατολής και ευνοούσε τους Μονοφυσίτες. Ο νέος Πατριάρχης Αντιοχείας άρχισε αμέσως τον αγώνα εναντίων των αποφάσεων της Συνόδου της Χαλκηδόνος. Στο Τρισάγιο της Θείας Λειτουργίας ο Γναφεύς πρόσθεσε μετά το «ἅγιος, ἅγιος, ἅγιος Κύριος», τη φράση «ὁ σταυρωθεῖς δι’ ἠμᾶς». Αυτό θεωρήθηκε ότι ήταν μια νέα έκφραση του Μονοφυσιτισμού και ο αυτοκράτορας Λέων και ο Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Γεννάδιος (458 - 471 μ.Χ.) αντέδρασαν. Ο Γναφεύς εξορίσθηκε στη Θηβαΐδα της Αιγύπτου, όπου είχε περάσει τα τελευταία του χρόνια ο Νεστόριος.

Από τις 31 Μαρτίου 465 μ.Χ. ένα αυτοκρατορικό διάταγμα όριζε ότι, στο εξής μόνο οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί θα μπορούσαν να εργαστούν στις κρατικές και στις δικαστικές υπηρεσίες. Παρ’ όλες τις δυσκολίες, τα μέτρα του ευσεβούς αυτοκράτορα απέβλεπαν στην υπεράσπιση της Ορθοδοξίας και την ενότητα της αυτοκρατορίας. Κατά την παράδοση ανήγειρε το ναό της Ζωοδόχου Πηγής.

Ο Άγιος Λέων κοιμήθηκε από ασθένεια στις 18 Ιανουαρίου του 474 μ.Χ.


Πέτρος ὁ τελώνης, ὅσιος στήν Κων/πολι (20/1 καί 22/9, +6ος αἰ.)

Ο Άγιος Πέτρος είχε το αξίωμα του πατρικίου κατά τους χρόνους του αυτοκράτορα Ιουστινιανού (527 - 565) και ήταν διοικητής της Αφρικής. Δυστυχώς ήταν άνθρωπος άσπλαχνος, ανελεήμων, πλεονέκτης και φιλάργυρος. Κάποτε προσήλθε σε αυτόν ένας φτωχός, για να τον δοκιμάσει και του ζητούσε ελεημοσύνη. Τότε εκείνος άρπαξε έναν άρτο, από εκείνους που εκείνη την στιγμή του είχε φέρει ο αρτοποιός και σαν πέτρα τον πέταξε κατά του φτωχού ανθρώπου.

Με την χάρη του Θεού, κάποια στιγμή κράτησε στα χέρια του το Ιερό Ευαγγέλιο. Από περιέργεια το άνοιξε, αλλά η ανάγνωσή του δεν τον άφησε αδιάφορο. Τότε άνοιξαν τα μάτια του. Και με ειλικρίνεια είδε τον πραγματικό του εαυτό. Με θλίψη είδε την αληθινή εικόνα της ψυχικής του καταστάσεως. Αμέσως ήλθε στον εαυτό του εφαρμόζοντας τον λόγο των Πατέρων: «Εἴσελθε στὸν ἑαυτό σου. Ἐκεῖ ἡ χαρὰ καὶ ἡ βασιλεία». Στη μνήμη του και στη συνείδησή του έρχονταν οι φυσιογνωμίες των τελώνων του Ευαγγελίου, τους οποίους ο Χριστός έσωσε. Και, όπως εκείνοι, μετανόησε.

Τότε, σε ώρα ασθένειας, είδε όνειρο. Του φάνηκε ότι παρίστατο στην κρίση του Θεού, ο Οποίος άλλους δικαίωνε και άλλους καταδίκαζε. Εκείνη την ώρα της κρίσεως είδε κοντά του μια ζυγαριά. Στο αριστερό μέρος της ζυγαριάς έβλεπε να συγκεντρώνονται δαίμονες και να εναποθέτουν πολλές κακές του πράξεις, ενώ στο δεξιό του έβλεπε Αγγέλους να μην βρίσκουν κάποιο άλλο καλό να εναποθέσουν προς ισορροπία της ζυγαριάς, παρά μόνο τον άρτο εκείνο που πέταξε με θυμό κατά του φτωχού.

Αφού ξύπνησε, έλαβε τη μεγάλη και σωτήρια απόφασή του. Μοίρασε την περιουσία του στους φτωχούς και έκανε έργο του να ανευρίσκει τους πάσχοντες και τους ενδεείς. Αλλά η χαρακτηριστικότερη απόδειξη της τέλειας και καλής αλλοιώσεώς του και της αυταπαρνήσεώς του είναι, ότι πούλησε σαν δούλο τον ίδιο του τον εαυτό και έδωσε τα χρήματα που πήρε στους φτωχούς.

Αφού ανέκτησε την ελευθερία του πήγε στα Ιεροσόλυμα, για να προσκυνήσει τους Άγιους Τόπους, όπου σταυρώθηκε και αναστήθηκε ο Σωτήρας του κόσμου. Και τέλος, επέστρεψε στην Κωνσταντινούπολη, όπου και οσίως κοιμήθηκε και ενταφιάσθηκε στην τοποθεσία του Βοός, στο πατρικό του σπίτι, πτωχός κατά κόσμον, αλλά πλούσιος σε αιώνιους θησαυρούς.


Άγιοι Βάσσος, 

Εὐσέβιος ο συγκλητικός, Ευτύχιος συγκλητικός 

και η μάρτυς Βασιλίδα,  μάρτυρες στή Νικομήδεια Βιθυνίας Μ. Ασίας (+284-305)

20 Ιανουαρίου

Οι Άγιοι Μάρτυρες Βάσσος, Ευσέβιος, Ευτύχιος και Βασιλείδης έζησαν κατά τους χρόνους του αυτοκράτορα Διοκλητιανού (284 - 305 μ.Χ.), περί τα τέλη του 3ου μ.Χ. αιώνος. Ήταν πλούσιοι και μέλη της Συγκλήτου. Προσήλθαν στον Χριστό και βαπτίσθηκαν, όταν παραστάθηκαν στο μαρτύριο του Επισκόπου Θεοπέμπτου (τιμάται 5 Ιανουαρίου), ο οποίος υπέμεινε με πνευματική ανδρεία τα φρικώδη βασανηστήρια που τον είχαν υποβάλει οι ειδωλολάτρες.

Οι ειδωλολάτρες τους κατήγγειλαν ως Χριστιανούς. Αμέσως τους συνέλαβαν και τους οδήγησαν μπροστά στον αυτοκράτορα. Οι Άγιοι δεν δείλιασαν καθόλου, αλλά διακήρυξαν με παρρησία την πίστη τους στον Χριστό και πρόθυμα βάδισαν την οδό του μαρτυρίου.

Στο Συναξάρι αναφέρεται, ότι πρώτα τους αφαίρεσαν τις ζώνες, τα διακριτικά δηλαδή του αξιώματός τους και έπειτα υπέβαλαν τον καθένα σε σκληρά βασανιστήρια.

Τον Άγιο Βάσσο τον έριξαν μέχρι τους μηρούς σε βόθρο, του έκοψαν τα χέρια και ακολούθως του κομμάτιασαν όλο το σώμα. Έτσι ο Άγιος παρέδωσε την ψυχή του στον Κύριο.

Τον Άγιο Ευσέβιο τον κρέμασαν από το κεφάλι και του τεμάχισαν το σώμα με τσεκούρια.

Τον Άγιο Ευτύχιο τον έβαλαν σε τέσσερις πασσάλους, τέντωσαν με δύναμη το σώμα του και τον χώρισαν σε κομμάτια.

Του Αγίου Βασιλίδου του ξέσκισαν την κοιλιά.

Έτσι και οι Άγιοι αυτοί Μάρτυρες έλαβαν το στέφανο του μαρτυρίου.


Άγιος Εὐθύμιος ὁ Μέγας, 

όσιος ιδρυτής Μονής Αγ. Ευθυμίου στην Παλαιστίνη, 

Ισαπόστολος Παλαιστίνης, από Μελιτηνής Αρμενίας (+473)

Ο Όσιος Ευθύμιος ο Μέγας γεννήθηκε στη Μελιτηνή της Αρμενίας το έτος 377 μ.Χ. κατά τους χρόνους της βασιλείας του Γρατιανού (375 - 383 μ.Χ.). Οι γονείς του Παύλος και Διονυσία, ανήκαν σε επίσημη γενιά. Άτεκνοι όντες, αξιώθηκαν να αποκτήσουν παιδί, το οποίο αφιέρωσαν στη διακονία του Θεού στο οποίο και κατά θεία επιταγή έδωσαν το όνομα Ευθύμιος, αφού με την γέννησή του τους χάρισε την ευθυμία, τη χαρά και την αγαλλίαση.

Σε ηλικία μόλις τριών ετών ο Ευθύμιος έχασε τον πατέρα του. Τότε η χήρα μητέρα του τον παρέδωσε στον ευλαβή Επίσκοπο της Μελιτηνής Ευτρώιο, ο οποίος, μαζί με τους αναγνώστες Ακάκιο και Συνόδιο που έγιναν αργότερα Επίσκοποι Μελιτηνής, τον εκπαίδευσε καλώς και, αφού τον κατέταξε στον ιερό κλήρο, τον τοποθέτησε έξαρχο των μοναστηρίων.

Από τη Μελιτηνή ο Όσιος μετέβη, περί το 406 μ.Χ., στα Ιεροσόλυμα και κλείσθηκε στο σπήλαιο του Αγίου Θεοκτίστου, όπου και ασκήτευε με αυστηρότητα και αναδείχθηκε μοναζόντων κανόνας και καύχημα. Τόσο δε πολύ πρόκοψε στην αρετή, ώστε πολλοί πίστεψαν στον Χριστό. Τα μεγάλα πνευματικά του χαρίσματα γρήγορα τον ανέδειξαν και η φήμη του ως Αγίου απλώθηκε παντού. Γύρω του συγκεντρώθηκαν πάμπολλοι μοναχοί, οι οποίοι τον εξέλεξαν ηγούμενό τους.

Ο Μέγας Ευθύμιος με την αγιότητα του βίου του συνετέλεσε στο να επιστρέψουν στην πατρώα ευσέβεια πολυάριθμοι αιρετικοί, όπως Μανιχαίοι, Νεστοριανοί και Ευτυχιανοί, που απέρριπταν τις αποφάσεις της Δ' Οικουμενικής Συνόδου. Παντού, στην Αίγυπτο και τη Συρία, επικρατούσαν οι Μονοφυσίτες. Στην Παλαιστίνη όμως, χάρη στην παρουσία του Αγίου Ευθυμίου και των μαθητών του, επικράτησε η Ορθοδοξία. Και όταν ο Όσιος συνάντησε την βασίλισσα Ευδοκία (βλέπε 13 Αυγούστου), η οποία είχε περιπλακεί στα δίκτυα της αιρέσεως των Μονοφυσιτών, τόσο πειστικά και ακαταμάχητα μίλησε προς αυτήν, ώστε την απέδωκε στα ορθόδοξα δόγματα.

Ο Όσιος Ευθύμιος ο Μέγας είχε λάβει από τον Θεό το προορατικό χάρισμα και τη δύναμη της θαυματουργίας. Με ελάχιστα ψωμιά κατόρθωσε να χορτάσει τετρακόσιους ανθρώπους, που κάποτε την ίδια μέρα τον επισκέφθηκαν στο κελί του. Πολλές γυναίκες που ήταν στείρες, όπως και η δική του μητέρα, με τις προσευχές του Αγίου απέκτησαν παιδί και έζησαν την χαρά της τεκνογονίας. Και όπως ο Προφήτης Ηλίας, έτσι και αυτός προσευχήθηκε στον Θεό και άνοιξε τις πύλες του ουρανού και πότισε με πολύ βροχή τη διψασμένη γη, η οποία και αναζωογονήθηκε και έδωσε πλούσιους τους καρπούς της.

Ενώ κάποτε τελούσε το μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας, οι πιστοί είδαν μία δέσμη φωτός που ξεκινούσε από τον ουρανό και κατερχόταν μέχρι τον Άγιο. Το ουράνιο αυτό φως, παρέμεινε μέχρι που τελείωσε η Θεία Λειτουργία και δήλωνε την εσωτερική καθαρότητα και λαμπρότητα του Αγίου. Επίσης, σημάδι της αγνότητας και της αγιότητάς του αποτελούσε και το γεγονός ότι ήταν σε θέση να γνωρίζει ποιος προσερχόταν να κοινωνήσει με καθαρή ή σπιλωμένη συνείδηση.

Ο Όσιος κοιμήθηκε με ειρήνη το έτος 473 μ.Χ., σε ηλικία 97 ετών, επί βασιλείας Λέοντος του Μεγάλου (τιμάται 20 Ιανουαρίου).

Ένα από τα πολλά θαύματα που έκανε είναι και το ακόλουθο, που το διηγήθηκε στον Κύριλλο, ο οποίος έγραψε το βίο του αγίου Ευθυμίου,ένας φύλαρχος Σαρακηνός, Τερέβωνας λεγόμενος, για τον πάππο του που είχε το ίδιο όνομα και που τον έγιανε ο άγιος. Αυτός λοιπόν ογέρο – Τερέβωνας, τον καιρό που ήταν ακόμα παιδί παράλυσε το μισό κορμί του, το δεξιό μέρος, από το κεφάλι έως τα πόδια. Ο πατέρας του Ασπέβετος, που ήτανε κι αὐτὸς φύλαρχος, ήτανε απαρηγόρητος, γιατί οι γιατροί δεν μπορέσανε να δώσουνε ωφέλεια στο παιδί του. Βρισκότανε στην Αραβία κ εἴχανε στήσει τα τσαντήρια τους. Όπου, μια νύχτα, βλέπει το άρρωστο παιδί στον ύπνο του έναν καλόγερο με μακριά γενειάδα και του λέγει: «Τι ασθένεια έχεις;» Κ ἐκεῖνο έδειξε το παράλυτο μέρος του κορμιού του. Κι ὁ μοναχός του λέγει πάλι: «Ο,τι τάξεις στο Θεό, θα το κάνεις, αν ελευθερωθείς από την αρρώστια;» Και το παιδί είπε: «Ναι». Τότε του λέγει ο γέροντας: «Εγώ είμαιο Ευθύμιος, που κάθουμαι στην έρημο, δέκα μίλια ανατολικά της Ιερουσαλήμ, μέσα στο ξεροπόταμο που είναι νοτινά από το δρόμο που πηγαίνει στην Ιεριχώ. Αν θέλεις να θεραπευθείς, έλα σε μένα κι ὁ Θεός θα σε γιατρέψει».

Το πρωί, είπε το όνειρο το παιδί στον πατέρα του, κ ἐκεῖνος αμέσως πρόσταξε να σηκώσουνε τις τέντες και να τραβήξουνε κατά το μοναστήρι του αγίου Ευθυμίου, που το βρήκανε ρωτώντας. Οι μοναχοί, σαν είδανε το πλήθος των βαρβάρων, φοβηθήκανε. Μοναχά οΘεόκτιστος κατέβηκε και τους ρώτησε τι ζητάνε. Κ ἐκεῖνοι του είπανε «τον Ευθύμιο, το δούλο του Θεού». Επειδή όμως ο άγιος Ευθύμιοςησύχαζε κ εἶχε δώσει παραγγελία να μην τον ανησυχήσουνε ως το Σάββατο, είπε στον Ασπέβετο να περιμένουνε. Αλλά ο δυστυχής πατέρας του έδειξε το παιδί που κειτότανε ξυλιασμένο και τον παρακάλεσε να τον λυπηθεί. Τότε ο Θεόκτιστος πήγε και είπε στον άγιο τηνιστορία. Κ ἐκεῖνος κατέβηκε, και σαν είδε το παιδί, έκανε προσευχή πολλήν ώρα, ύστερα το σταύρωσε, και παρευθύς έγινε καλά οΤερέβωνας. Βλέποντας οι Αραπάδες αυτό το θαύμα, γονατίσανε και φιλούσανε τα πόδια του αγίου, και τον παρακαλούσανε να τους βαφτίσει. Τότε ο άγιος παράγγειλε να κάνουνε μία μικρή κολυμβήθρα σε μια γωνιά της σπηλιάς, που σώζουνταν ως τον καιρό που ταέγραφε ο Κύριλλος, κι ἀφοῦ τους κατήχησε, τους βάφτισε. Τους κράτησε στο μοναστήρι σαράντα μέρες για να τους διδάξει τα της θρησκείας, κ ὕστερα φύγανε. Ένας μοναχά απόμεινε στο μοναστήρι, ο θείος του Τερέβωνα, Τερέβωνας κι αὐτός, αδελφός της μητέρας του, και χειροτονήθηκε καλόγηρος, και μοίρασε όλα τα υπάρχοντά του στους φτωχούς, αφού έδωσε πολλά χρήματα για να μεγαλώσουνε το μοναστήρι. Στάθηκε τύπος και υπογραμμός στην ευσέβεια, και κοιμήθηκε εν ειρήνη.

Μια Κυριακή λειτουργούσε ο άγιος Ευθύμιος, και κατά τα συνηθισμένα κάποιος ευλαβέστατος μοναχός Δομετιανός στεκότανε στα δεξιά της αγίας Τραπέζης βαστώντας το λειτουργικό ριπίδι, κι ὁ Μαρίνος ο Σαρακηνός στεκότανε κοντά στο θυσιαστήριο, ακουμπώντας τα χέρια του στα κάγκελα. Άξαφνα βλέπει φωτιά να κατεβαίνει από τον ουρανό και να απλώνεται απάνω στο θυσιαστήριο σαν νάτανε σεντόνι πύρινο, και σκέπασε το μέγα Ευθύμιο και το μακάριο Δομετιανό. Και έμεινε έτσι σ ὅλο το χερουβικό. «Τούτο δε το θαύμα ουδείς είδεν ειμή οι όντες του πυρός ένδον, και Τερέβων, και ο Χρυσίππου αδελφός Γαβρήλιος ο Καππαδόκης, ευνούχος ων από γεννήσεως και δι εἰκοσιπέντε ενιαυτών τότε εις την εκκλησίαν προσελθών. Φόβω τοίνυν συσχεθείς ο Τερέβων, έφυγεν εις τα οπίσω, και από τότε ουκέτι προέθετο επιστηρίζεσθαι τω καγκέλω του ιερατείου, καθ ἣν είχε συνήθειαν τολμηρώς και θρασέως τούτο ποιείν κατά την ώραν της θείας προσκομιδής, αλλ ὀπίσω πλησίον της θύρας της εκκλησίας ίστατο, μετά φόβου και ευλαβείας κατά την της συνάξεως ώραν κατά την κελεύουσαν εντολήν ευλαβείς έσεσθαι τους υιούς Ισραήλ και μη καταφρονητάς».

Πηγές Βίων:


Άγιοι... Οι Καλύτεροί μας Φίλοι


Συνεχίζεται...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου