Photo

29.1.17

Άγιοι: 27 Ιανουαρίου

27 Ιανουαρίου




Ορθόδοξος Συναξαριστής-Αγιολόγιο

 Κελτών Αγίων & Πάντων των Αγίων της Ορθοδόξου Εκκλησίας

Συντάκτης: Άβελ-Αναστάσιος Γκιουζέλης

Email: gkiouz.abel@gmail.com

Αν κάποιος έχει ελεύθερο χρόνο και επιθυμεί να βοηθήσει στην ταξινόμηση των Αγίων (http://saintsofmyheart.wordpress.com) μπορεί να μου στήλει email στο gkiouz.abel@gmail.com για να του στήλω μερικούς Αγίους για ταξινόμηση.

http://gkiouzelis.wordpress.com
http://saintsofmyheart.wordpress.com

Το Αγιολόγιο είναι υπό κατασκευή 
με αρχή κατασκευής το 2004

Συμπεριλαμβάνονται 
& οι Ορθόδοξοι Άγιοι της Δυτικής Ευρώπης
όπου κοιμήθηκαν πριν το 1054 όπου έγινε το 
σχίσμα των Ρωμαιοκαθολικών

Επίσης συμπεριλαμβάνονται όσοι 
Νεομάρτυρες της Συρίας του 21ου αιώνα 
είναι σίγουρα Ορθόδοξοι



Ἅγιοι:

Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος, Ἐπίσκοπος Κωνσταντινουπόλεως, ὁμολογητής, κοιμήθηκε στήν ἐξορία στά Κόμανα Πόντου Μ. Ἀσίας, ἀπό Ἀντιόχεια Συρίας (13/11 ἑορτή, +407) [27/1 ἀνακομιδή, 30/1 σύναξι, 14/9 κοιμησι, 15/12 χειροτονία]

Μάριος ὅσιος ἱδρυτής Μονῆς στήν Bodon Γαλλίας (27/1, +555)

Μαρκιανή ἡ Αὐγούστα, βασίλισσα (27/1, +? αἰ.)

Κλαυδίνος ὅσιος (27/1, +? αἰ.)

Πέτρος ὁ Αἰγύπτιος, ὅσιος (27/1, +4ος αἰ.)

Δημητριανός Ἐπίσκοπος Ταμάσου Κύπρου (27/1, +? αἰ.)

Κλήμης ὁ Ἀθηναῖος, ὁ Στυλίτης, ὅσιος ἐρημίτης στό ὄρος Σάγματα Βοιωτίας (Μονή Σαγματᾶ) (26/1 & 27/1 ἑορτή, +1111)

Σάββας Α΄, Ἐπίσκοπος Σερβίας (27/1, +1236) [σύναξι 30/8]

Δημήτριος νεομάρτυς στό Γαλατά Κωνσταντινουπόλεως (27/1, +1784)

Πέτρος Ζβέρεφ, ἱερομάρτυς στή Ρωσία (27/1, +1929)

Γκαμελμπέρτ (St Gamelbert) τοῦ Michaelsbuch Γερμανίας (27/1, +800)

Νεονίλλα ὁσία μοναχή στή Μονή τοῦ Νταβίντωφ Ρωσίας (27/1, +1875)

Βιταλιανός Ἐπίσκοπος Ρώμης (27/1, +672)

Λοῦπος Ἐπίσκοπος Shâlons Γαλλίας (27/1, +610)

Θεοδώρικος Ἐπίσκοπος Orleans Γαλλίας (27/1, +1022)

Ἐμέριος (St Emerius) ὅσιος ἡγούμενος Μονῆς στήν Banoles Ἱσπανίας ἀπό Γαλλία (27/1, +8ος αἰ.)

Κανδίδα (St Candida) ὁσία ἐρημίτρια στήν Banoles Ἱσπανίας (27/1, +798)

Ἰουλιανός μάρτυς στή Sora Ἰταλίας (27/1, +150)

Ἰουλιανός 1ος Ἐπίσκοπος Le Mans Γαλλίας (27/1, +3ος αἰ.)


Άγιος Νάταλης (St Natalis / Naile) 

όσιος ηγούμενος Μονών του Ciill, του Naile 

καί του Daunhinis της Ιρλανδίας (+6ος αἰ.)

27 Ιανουαρίου

Ο Άγιος Νάταλης (St Natalis / Naile) ήταν ηγούμενος του Cill-Naile και του Daimhinis στην περιοχή Feara-Manach. Ήταν γιος του Aenghus ο οποίος ήταν βασιλιάς του Munster και το όνομα της μητέρας του ήταν Eithne.

Σε αυτόν πρόσφερε ο Θεός νερό μέσα από μία σκληρή πέτρα, όταν μεγάλη δίψα κυρίευσε αυτόν και τον Maedhog της Fearna και τους μοναχούς τους. Όταν ακούμπησε με την ράβδο του τη σκληρή πέτρα, καθαρό και δροσερό νερό ανέβλυσε μέσα από αυτήν.

Στον βίο του Αγίου Κολούμπα (St Columba), βλέπουμε πως ο Άγιος Νάταλης (St Natalis) συνάντησε για πρώτη φορά τον Άγιο Κολούμπα (St Columba) στην περιοχή Inbher (περιοχή της Ιρλανδίας κοντά στον ποταμό Boyne) και πως οι δύο Άγιοι ευλόγησαν αυτόν τον τόπο.

Πηγή:


Ορθόδοξη Κελτική Εκκλησία

Orthodoxy-Rainbow


Άγιος Ασιότ ο Κουροπαλάτης, 

Βασιλιάς Γεωργίας, Μάρτυρας 

27 Ιανουαρίου

Ο Άγιος Ασιότ γεννήθηκε και βασίλευσε στη Γεωργία τον 9ο αιώνα μ.Χ. Ο ευσεβής ηγεμόνας ανήγειρε πολλούς ναούς και αρκετές μονές. Φονεύθηκε υπό των Αράβων μέσα στο ναό του κάστρου του Αρτανούγκι της Γεωργίας, τον οποίο είχε κτίσει. Στα Γεωργιανά Συναξάρια αναφέρεται και ως Κουροπαλάτης.

Πηγή:


Άγιοι... Οι Καλύτεροί Μας Φίλοι



π. Κοσμᾶς Ἀσλανίδης ὁ Γρηγοριάτης, 

ἱερομόναχος, Ἰσαπόστολος Κονγκό (πρώην Ζαΐρ), 

ἀπό Μονή Ὁσίου Γρηγορίου Ἁγ. Ὄρους (+1989)

[Κοιμήθηκε μαρτυρικά σέ αὐτοκινητιστικό δυστύχημα στό Κονγκό]

27 Ιανουαρίου

╰⊰¸¸.•¨*

Ο Ιεραπόστολος του Ζαίρ (σημερινό Κογκό) πατήρ Κοσμάς Γρηγοριάτης

Στις 1 Απριλίου 1942 στα χρόνια της γερμανικής κατοχής, στο χωριό Θεοδόσια του Κιλκίς γεννιέται ο πρωτότοκος υιός του κ. Δηµήτρη και της κ. Δέσποινας Ασλανίδη, ο Ιωάννης. Λόγω της πολιτικής αστάθειας των χρόνων εκείνων, η οικογένεια Άσλανίδη φεύγει από το χωριό και εγκαθίσταται μόνιμα το 1947 στον συνοικισμό Σταυρούπολη της Θεσσαλονίκης, 'Ένα χρόνο μετά ο Ιωάννης άρχισε να πηγαίνει σχολείο. Το 1954 τελειώνει το Δημοτικό Σχολείο κα στρέφεται προς τις τέχνες για να βοηθήσει τη δοκιμασμένη απ’ τη φτώχεια πολύτεκνη οικογένειά του.

Το 1960 αποφοίτησε από το τμήμα εργοδηγών ηλεκτρολόγων του Ευκλείδη. Την περίοδο αύτή παρακολουθεί Κατηχητικά μαθήματα στη Χριστιανική 'Ένωση Εργαζομένων Νέων Θεσσαλονίκης. Έτσι διαμορφώνεται σιγά-σιγά ή προσωπικότητά του. Στα 18 του χρόνια ένιωσε το πρώτο σκίρτημα για την Εξωτερική Ιεραποστολή σε µία από τις διαλέξεις του λαϊκού τότε, σήμερα δε Αρχιεπισκόπου Αλβανίας Αναστάσιου Γιαννουλάτου. Από τα χρόνια εκείνα άρχισε να αλληλογραφεί µε τον πρωτοπόρο φλογερό Ιεραπόστολο π. Χρυσόστομο Παπασαραντόπουλο. Το 1962 κατατάσσεται στο Πολεμικό Ναυτικό και υπηρετεί τη θητεία του με τον βαθμό του Αρχικελευστού στις τορπιλακάτους. Τότε ακριβώς συνδέεται με την Ιεραποστολική Αδελφότητα Ο ΣΤΑΥΡΟΣ του μακαριστού π. Αυγουστίνου Καντιώτη, πρώην Επίσκοπου Φλωρίνης. Μετά την στρατιωτική του θητεία με συγκατάθεση και των γονέων του μένει για εννιά ολόκληρα χρόνια στην Αδελφότητα του Σταυρού σαν μέλος της. Όλα αυτά τα χρόνια εργάζεται Ιεραποστολικά ως υπεύθυνος του τυπογραφείου της Αδελφότητας. Παράλληλα παρακολουθεί μαθήματα στο επτατάξιο Νυκτερινό Γυμνάσιο Πειραιώς και αποφοιτεί το 1970. 'Όταν ο π. Αυγουστίνος γίνεται Μητροπολίτης Φλωρίνης ανεβαίνει μαζί του στην Φλώρινα. Νέοι αγώνες τον περιμένουν. Οργανώνει, από εθελοντές φοιτητές, συνεργεία, για την ανοικοδόμηση ευαγών ιδρυμάτων της Ιεράς Μητροπόλεως. Πρωτοστατεί στο κτίσιμο τού συνοικισμού των νεοφώτιστων Αθίγγανων, πού κατηχήθηκαν και βαπτίσθηκαν ομαδικά από τον π. Αυγουστίνο. Σαν εργοδηγός βοήθησε στην ανέγερση Ιερών Ναών, ενοριακών κέντρων, γηροκομείου, ορφανοτροφείου, τον Οίκο Μακεδονικής χειροτεχνίας, όλα στην επαρχία της Ι. Μ. Φλωρίνης. Με τα εθελοντικά συνεργεία, ανύψωσε τεράστιους Σταυρούς, όπως αυτός πού υψώνεται στην πόλη της Φλώρινας, στο ύψωμα 1020. Έργα του επίσης είναι το Πνευματικό Κέντρο στις Λεύκες της Πάρου και άλλα δύο ιδρύματα στην Αθήνα.Το 1974 παίρνει το πτυχίο τού Καλού Σαμαρείτου του Ελληνικού Ερυθρού Σταυρού και συγχρόνως εγγράφεται στη Ριζάρειο Ανωτέρα Ιερατική Σχολή Αθηνών με σκοπό να προετοιμαστεί για το Ιερατικό στάδιο.Ένα χρόνο μετά διακόπτει τις σπουδές του και σε ηλικία 33 ετών έφυγε για το Ζαΐρ, μαζί με τον Ιεραπόστολο π. Αμφιλόχιο Τσούκο, υπεύθυνο τότε τού Ιεραποστολικού Κλιμακίου Κολουέζι. Κατά την δεκατετράμηνη παραμονή του στο Ζαΐρ έκτισε με υποτυπώδη μέσα και με ανειδίκευτους ιθαγενείς εργάτες δέκα Ιερούς Ναούς, στην επαρχία Σάμπα.Επιστρέφοντας στην Ελλάδα τελειώνει τις σπουδές του στη Ριζάρειο και παίρνει το πτυχίο της Σχολής το 1977.

Η χειροτονία του π. Κοσμά

Ο Καθηγούμενος της Ιεράς Κοινοβιακής Μονής τού Οσίου Γρηγορίου Αρχιμ. π. Γεώργιος Καψάνης, τρεις μέρες μετά τον θάνατο του π. Κοσμά θυμάται και γράφει. .. «Τον Δεκέμβριο του 1977, ήλθε στην Μονή μας, κατόπιν συστάσεως διακριτικών και σεβαστών Αγιορειτών Γερόντων, προκειμένου να εγκαταβιώσει σ' αυτήν, για ένα διάστημα, να γίνει μοναχός και εν συνεχεία, με την ευλογία, καθοδήγηση και συμπαράσταση της Μονής, να συνεχίσει το ιεραποστολικό του έργο. Μετά ετήσια περίπου δοκιμασία, κατά την όποία έδωσε δείγματα αυστηράς ασκήσεως και αγάπης προς τον μοναχικόν αγώνα, εκάρη μικρόσχημος μοναχός και έλαβε το όνομα Κοσμάς, για νά έχει τον Άγιο Κοσμά τον Αιτωλό προστάτη και οδηγό στην ζωή του.» Εν συνεχεία χειροτονήθηκε, από τον Θεοφιλέστατο Επίσκοπο Ροδοστόλου κ. Χρυσόστομο, διάκονος και πρεσβύτερος και αναχώρησε για το Ζαΐρ. Μεγάλοι αγώνες τον ανέμεναν εκεί: Η ανέγερση Ι. Ναών, η Κατήχηση και το Κήρυγμα προς τούς Αφρικανούς Αδελφούς και οι βαπτίσεις πολλών εξ αυτών (βάπτισε περί τούς 15.000 Αφρικανούς), η οργάνωση μεγάλου αγροκτήματος (3.000 στρεμμάτων) και ζωοτροφείου, για την προσφορά τροφής στους ιερείς, στους πτωχούς Ορθοδόξους, αλλά και στους μη Ορθοδόξους, λεπρούς και φυλακισμένους. Ποιός μπορεί να διηγηθεί τούς αμέτρητους κόπους και αγώνες του, για την επιτέλεση τού ευρύτατου αποστολικού, ποιμαντικού και κοινωνικού του έργου;

Ομαδικές βαπτίσεις

Κατά την τελευταία επίσκεψή του στο Άγιο Όρος, τον Ιούνιο 1988, ήταν πολύ καταβεβλημένος. Κάθε δύο η τρία χρόνια, ερχόταν στο Άγιο 'Όρος, για ανανέωση, εξομολόγηση, προσευχή και λήψη οδηγιών, για την περαιτέρω πορεία του έργου του. Το 1980 προεχειρίσθη σε Πνευματικό και αργότερα Αρχιμανδρίτη, από τον Σεβ. Μητροπολίτη Κεντρώας Αφρικής κ. Τιμόθεο. Ο π. Κοσμάς δεν επεδίωκε τα αξιώματα. Τον ενδιέφερε κυρίως η σωτηρία των ανθρώπων και η στερέωση της Ορθοδοξίας στο Ζαΐρ. Δίδασκε στους Αφρικανούς την ευχή του Ιησού, πού θεωρούσε αποτελεσματικό όπλο, κατά της δαιμονοκρατίας των μάγων της Αφρικής. Θεωρούσε επίσης πρωταρχικό του καθήκον, να μυήσει τούς νεοφώτιστους Αφρικανούς στην Ορθόδοξη Λειτουργική ζωή, με την τέλεση συχνών Ιερών Ακολουθιών και Αγρυπνιών και τη διδασκαλία της βυζαντινής μουσικής κατά το Αγιορείτικο τυπικό, όσο ήταν δυνατόν να μεταφυτευθούν στην Αφρική. Η εκ μέρους του, επίσης, καλή γνώση της γλώσσας Σουαχίλι, των Αφρικανών, τον διευκόλυνε στο έργο του. Ας λεχθεί και τούτο, προς Δόξα Θεού: Διαχειρίστηκε πολλά εκατομμύρια, άλλά πέθανε πτωχός και ακτήμων, ως αληθής μοναχός. Κατά την τελευταία του έλευση στο Άγιο Όρος, συνέγραψε μελέτη, στην οποία εκθέτει τα συμπεράσματα της μέχρι τούδε ιεραποστολικής του πείρας. Πρόκειται για εργασία πρωτότυπη, αυθεντική και πολύ χρήσιμη, για την περαιτέρω πορεία της Ορθοδόξου Ιεραποστολής. Την εργασία αυτή, που έχει τίτλο: "ΣΚΕΨΕΙΣ ΠΕΡΙ ΙΕΡΑΠΟΣΤΟΛΗΣ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΡΑΞΗ", επιμελήθηκε ο υποψήφιος Διδάκτωρ Ιεραποστολικής στην Θεολογική Σχολή του Α.Π.Θ. Ιωάννης Λάππας και δημοσίευσε ο Ι. Σύνδεσμό μας το 2009. Επίσης κατά τη συμπλήρωση 20 χρόνων από την κοίμησή του εκδόθηκε το προσωπικό ιεραποστολικό του ημερολόγιο. Σε σύναξη της Αδελφότητας της Ι. Μονής Οσίου Γρηγορίου, προφητικά είπε, ότι κανείς δεν μπορεί να προσφέρει γνήσιο ιεραποστολικό έργο στην Αφρική, αν δεν αποφασίσει, να αφήσει εκεί τα κόκαλά του εκεί.

H φάρμα της Ιεραποστολής

Την Παρασκευή, 27 Ιανουαρίου 1989, μετά την δύση τού ηλίου, έδυσε γι' αυτή την ζωή ο ζηλωτής τού ευαγγελισμού των αφρικανών αδελφών, ιερομόναχος Κοσμάς, για να ανατείλει στην ανέσπερη ημέρα τής Βασιλείας τού Θεού. Το ταξίδι του, από το Λουμπουμπάσι στο Κολουέζι, έληξε αιφνίδια και θανατηφόρα, λόγω αυτοκινητιστικού δυστυχήματος, και συγχρόνως έληξε το ταξίδι του στην πολυστένακτη γη μας και στην μαύρη Ήπειρο και άρχισε το ταξίδι του στην αιωνιότητα, την μένουσα πόλη, την ποθεινή πατρίδα. Έζησε ταπεινά, απλά, χωρίς διάθεση προβολής και έφυγε βίαια, όπως βιαστική και ασταμάτητη ήταν και η ζωή του. Ευρισκόμενος σε Ιεραποστολική περιοδεία έπεσε θύμα αυτοκινητιστικού δυστυχήματος. Επιστρέφοντας στο Κολουέζι, 55 χιλιόμετρα έξω από το Λουμπουμπάσι, ένα φορτηγό από την απέναντι κατεύθυνση μπήκε στο αντίθετο ρεύμα και χτύπησε πλαγιομετωπικά το Λαντ Ροβερ που οδηγούσε ο π. Κοσμάς. Αποτέλεσμα ήταν να σκοτωθεί επί τόπου ο μακαριστός Ιεραπόστολος, ενώ οι συνεπιβάτες του -ο Έλληνας πρόξενος κ. Διονύσιος Κιβετός και ο ιθαγενής Μωϋσής που συνόδευε στις περιοδείες τον π. Κοσμά- σώθηκαν εκ θαύματος. Ήταν κι αυτό στην πρόνοια του Θεού. Όπως μας διηγήθηκε αργότερα ο Πρόξενος κ. Κιβετός, ο π. Κοσμάς έβαλε στο μαγνητόφωνο το ορατόριο του Βερνάρδου «Κοσμάς ο Αιτωλός» και ακούγοντάς το έψαλλε χαμηλόφωνα. Κατά την σύγκρουση ο π. Κοσμάς έβγαλε ένα ελαφρύ επιφώνημα «ωχ!», ενώ ο Πρόξενος λιποθύμησε και ο ιθαγενής Μωϋσής πετάχτηκε έξω από το αυτοκίνητο. Το αυτοκίνητο μετά από δύο τούμπες έπεσε σε παρακείμενο χαντάκι. Κάποιοι ιθαγενείς που αντιλήφθηκαν το τροχαίο έτρεξαν και εναπέθεσαν το σώμα του π. Κοσμά στην άκρη του δρόμου. Η ώρα ήταν 8.10 το βράδυ. Το ευλογημένο σώμα του, που δεν βρήκε ανάπαυση και ξεκούραση σ’ αυτή την ζωή, αναπαύεται πάνω στο γρασίδι. Το αίμα απ’ τις πληγές του συμπαρασύρεται απ’ την βροχή που πέφτει την ώρα εκείνη και ποτίζει την αφρικανική γη.

Ο π. Κοσμάς αποδείχθηκε θησαυρός ανεκτίμητος στα σπλάχνα της Αφρικής. Αγνός, ευαίσθητος αλλά και δυναμικός έγραφε προφητικά για τον εαυτό του· «Το δόσιμο να είναι αληθινό, ολοκληρωτικό, δίχως κρατούμενα, με διάθεση αυτοθυσίας και αυταπαρνήσεως και με σκοπό ν' αφήσουμε τα κόκαλά μας μεταξύ των ιθαγενών επί του Ιεραποστολικού πεδίου». Το γεγονός πληροφορήθηκε πρώτος ο Σεβασμιότατος Μητροπολίτης Κεντρώας Αφρικής κ. Τιμόθεος που βρισκόταν στην πρωτεύουσα του κράτους, την Κινσάσα. Λόγω ελλείψεως μεταφορικών μέσων έφθασε στο Λουμπουμπάσι για να κηδέψει τον π. Κοσμά μετά από τρεις μέρες. Στην Ελλάδα την είδηση έδωσε τηλεφωνικώς η Μοναχή Ξενη, συνεργάτιδα του π. Κοσμά. Οι γονείς του π. Κοσμά και τ’ αδέλφια του πληροφορούνται το γεγονός από τον Καθηγούμενο της Ιεράς Μονής Οσίου Γρηγορίου το ξημέρωμα της επόμενης μέρας. Ο πόνος των γονέων, που με καρτερικότητα και χριστιανικό ήθος δέχθηκαν την είδηση, σκιαγραφείται στα λόγια της μητέρας του π. Κοσμά, της μακαριστής Δεσποινας: «Μόλις άκουσα την είδηση ξαφνιάστηκα. Εκείνη την στιγμή μου ήρθε ένα ρίγος σε όλο μου το σώμα. Πάγωσα! Ο πόνος μου ήταν μεγάλος και βαθύς. “Παιδί μου”, είπα, “έφυγες τόσο βιαστικά και άφησες τόσο έργο πίσω σου”. Αντίκριζα την εικόνα της Παναγίας και της αποκρινόμουνα· “Παναγιά μου, έτσι πόναγες και συ για το παιδί σου;”». Στο προσωπικό ημερολόγιο των ημερών εκείνων του πατέρα του κ. Δημήτρη, που εκοιμήθη πριν τρία χρόνια, διαβάζουμε· «Ενόμιζα κάποτε πως ήμουν σκληρός, ανθεκτικός. Τώρα όμως απέκτησα μια ευαίσθητη πληγή που με το παραμικρό ματώνει και πονάει. Έξω σκουπίζω τα δάκρυά μου, στο δωμάτιό μου όμως τ’ αφήνω και τρέχουν ελεύθερα, άφθονα. Προσεύχομαι στον Κύριο μας να μην το γράψει για αμαρτία».

Τρισάγιο στον τάφο του π. Κοσμά

Τρεις μέρες η σωρός του π. Κοσμά παρέμεινε σε ειδικό θάλαμο του Νοσοκομείου, που χρησιμοποιείται για τις περιπτώσεις αυτές. Κατά θαυμαστό τρόπο όλοι πρόσεχαν ότι το σώμα του δεν πάγωνε και διαρκώς έτρεχε αίμα από τα τραύματά του μέχρι και την ώρα της ταφής. Όπως γνωρίζουμε όλοι, τα σώματα των Αγιορειτών Πατέρων δεν παγώνουν, κατά παραχώρηση της Παναγίας μας, όσες ώρες κι αν περάσουν. Δευτέρα 30 Ιανουαρίου 1989, εορτή των Τριών Ιεραρχών, η σωρός του π. Κοσμά μεταφέρθηκε από το Νοσοκομείο στον Ι. Ναό του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου, στο Λουμπουμπάσι, για να ψαλεί η Νεκρώσιμος Ακολουθία αμέσως μετά την Θεία Λειτουργία. Παρόντες ήταν όλοι οι ομογενείς Έλληνες με τις οικογένειές τους, τα παιδιά του Γυμνασίου, ο Πρόξενος κ. Κιβετός, εκπρόσωποι της Κυβερνήσεως του Ζαΐρ, οι τοπικές αρχές της πόλεως και πλήθος Ορθοδόξων ιθαγενών. Μετά τις δώδεκα η ώρα η σωρός του π. Κοσμά μεταφέρθηκε στο αεροδρόμιο, ώστε αεροπορικώς να φθάσει στο Κολουέζι, για να ενταφιασθεί στον προαύλιο χώρο της Ιεραποστολής. Η πόλη του Κολουέζι παρέμεινε τρεις μέρες βυθισμένη στο πένθος. Περισσότεροι από δύο χιλιάδες Ορθόδοξοι ιθαγενείς των γύρω περιοχών αψηφώντας τα ξενύχτια, την πείνα και την ταλαιπωρία, συνωστίζονταν γύρω από την Εκκλησία του Αγίου Γεωργίου, δείγμα κι αυτό της αγάπης τους στον πνευματικό τους πατέρα που τούς ανέστησε εν Χριστώ. Όλοι ήθελαν να προσκυνήσουν το λείψανο του π. Κοσμά, το οποίο τέθηκε για τον σκοπό αυτό σε λαϊκό προσκύνημα. Μετά από Τρισάγιο στον Ιερό Ναό του Αγίου Γεωργίου, παρουσία των αρχών της πόλεως, των Ελλήνων ομογενών και χιλιάδων αφρικανών Ορθοδόξων και μη, η σωρός του π. Κοσμά μεταφέρθηκε για να ενταφιασθεί ακριβώς πίσω από το Ιερό του Ναού. Για τούς αφρικανούς Ορθοδόξους αδελφούς μας ο θάνατος του π. Κοσμά ήταν κάτι το απρόσμενο. Πόνεσαν και τον έκλαψαν πολύ. Έχασαν τον πνευματικό τους πατέρα, τον ποιμένα που τούς οδήγησε στον Χριστό, που τούς βάπτισε, που χάριτι Θεού τούς αγίασε και ξερίζωσε απ’ τις καρδιές τους τις προγονικές σατανικές δοξασίες. Ο τάφος του π. Κοσμά αποτελεί σήμερα σύμβολο αγάπης, θυσίας και προσφοράς. Το έργο του συνεχίζει επάξια ο Ιερομόναχος π. Μελέτιος Γρηγοριάτης, έχοντας ως συνεργάτες τούς Μοναχούς Νικόλαο και Δαμασκηνό Γρηγοριάτη και την κ. Θεανώ Μουσδελεκίδου από την Έδεσσα. Με τις ευλογίες του Κυρίου μας η Ορθοδοξία έριξε βαθιά τις ρίζες της στην αφρικανική γη. Ο αιφνίδιος θάνατος του π. Κοσμά λειτούργησε αφυπνιστικά για πολλές συνειδήσεις. Στην Ελλάδα και το εξωτερικό οι φίλοι της Εξωτερικής Ιεραποστολής πολλαπλασιάσθηκαν. Ιδρύθηκαν νέα Ιεραποστολικά Σωματεία και αναδείχθηκαν μεγάλοι ευεργέτες. Ο π. Κοσμάς ξέγραψε τον εαυτό του ευαγγελιζόμενος τον Χριστό στην Αφρική. Τον έγραψε ήδη η Εκκλησία στο Ιεραποστολικό της μητρώο ως φωτιστή του λαού του Ζαΐρ.

Η μνήμη του ας είναι αιώνια!


Ορθόδοξη Αφρική

Ἀπό βίο π. Κοσμᾶ Γρηγοριάτη Ἰσαποστόλου τοῦ Κονγκό

-Κάποια μέρα ἕνας κεραυνός κτυπήσε τό αὐτοκίνητό στό ὁποῖο ἦταν μέ ἄλλους ἀδελφούς καί χάλασε βγάζοντας καπνούς. Τότε εἶπε ὁ π. Κοσμᾶς: “Θεέ μου γιά σένα ἐργαζόμαστε βοήθησέ μας…”. Καί οἱ καπνοί ἐξαφανίσθηκαν. Μετά δέν ἔπερνε μπρός τό αὐτοκίνητο καί ἔκανε λίγο κομποσχοινι καί ξεκίνησε.

-Μετά τόν ἐμφύλιο πόλεμο στό Κονγκό (Ζαΐρ) συνάντησαν 30 ἀντάρτες καί αὐτοί πέρασαν τόν π. Κοσμᾶ καί τούς ἄλλους γιά ἀντάρτες. Εἶπαν στόν π. Κοσμᾶ νά πᾶνε οἱ ἄλλοι ἀδελφοί στό ποτάμι γιά νά φέρουν νερό. Ὁ π. Κοσμᾶς εἶπε ὄχι γιατί ἤξερε ὅτι θά τούς ἔπερναν τό κεφάλι. Ὁ π. Κοσμᾶς ζήτησε νά δῆ τόν ἀρχηγό τους καί ὁ ἀρχηγός-στρατηγός τους τόν ἀγάπησε καί εἶπε νά μήν τόν πειράξουν γιατί εἶναι ἄνθρωπος τοῦ Θεοῦ. Ἔγιναν φίλοι τῆς ἱεραποστολῆς καί γιά 1 μῆνα φύλαγαν μέ σκοπιά τήν ἱεραποστολή.

-Οἱ Ἕλληνες ἔμποροι μισοῦσαν τόν π. Κοσμᾶ ἐπειδή ἀγαποῦσε τούς Ἀφρικανούς. Τούς εἶπε “ἦρθα γιά τούς μαύρους καί κάποια στιγμή θά πάθετε ζημιᾶ καί θά μέ ἔχετε ἀνάγκη. Τό 1980 ἔγινε 6 μέρες πόλεμος καί χρειάστηκαν την βοήθειά του. Σφαῖρες ἔπεφταν στήν ἐκκλησία τοῦ Ἁγ. Γεωργίου καί ἐμφανίσθηκε ὁ Ἅγ. Γεωργίος καί ἔδιωχνε τίς σφαῖρες. Ἔριξαν 3 βόμβες καί αὐτή πού ἔπεσε στήν ἐκκλησία δέν ἔσκασε. Μετά πέταξαν μιά χειρομβοβίδα καί δέν ἔσκασε. Τήν πῆρε ὁ π. Κοσμᾶς την χειροβομβίδα καί καταλάθως τήν ἐνεργοποίησε καθώς τήν περιεργαζόταν καί αὐτή δέν ἔσκασε. Ὅταν τό κατάλαβε τήν πέταξε μακρυά. Εἶπε σέ ὅλους νά φύγουν ἀπό ἐκεῖ καί ἔσκασε σέ 10 λεπτά.

-Κάποια μέρα ένα φίδι εἶχε ἀνοικτό τό στόμα του καί ὁ π. Κοσμᾶς καταλάθως τό πάρησε κ αὐτό ἀντί νά τόν δαγκώση ἔκανε πίσω καί ἔφυγε.

-Ὁ π. Κοσμᾶς προγνώριζε τό θάνατό του. Ἔλεγε ὅτι θά φύγω. Καί συμβούλεψε τόν Ἀφρικανό Μωϋσῆ ὅταν κοιμηθῆ νά μή φύγη ἀπ’ τήν ἱεραποστολή.

-Ὁ Ἀφρικανός Μωϋσῆς ἦταν συνοδηγός στό ἀτύχημα. Ὅταν ἔγινε τό ἀτύχημα τόν εἶχε πάρει ὁ ὕπνος καί ἔβλεπε ὅνειρο χαρτιά μπροστά στό δρόμο καί ὅτι ἔπαθαν ἀτύχημα… κι ἔγινε καί στά αλήθεια.

-Ἔκανε ἐπισκέψεις στούς λεπρούς πού ζοῦν ἐγκαταλελειμένοι στό δάσος

-Ἔφτιαχνε ἐκκλησίες καί ἀγόραζε οἰκόπεδα σέ Ὀρθοδόξους Ἀφρικανούς καί ἔφτιαχναν ἔτσι Χριστιανικά χωριά. Ὅπως τό χωριό τοῦ Ἁγ. Δημητρίου.

-Ὁ προστάτης Ἅγιος τοῦ π. Κοσμᾶ, ὁ Ἁγ. Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλός, ἐμφανίζεται, μιλάει καί συμπαραστέκεται σέ Ὀρθοδόξους Ἀφρικανούς. Οἱ Ἀφρικανοί ἀναφέραν συχνά περιστατικά στόν π.Κοσμᾶ.

-Κάποια μέρα τό ἀμάξι τῆς ἱεραποστολῆς βούλιαξε ἀπό τή βροχή ἐνῶ πήγαινε κάπου καί ὁ π. Κοσμᾶς τό κατάλαβε, πῆρε πληροφορία ἀπό τό Θεό γιά τό ποῦ βρίσκεται καί πῆγε νά τό βοηθήση… “Ὅτι γίνεται τό αἰσθάνομαι. Στέλνει τά σήματά του ὁ Θεός”, εἶπε γιά τό περιστατικό αὐτό ὅταν τό διηγοῦταν στό ἡμερολόγιο του.

-Μιά μέρα ἕνα παιδάκι ἐνῶ ψάρευε ἔπεσε στό ποτάμι κ πνίγηκε. Βούλιαξε καί ἐπειδή ὁ π. Κοσμᾶς ἤξερε ἀπό καταδύσεις βούτηξε στά θολά καί βαθεια νερά τοῦ ποταμοῦ καί τόν κατεύθηνε ὁ Θεός καί τό βρῆκε. Από τότε οἱ Ἀφρικανοί τόν καλοῦσαν ὅποτε χρειαζόταν να βουτήξει κάποιος στό βυθό κάποιου ποταμού.

-Κάποια μέρα μέσα στό δάσος βρῆκαν ἕνα χωριό μέσα ἰθαγενῶν πού ἀποτελοῦνταν ἀπό 60 ἰθαγενεῖς μέ ταμπέλες πάνω τους. Ἦταν μιά ἀκραία αἱρετική προτεστάντική ὁμάδα οἱ ὁποῖοι ἔκάναν τελετές μέ ἀνθρωποθυσίες καί ἀνθρωποφαγίες ἀπαγάγοντας περαστικούς καί ἰθαγενεῖς ἀπό γειτονικά χωριά.

-Μιά μέρα μέσα στά δάση καί τά ποτάμια βρῆκαν ἕνα χωριό μέ 50 Ὀρθοδόξους ἰθαγενεῖς ὅπου ἔκαναν ἀκολουθίες μόνοι τους γιάτι δέν εἶχαν ἱερέα.

-Οἱ ἰθαγενεῖς γιά νά τόν εὐχαριστήσουν π. Κοσμᾶ τραγούδάγαν τραγούδια γιά αὐτόν “… μπάμπα Κοσμαααᾶ…”.

-Ἕνας ἰθαγενής τή μέρα τής κοιμήσεώς του κατά τό αὐτοκινητιστικό δυστύχημα εἶδε ἕνα ἱερέα νά ἀνεβαίνη πρός τόν οὐρανό… ἦταν ὁ π. Κοσμᾶς. Ὅλοι στό διπλανό χωριό ζήτησαν νά βαπτιστοῦν.

-Τό Ἱ. Λείψανό του τό εἶχαν σέ ψυγεῖο μέχρι τήν ταφή καί φύλακες εἶδαν φῶς μέσα ἀπό ψυγεῖο.

-Στό ψυγεῖο τό Ἱ. Λείψανό του ἦταν μετά ἀπό 3 μέρες ζεστό καί ἔτρεχε αἷμα ἀπό τη μύτη.

-Στήν κηδεία του πῆγαν χιλιάδες ἄτομα.


Συνεχίζεται...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου